"http://www.jalleda.com/images/jalleda3d48x32.png">

24 అక్టో, 2012

ఇద్దరూ ఘనా ఘనులే..

అది ఒక పెద్ద నగరం...పది అంతస్తుల భవనం లో ఒక ఆఫీసు. రాడియంట్  ఇన్సురన్స్ ఆఫీస్ ముఖ్య కార్యాలయం  ఒక అంతస్తు లో ఉంది.

ముఖ్య అధికారి రామూర్తి ,ఫోన్ లో మాటాడుతున్నాడు..".నాకు ఏదో అనుమానం గా ఉంది..అయినా మన విహారి గురించి నాకు తెలుసు కదా, ఇంకొక్క అవకాశం  ఇద్దాం."..

తలుపు మీద తట్టి ,రావచ్చా? అని తలుపు తీసుకుని విహారి ఏ లోపలి వచ్చి, చనువు గా టేబెల్ మీద కూర్చున్నాడు.

రామూర్తి , ఫోన్ పెట్టేసి."..రా ..రా.."

నువ్వు రెండేళ్ళు కింద ఒక కేస్ చేసేవు గుర్తుందా?? అదే ఆ యాభై లక్షల కేసు..

విహారి క్లెయిమ్స్ విభాగం లో పని ...భీమ చేసిన వ్యక్తి చనిపోతే, అది ఎలాంటి మరణమో ,విచారించ వలసిన బాధ్యత

అతనిది  ...చాల బాధ్యత కలిగిన ఉద్యోగం , విహారి కి మంచి పేరే ఉంది, ఇప్పటి వరకు, ఈ సంస్థ లో.

"మాలిని రావు ,గుర్తు వచ్చిందా?"రామోర్తి //

"ఏమో ,అందరి పేర్లు నాకు ఎలా గుర్తు ఉంటాయి.."విహారి..

ఒక వంకర నవ్వుతో "ఆవిడ ని నువ్వు మర్చిపోలేవు లే.. పెళ్లి అయి న పది 

రోజులకే ,హనీమూన్ ట్రిప్ లోచనిపోయాడు రావు. నువ్వే చూసావు ఆ కేసు..

ఎలా మర్చి పోయావు ,అప్పుడే.."

"సర్, నా ఉద్యోగ బాధ్యత లు నేను చాలా నిబద్ధత తో చేస్తాను, మీరే ఎన్నో 

సార్లు మెచ్చుకున్నారు , మరిచి పోయారా?"

నిష్టూరం ధనించింది..విహారి గొంతు లో..

"నేను కూడా ఊరికే ఏమి ఆధారాలు లేకుండా మాటాడను కదా, నా గురించి 

నీకు కూడా తెలుసు.."

రామూర్తి , అలమార దగ్గరికి నడిచి, "ఇదిగో ఫైల్ , మాలిని ఫైల్, పెద్ద 

మొత్తాల్లో భీమ చేసిన వారి వివరాలు ,అన్నిఒక ఫైల్ కి సేకరించెం .ఈ మధ్య 

మన భీమ  కంపని కాస్త నష్టాల్లో నడుస్తోంది నీకు తెలుసు కదా, అందుకే 

పాత కేసులు కూడా తిరిగి పరిశీలిస్తున్నాం..అందులో భాగం గానే ఈ మాలిని 

కేసు ,కాస్త దుమ్ము దులిపి ,లోతు గా పరిశీలించాం ,ఒక ఆసక్తి కరమయిన 

విషయం బయట పడింది."

విహారి గొంతు లోకి వచ్చింది గుండె..తను ఏమయినా పొరపాటు చేసాడా? ఈ 

ఉద్యోగం తనకి చాల అవసరం..

ఇలాంటి సమయం లో, తన తప్పు ఉందని బయట పడితే...నుదుట మీద 

చమట , ఏ సి గదిలో కూడా..

"మాలిని కి ఇది రెండో వివాహం... "

"ఓహ్ అంతేనా? అదేమీ తప్పు కాదే ," విహారి చేరుమాలు తో చమట 

అడ్డుకుంటూ అడిగాడు.

" తొందర పడకు, పూర్తి గా విను, రెండో వివాహం తప్పేమీ కాదు, నాకూ 

తెలుసు..కాని మొదటి భర్త కూడా

హనీమూన్ విహారం లోనే ప్రమాద వశాత్తు చనిపోయాడు.. ఒక సరస్సు లో 

పడవ ప్రయాణం చేస్తూ, నీకు గుర్తుంది కదా, మాలిని రెండో భర్త కూడా ఇలాగే 

పడవ ప్రమాదం లో పోయాడు.."

విహారి హతాసు డయ్యాడు..నిజమా? ఇంత ముఖ్య మయిన విషయం నేను 

ఎలా చూసుకోలేదు?

ఇది నిజం గా పెద్ద అపరాధమే, మొహం ఎర్ర  బడింది అవమానం తో విహారికి.

చేతులు నలుపుకుంటూ, సర్ ,ఇది ఎలా జరిగింది? ఇలాంటి అజాగ్రత్త ...

"నేను నీకు ఇంకొక్క అవకాసం ఇస్తున్నాను..నువ్వు వెళ్లి ఆవిడ ని కలిసి," 

అంటూ హఠాత్తుగా ," విహారి నువ్వు ఆవిడ ని కలిసావు కదా, నీ పరిశోధన 

లో భాగం గా.."

విహారి తెల్ల మొహం చూసి," ఇంత అజాగ్రత్త గా ఎలా ఉన్నావు? నువ్వు ఈ 

కేసు లో, పెద్ద మొత్తం, ఒకటా ,రెండా?యాభై లక్షలు ఇచ్చేముందు ఎన్ని 

వివరాలు సేకరించాలి.."

బాస్ మొహం చూసేసరికి ,తను వచ్చేసరికి ఫోన్ లో ఎవరి గురించి మాట్లాడు 

తున్నాడో ,అర్ధం అయింది..నాగురించే, ఇంకొక్క అవకాసం అన్న మాటలు 

నా గురించేనా??

విహారి చెప్పసాగాడు, ఆవిడ ఆయన పోయిన ఆరు నెలల తరువాత , 

క్లెయిమ్ చేసింది. తనకి అసలు భర్త భీమ చేసిన సంగతే తెలియదు అని, 

ఆరు నెలల తరువాత ,ఏవో కాగితాల మధ్య దొరికాయి ,పాలసీ పేపర్లు.అని 

ఆవిడ లాయరు చెప్పేడు, పెద్ద ఆవిడ అసలే బాధలో ఉంది, అని ఆవిడ 

కూడా,అవే విషయాలు రాసింది ఒక ఉత్తరం లో, సరే ఏమీ అనుమానం గా 

కనిపించ లేదు అప్పుడు నాకు...లాయరు తో ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు 

జరిగాయి.. ఆవిడ కృతఙ్ఞతలు చెపుతూ ,తనకి ఉత్తరం రాసిన సంగతి కూడా

అప్పుడే గుర్తు వచ్చింది, విహారికి..

ఏమిటో పెద్ద ఆవిడ అనగానే తనకి తెలియని జాలి,,,కొంప ముంచింది ఈ 

జాలే...గొణుక్కున్నాడు..

" విహారి! ఇది నీకు ఆఖరి అవకాశం ..నువ్వు వెళ్లి మాలిని విషయాలు అన్ని 

వాకబు చేయి, నాకు ఎందుకో ,ఏదో మతలబు ఉందనే అని పిస్తోంది.."

"మన వాళ్ళు ఆవిడ ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉంటున్నాదో  ,కనిపెట్టేరు, మన 

అపరాధ పరిశోధన విభాగం వారు, నువ్వు ఆ వివరాలు తీసుకుని,  నీ భార్య 

ని కూడా తీసుకుని వెళ్ళు.."

నా భార్య ఎందుకు? అసహనం ..."కాదు, నీకు తెలియదు, మాలిని ఇప్పుడు 

ఉన్నది ఒక చిన్న ఊరులో, భార్య భర్తలు ఇద్దరూ ఉంటే ,ఎవరికీ అనుమానం 

రాదు, మీరు ఏదో స్థలమో, ఇల్లో కొనుక్కోవాలని, ఆ ఉద్దేశం తో ,ఆ ఊరు

వచ్చారని చెప్పండి ,అందరికి."..అంటూ కొన్ని సలహాలు ఇచ్చేడు..రామూర్తి..

మరునాడే భార్య వినీల తో ,బయలు దేరి ,నగరం కి దూరం ఒక చిన్న పట్టణం 

కి చేరేడు విహారి. అది చిన్న ఊరు అయినా, ఇప్పుడిప్పుడే అభివృద్ధి చెందు 

తోంది, స్థలాలు కొనే వారు, చక చక కొనేస్తున్నారు,ముందు .ముందు ఈ 

చిన్న పట్టణం, నగరం తో కలిసి పోతుందని వార్తలు వెలువడడం తో...

ఆ చిన్న ఊరు లో ఉన్నది ఒక్కటే చిన్న హోటల్. హోటల్ మయూరి.. అక్కడే 

ఒక గది తీసుకుని రాత్రి కి దిగేరు.

భార్య భర్తలు ఇద్దరు..మర్నాడు ఉదయం ఫలహారం తీసుకుందామని ,వచ్చి 

కాఫే తాగుతూండగా, వినీల తన వేపే చూస్తున్న ఒక పెద్ద మనిషి ని 

గమనించింది. విహారి  చేయి కడుక్కోవడానికి, బిల్లు కట్టడానికో లోపలి 

వెళ్ళాడు.

విహారి వచ్చి కూర్చోగానే, వినీల ",ఇదిగో చూడు ,ఆహా,వెంటనే వెనక్కి 

చూడకు ,ఆ మూల ఒక పెద్ద మనిషి ,నన్ను తేరి పారా చూస్తున్నాడు, 

ఎప్పుడూ ఆడ వారినే చూడనట్టు..చ"..అంటూ విసుక్కుంది.

వినీల చెప్పినట్టు ,వెంటనే తిరిగి చూడలేదు, కాని బయటకి రాగానే, ఎదురు 

పడ్డాడు. విహారి మొహం వివర్ణ మయింది. ఇతని వేష భాషలు చూస్తే నే 

తెలుస్తోంది, అతఃను కూడా నా లాగే వివరాలు పరిశోధించడానికి వచ్చిన

వాడని, హమ్...మా ఆఫీసు వారికి నా మీద నమ్మకం లేదన్న మాట..ఎంత 

అవమానం?

మాడిన మొహం తో విహారి హోటల్ గది లోకి వచ్చి, ఆఫీసు కి ఫోన్ కలిపి , 

బాస్ ని నిలదీయాలని అనుకున్నాడు.

వినీల " ఏం చేస్తున్నావు విహారి? నువ్వు, వారి అనుమానాలు నిజం 

చేస్తావా? మనం మన ప్రయత్నాలు మనం చేసి, వివరాలు సేకరించి మనమే 

ముందు గా మీ బాస్ కి అంద  జేస్తే సంతోషిస్తాడు ,కాని ఇలా నిలదీయడం 

వల్ల ప్రయోజనం ఏమి లేదు" అంటూ శాంత పరిచింది.

ఒక రియల్ ఎస్టేట్ ఆఫీస్ ఉంది ,సరే ,ముందు ఇక్కడ మొదలపెడదాం...అని 

తలుపు తీసుకుని ఎవరండి ? అని ప్రస్నిస్తూండ గా ఒక లావు ,బట్ట తల 

ఆయన పలకరించేడు..

మీకేం కావలి? మేం ఇక్కడ ఒక ఇల్లు కొనాలని అనుకుంటున్నాం.. అనగానే, 

ఆయన.." రండి, రండి..మంచి సమయానికి వచ్చేరు, ఇళ్ళ ,స్తలాలు అన్ని 

ఎగరేసుకు పోతున్నారు" .."ఇదే మంచి తరుణం ,బేరం చేయడానికి " 

అంటూ గట్టిగా నవ్వేడు.. " నా పేరు భగవాన్లు "

సరే ,మాకు ఒక ఇల్లు చాల నచ్చింది, మేం అలా బజారు లో తిరుగుతూ, ఒక 

ఇల్లు చూసాం, అంటూ, ఆఫీసు లో

తీసుకున్న మాలిని ఇంటి నంబరు ,గుర్తులు చెప్పగానే,

" ఓ ,ఆ ఇల్లా? అది మాలిని దేవి గారిది, కాని, ఆవిడ కి అమ్మే ఆలోచనే 

లేదే?  "పోనీ, ఒకసారి ,మేం ఆ ఇల్లు లోపల చూస్తాం, నమూనా మాకు చాలా 

నచ్చింది. ఆవిడకి చెప్పి ,అనుమతి తీసుకుంటారా? "

"సరే, సరే, దానికేం భాగ్యం.. తప్పకుండా, నేను ఫోన్ లో  చెపుతాను..మీరు 

వెళ్లి కలవండి ,దారిలో "అంటూ అభయం ఇచ్చేడు భగవాన్లు ..

ఇదరూ బయటకి వచ్చేరు.. గుమ్మం లోనే హోటల్ లో కనపడిన పెద్ద 

మనిషి..ఎదురు అయాడు..

ఇద్దరూ గతుక్కుమని, చూడనట్టు, బయలు దేరారు..

నువ్వు హోటల్ కి వెళ్ళు, ఆవిడ ని నేను ఒక్కడిని కలవడమే మేలు, ఆడ 

వారు ఉంటే ,మరోలా ఉంటుంది, వారి ప్రవర్తన..ప్లీస్. అంటూ వినీల ని 

ఒప్పించి విహారి ఒక్కడు వెళ్లి తలుపు కొట్టేడు.

పనమ్మాయి వచ్చి తలుపు తీసింది..

"మాలిని గారి ఇల్లే కదా? ఉన్నారా? "

ఇంతలో ఎవరూ ? అంటూ మాలిని గది లోకి వచ్చింది.

తెల్లని జుట్టు, గంభీరం గా, ఒక రకమయిన ఠీవి ఉట్టిపడుతోంది, అందం 

మూర్తీభవించి నట్టుంది మాలిని ..

"నా పేరు విహారి, అలా నడుస్తూ, వీధిలో ,మీ ఇల్లు చూసేను, నాకు చాలా 

నచ్చింది, మీరు అమ్మే టట్టయితే??"

" మేం ఇల్లు ఎందుకు అమ్ముతాము? ఇప్పట్లో అమ్మే ప్రసక్తే లేదు, మీకు 

నచ్చినందుకు సంతోషం.."

"మీరు చాలా ఏళ్ళు నించి ఈ ఊరు లోనే ఉంటున్నారా ?"

"లేదు, లేదు, ఈ మధ్యే కొన్నాను, నాకు చాలా నచ్చింది..చూడండి ఎంత 

వెలుగో ఈ గదిలో, ఇలా ఉండాలి ఇల్లు అంటే "...

విహారి కి అనుమానం పెరిగి పోతోంది లో లోపల..ఈ మధ్యే  కొన్నారు ట 

అంటే భీమా డబ్బుల తో నే అయి ఉంటుందేమో . కాని ఆవిడని చూస్తే ఎంత 

హుందా గా ఉంది..

"కూర్చోండి, నేను  టీ తాగే సమయం ఇది.."

ముళ్ళ మీద కూర్చున్నట్టు ,కూర్చుని సోఫా లో, ఎలాగో టీ  తాగేడు .

ఇంక లేచి వెళదాం ..అనుకుంటూ లేచే సరికి..

మాలిని  ఆహ్వానం..." ఇల్లు లోపల కూడా చూడండి, మీకు నచ్చింది 

అన్నారు కదా "

మరో సారి, అంటూ ..బయటకి అడుగులు వేస్తూండగా ,తలుపు తెరుచుకుని  

ఒకతను ..."మూర్తి ...రా..రా.."

అతను వచ్చి, మాలిని చేయి చనువుగా పట్టుకున్నాడు.

ఎవరి కొత్త పాత్ర ఈ కథ లో ?? విహారి మనసు అతలాకుతలం..

"ఆ ,విహారి ,ఇతని పేరు మూర్తి, మేం ఇద్దరం పెళ్లి 

చేసుకోబోతున్నాం..త్వరలో.. అతను ఒక్కడు , నేను ఒక్కర్తిని,

ఇద్దరం కలిసి ఇక మిగిలిన జీవితం గడపాలని నిశ్చయించు కున్నాం .."

విహారి మనసు ,మరో మాట తో పూర్తి గా బెంబేలు పడి  పోయింది.

"మేం పెళ్లి అయిన మర్నాడే ,హాని మూన్ ప్రయాణం కి ఊటీ కి 

వెళుతున్నాం.."ఊటీ సరస్సు గుర్తు వచ్చి ,విహారికి ...

" నేను మీ ఇల్లు చూడ డానికి నా భార్య తో మరో సారి వస్తాను.."

విహారి బయట పడి,  నాలుగు అడుగులు వేయక ముందే భగవాన్లు ఎదురు 

అయాడు..విహారి ని చూసి," ఇల్లు చూసారా??

" ఆవిడ అమ్మే యోచన లో ఉంటే ,నాకు వెంటనే తెలియ చేయండి..ఇదిగో 

మా హోటల్ ఫోన్ నంబర్."

"నేను కొన్ని రోజులు ఇక్కడే ఉంటాను..."

భగవాన్లు నవ్వుతూ, మాటకి ముందు నవ్వుతాడు అతను గట్టిగా...


ఈ ఊరులో మీలాంటి వాళ్ళు, కాష్ పెట్టుకుని, కాచుకుని కూర్చున్నారు..త్వరపడండి ,మీరు కూడా, ఆలసించిన

ఆశా భంగం " ..

విహారి హోటల్ చేరి, గది లో కూర్చుని, వినీల కి విషయం అంత వివరించేడు..

ఇంతలో ఆఫీసు నించి ఫోన్.

మాలిని , మూర్తి పేరు మీద భీమా చేసిందని.

విహారి, వినీల రాత్రి అంతా ,నిద్ర పోలేదు..

ఉదయమే, ఫలహారం చేస్తూ ఉండగా, మూర్తి కనిపించాడు..హోటల్ లో.

విహారి ,మూర్తి గారు, రండి, రండి,

ఈవిడ నా భార్య వినీల..కూర్చోండి ...

లేదు, లేదు, నాకు వేరే పని ఉంది, నిన్న నా హెల్త్ చెక్ అప్ అయింది, ఆ 

ఫలితాలు తీసు కోవాలి, అంటూ హడావిడిగా వెళ్లి పోయాడు.

విహారి ,వినీల ఒకరి మొహం ఒకరు చూసుకుని, తెల్ల బోయారు.

మాలిని భీమ పాలిసి ఎందుకు తీసుకుంటుంది? మూర్తి పేరు మీద?? అది కాక 

అప్పుడే హెల్త్ చెక్ అప్ కూడా అయింది ..చాలా చురుకు గా ఉందే , ఈవిడ..

ఇద్దరూ హోటల్ గది కి చేరి, ఏం చేయాలో ఆలోచిస్తూ, మరునాడే వెళ్లి ఈ పెళ్లి 

ఆపాలి అని నిశ్చయించు కున్నారు,

కాని ,కారణం లేకుండా ఆపడమెలా?? గట్టి రుజువు చూపితే కాని, పెళ్లి  

ఆపలేం , మాలిని పరువు నష్టం దావా వేస్తే ,

మళ్లీ ,అది ఒక పెద్ద తల నొప్పి, నాకు..

విహారి కి ఆ రాత్రి  శివ రాత్రే..

మరునాడే, భగవాన్లు నించి ఫోన్..

" మీరు చెప్పమన్నారు కదా..ఆ ఇల్లు అమ్మకం అయితే..పాపం మీరూ ఆశ 

పడ్డారు. మాలిని ఏమిటో రాత్రి కి రాత్రి ,ఇల్లు అమ్మేసుకుని వెళ్లి పోయింది..."

అయ్యో, అనుకున్నంత పని అయింది..మాలిని అనుకున్నంత పని చేసింది..

ఆవిడ అమాయకురాలు కాదు, రుజువు దొరికినట్టే, ఎలాగయినా పట్టుకోవాలి.

మాలిని ఇంటికి పరుగు పెట్టేడు..విహారి.

అప్పుడే ఇల్లు ఖాళి, భగవాన్లు బయట కి వస్తూ, వచ్చేరు," మీకు ఆ అదృష్టం 

లేదు, ఎవరో ,ఎక్కువ ఆశ పెట్టి  ,ఎగరేసుకు పోయారు, మంచి ఇల్లు.."

ఇల్లు సరే ,నా ఉద్యోగం ఏమవుతుందో?? విహారి..

బయట గుమ్మం లో ,మళ్లీ ఆ పెద్ద మనిషి..హోటల్ లో ,అన్ని చోట్ల ,తనని 

నీడ లాగా అనుసరిస్తున్న ఆ పెద్ద మనిషే ..

ఇంకా దాపరికం ఎందుకు? ఇద్దరం ఒకే ఆఫీసు వాళ్ళమే..కదా..పర్సు లోంచి 

తీసి  విహారి, తన పేరు, హోదా రాసి ఉన్న కార్డ్ ఒకటి 

అందించేడు..రాడియంట్ ఇన్సురంస్ కంపనీ పేరు కింద తన 

పేరు..వివరాలు ..

ఆ పెద్ద మనిషి కూడా, తన కార్డ్ తీసి ఇచ్చేడు.

అంబ్రెల్లా ఇన్స్యురంస్ కంపనీ చిహ్నం గొడుగు కింద అతని 

పేరు...వివరాలు..కమల కర్..అని ఉంది.

విహారి ఆశ్చర్యం తో నోరు తెరిచాడు.

మా కంపనీ కాదు, మా ఆఫీసు వారు ,నా మీద అపనమ్మకం తో, నా వెనకే 

పంపించిన మరో ఆఫీసరు కాదు..

మరో కంపని..అంటే మాలిని ఇక్కడ కూడా భీమ చేసింది అన్నమాట.

ఎంత మాయ లాడి ? మాయ లేడి ?? విహారి మనసు విల విల లాడింది..ఎలా 

ఆడించింది?

అప్పటికి వినీల ఏమంది?? మీకు ఇంత జాలి  ఏమిటి ? తెల్ల జుట్టు, పెద్ద వయసు అంటే ,చాలు పెద్ద వారు అని మీకు

గవురవం..హ్మ్మం...నిజమే...తను ఇలా అమాయకం గా నమ్మడం ఇంక 

తగదు.

కమలా కర్, " మూర్తి మా భీమ కంపనీ లో మాలిని పేరు మీద పాలసి 

తీసుకున్నాడు, మాకు అనుమానం వచ్చి,విచారించుదాం ,అని నేను 

వచ్చేను .."

"ఎందుకు అనుమానం ?" విహారి, పాలసి ఏ కదా..

"హు..మూర్తి కి ఇది నాలుగో పెళ్లి, ముగ్గురు భార్యలు 'బాత్  టబ్ ' లో మునిగి 

చని పోయారు..మాలిని నాలుగో భార్య.."

ఇద్దరూ, రాత్రికి రాత్రి మన కళ్ళు గప్పి పారి పోయారు..

విహారి ,కమలాకర్  కరచాలనం చేసుకుని విడి పోయారు..

ఎవరు ముందు బాత్  టబ్ లో స్నానం చేస్తారో, లేదా ముందు పడవ 

ప్రయాణం చేస్తారో?? ఊటీ సరస్సు లో ? ఏమో

ఊటీ ఒక్కటేనా ఏమిటి ఈ దేశం లో??

మాలిని, మూర్తి ఇద్దరూ ఘనా ఘనులే..

వేచి చూడాలి, ఇంక, ఎవరు ముందు క్లెయిమ్ చేస్తారో..పాపం..ఆ వార్త కోసం..

మేము అల్ప ప్రానులం ..మరి..


హిచ్కోక్ క్రైమ్ స్టొరీ ఎపిసోడ్ కి అనుసరణ ...సరదాగా...








































22 అక్టో, 2012

.ఎక్కడ వారి ఉనికి??? ఎక్కడ వారి చరిత్ర??? ఎక్కడ వారి జీవన విధానం..


మా ఇంట్లో  పని చేసే అమ్మాయి పేరు లక్ష్మి.

మా ఇంట్లో ఫిల్టర్ లో కాఫీ అలవాటు, ఫిల్టర్ తీయడం నేర్పించాం..చాల రోజులు ,తను. ఆ  బ్లాక్ 

స్ట్రాంగ్ ఫిల్టర్ డికాషను అలాగే తాగేస్తాం అనుకుంది.

పుట్టిన ప్పటి నిండి, ఒక ఏడాది ఏం తాగామో పాలు ,అమ్మ దగ్గర, నాకు ఊహ వచ్చినప్పట 

నించి   కాఫే ఏ అలవాటు.అలాగే సాంబారు అంటే తెలియదు...ఆనప కాయ తో కూరా? అది 

ఎలాగా? బీర కాయలా? చెక్కు తీయాలా? అన్ని అనుమానాలే..


వీళ్ళు ఏ ఊరు వారు అంటే అమలాపురం అని ఒక సారి, రాజోలు అని ఒక సారి అంటుంది, నా 

భాష తెలుగే అయినా ,ఒక్క ముక్క అర్ధం కాదు.


ఒకటికి ,రెండు సార్లు ,విడమరిచి చెప్పాలి, రెండు టీ పెట్టు అని చెప్పి వచ్చి కూర్చుంటే, తన 

పని తను చేసుకుంటూ ఉంటుంది..

చాయ్ అని చెప్పాలి ,అని అర్ధం అయింది..

ఒకటే రాష్ట్రం..ఆంద్ర రాష్ట్రమే..కాని, ఏదో తేడా..

మాయ బజారు సినిమా చూడలేదు, ఎప్పుడూ విన లేదు, మనం ఇవన్ని అందరికి తెలుసు

అనుకుంటాం..

మన భాష లో మనం వార్తా పత్రికలూ, కథలు, నవలలు రాసుకుంటాం...వీరికి అసలు అవి ఒక్క

ముక్క అర్ధం కాదు.

మాట్లాడ తారు..కాని ఆ భాష , మనకి అర్ధం కాదు..అంటే, కొన్ని ప్రదేశాలు, కొన్ని వర్గాలు ,ఒక


రకమయ మయిన భాష మాటల్డుతున్నారు..

వారికి టీ ,కాఫీ ఇలాంటి పదాలు అలవాటు లేదు, ఎందుకంటే వారు అవి తాగారు..తాగే స్తోమత లేదు,

రెండు పూటలా ,గంజో, ఎప్పుడయినా పండక్కి వారి అన్నం..తింటారు..

ఏదో ముక్కో,కక్కో...స్పెషల్..బీర కాయ, ఆనప కాయలు ..వారికి తెలియని పేర్లు, తెలియని రుచులు.

మేం ఎప్పుడూ, మీది ఏ కులం అంటూ ప్ర్సశ్నలు వేయలేదు, మాకు ఒక మనిషి సాయం కావలి,

వంట కి కూడా, చేస్తాను అని వచ్చింది..గొడ్డులా పని చేస్తుంది...ఎప్పుడూ నాగాలు పెట్టదు .

అంతే చూసుకున్నాం..ఇప్పుడు అర్ధం అవుతోంది, కాయ గూరలు తినే అలవాటు లేదు, నేనే

నేర్పించాను..

నాకు అనిపిస్తోంది..ఎంత మంది ఇలా ఉన్నారో? మనకి పొద్దున్న లెవా గానే ఒక కాఫీ, ఒక టిఫిన్ ప్లేట్

లో, మళ్లీ మధ్యాన్నం మరో ప్లేట్ లో భోజనం...అది కూడా రెండు ,మూడు అధరువులతో, తెల్లని వరి

అన్నం..ఆఖరున పెరుగో, మజ్జోగో..

ఇంత వేడుక గా గడిచి పోతోంది మనకు, ఎందుకు, అగ్ర వర్ణ కులాల లో పుట్టినందుకు..

అదే ఒక వర్ణం లో పుడితే, వారికీ రెండు పూటలా భోజనం కి గారంటీ లేదు..

వారి భాష, లవాట్లు, మనకి మోటు, వారి భాష లో పుస్తకాలూ ఏవి? వారి కథలు ఎవరు రాస్తారు?

వారి వ్యధలు ఎవరు ,ఎలా చెబుతారు? అక్షరం వచ్చి ఉండాలి కదా ముందు..

ఎంత అగాధం ఉందొ ? వారికీ మనకి..ఒకే సమాజం లో ఎన్ని వైరుధ్యాలు??

ఈ దేశం లో ఎవరూ కులం అడగరు..నయమే..నా వరకు...మరి అందరూ ఎలా ఉన్నారో?

వేరే మతం పుచ్చుకున్నా..వారిని అందితో కలపడం నేను చూడ లేదు, 

మనకి కనిపిస్తున్నా, వారి పనులతో, మనం వారిని అద్రుస్యుల్లు గా చేసేసాం..వారి భాష, వారి పలుకు

లు వినక మనం..


ఒక అదృశ్య సమాజం ...అత్తడుగునో, ఒక చివరనో నివసిస్తున్నారు..

మనం కళ్ళు మూసుకుని, వీరు లేరు అనుకుని వంచిన్చుకుంటాం..

ఎంత బాధాకరమో??? ఒక మనిషి ని అలా లేనట్టు గా తర తరాలు గా ,ఉనికి నే గమనించనట్టు..

చాలా పెద్ద అపరాధం...వీరికి రేసేర్వేషణ్...నేను సమర్దిస్తాను..

మనం చేసిన పెద్ద అపరాధానికి ,ఒక మానవాళి నే తొక్కి పెట్టం...మనం మూల్యం చెల్లించు కోవాలి తప్పదు //

మన పూర్వీకుల సంపదే కాదు, వారి తప్పిదాల్ని కూడా మనం వారసత్వం గా పొందాం..

నేను ,అందరి తరపున. శిరసు వంచి క్షమించమని కోరుకుంటున్నాను..


మన భాష, మన చరిత్ర మన రుచులు...ఎక్కడ వారి ఉనికి??? ఎక్కడ వారి చరిత్ర??? ఎక్కడ వారి

జీవన విధానం..


సమయం వచ్చింది...

let us record their history, their stories, their food habits..


Let us redeem our guilt filled conscious.,,at least now...




13 అక్టో, 2012

ఆలస్యం గా నయినా ,నేను మేలుకున్నాను..

'అవని 'కరాచి వాలా షాప్  నించి రెండు సంచుల నిండా సరుకులు మోసుకుని వస్తూ ,లిఫ్ట్ దగ్గర ఆగి ఉండగా, మమత కనిపించింది.
రెండు చేతుల లో, నాలుగు చామంతి పూల దండలు పట్టుకుని, మమత దాస్ ఆవిడ అసలు పేరు, ఒరియా అనుకుంటాను, ఒకే బిల్డింగ్ లో ఉంటారు..ముఖ పరిచయమే..

ఆవిడ చాటంత మొహం తో, నేను రోటరీ లేడీస్ కి ప్రెసిడెంట్ గా ఎన్నికయాను, మా వాళ్ళు అంటే ఒరియా లేడీస్ సంఘం వారు సన్మానం చేసేరు అంటూ , లిఫ్ట్ పైకి ఎక్కుతూండగా, తను తల పెట్టిన సేవా కార్య క్రమాలు గురించి రెండు మాటలు చెపుతూ, అవనీ ,అదే కదా..మీ పేరు, మీరు కూడా రోటరీ మహిళా సంస్థ ఇన్నెర్ వీల్ లో జాయన్ అవకూడదూ ? అన్న ఒక ఆహ్వానం కూడా ఇచ్చింది  ,నేను దిగిపోయేను నా అంతస్తు లో,ఆవిడ ఇంకా పైకి వెళ్ళిపోయింది.

రెండు సంచుల నిండా, పప్పులు, ఉప్పులు, ఇంటికి కావాల్సిన సరుకులు తో నేను, హు..చామంతి పూల దండ ల తో ఆవిడా??

ఏమిటి ? ఈ అన్యాయం..నేను ఇంత చదువు కున్నాను, ఇంత బాగా ఇల్లు నడుపుతున్నాను, ఇన్ని డిగ్రీలున్నాయి ,అయినా ఏమిటో ఇలా ఇల్లు,పిల్లలు, భర్త అనుకుంటూ, ఎందుకిలా ఉంటున్నాను..

ఇంట్లోకి విసురు గా వచ్చి,సంచీలు ఒక మూల పడేసి..

గది లోకి వెళ్లి చీర కూడా మార్చు కోకుండా, మంచం మీద అడ్డం గా పడుకుని..కళ్ల మీద చేతులు వేసుకుని, దీర్ఘం గా ఆలోచిస్తూ ఉండి పోయింది అవని.

అమ్మా..అంటూ ఇద్దరు పిల్లలు స్కూల్ నించి రావడం, వాళ్ళ భోజనాలు అవీ చూసి, టేబల్ సర్ది, కంచాలు, గిన్నెలు సింక్ లో పడేసి, సాయంత్రం ప్రభాకర్ ఇంటికి వచ్చే సమయానికి ఏదో ఒక టిఫిన్ ఉండాలి, ఆడు కోడానికి వెళ్ళిన పిల్లలు వచ్చేసరికి, రాత్రి కి మళ్లి వంట..ఇలాగే రోజులు గడిచి పోతున్నాయి.

నేను ఉద్యోగం చేయాలా ? అనే ఆలోచనే రాలేదు ఇప్పటి వరకు, ప్రభాకర్ బ్యాంకు లో బాధ్యత కలిగిన ఉద్యోగం..మానేజరు. ఒక్కో రోజు రాత్రి అయిపోతుంది, ఇంటికి వచ్చే సరికి.

నువ్వు ఇంట్లో ఉండి ,అన్ని చూసుకుంటున్నావు కాబట్టి, నాకు హాయిగా ఉంది.పిల్లల చదువు, స్కూల్ ఫీసులు కట్టడం, వాళ్ళ టెన్నిస్ , చెస్ ఆటల కి తీసుకు వెళ్ళడం, ఇద్దరు మగ పిల్లలే, బంటి ,చింటూ అంటాం..

అనంత్ ,సుమంత్ వాళ్ళ పేర్లు..వాళ్ళ ఆట పాటలు, చదువులు అన్నీ నువ్వు చూసు కుంటున్నావు కాబట్టి, నేను ఈ బ్యాంకు ఉద్యోగం ఇంత ప్రశాంతం గా చేసుకో గలుగుతున్నాను,ఇది పని ని షేర్ చేసు కోవడమే కాని, నువ్వు చేయలేవని కాదు, ఇంటిని ఇంత బాగా మానేజ్ చేస్తున్నావు, నువ్వు మన ఇంటి కి సి ఎం డి వి,అంటే పరిపూర్ణ అధికారాలు నీకే, మన బ్యాంకు లో బాలన్స్ ఎంతో, నాకంటే నీకే బాగా తెలుసు అంటూ నన్ను మాయ మాటతో గెలిచేసే ప్రభాకర్ మీద కోపం ముంచుకు వచ్చింది.

ఏమిటి ఈ ఇంటి పని ఎంత చేసినా ఒక తృప్తి ఉంటుందా? బీరువాలు అన్నీ సర్డుకుని, ఒక పని చేసాం అనుకునే సరికి వంటింట్లో అలమరాల లో అడుగు న వేసిన పేపర్ లు మార్చాలి అని గుర్తు వస్తుంది, పిల్లల పుస్తకాలు  చిందర వందర గా పడేసి ఉంటె, అవి సర్డాలి ,బట్టలు ఇస్త్రీ లకి పంపించాలి, శుక్రవారం కి వైట్ డ్రెస్ లు తయారు గా ఉంచాలి, అమ్మో, నేను ఇంట్లో లేక పోతే ఇవన్ని ఎవరు చేస్తారు?

ఇల్లు తాళం పెట్టి వెళ్లి పోతే మధ్యాన్నం ,రెండున్నర కి పిల్లలు ,ఇంట్లోకి వచ్చి భోజనం సరిగ్గా చేస్తారో? చేయరో? ఇప్పుడు నేను సంపాదించే పది వేలో,ఇరవై వేలో ,అవసరమా? ఇంటికి నా అవసరమా? అని పరి పరి విధాల ఆలోచించి ,పోస్ట్ గ్రాడ్ అయి ఉండి కూడా, ఇంటికే పరిమతం అయిపొయింది అవని.

ఇదిగో ఇలా ఎవరినయినా చూసినప్పుడు, కొంచం ఉక్రోషం కలిగి, నేనెందుకు ఇలా బయటకి రాలేక పోతున్నాను..అని ఒకటే బాధ నలి బిలి చేస్తుంది..

సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చే సరికి ప్రభాకర్ కి అర్ధం అయింది, వాతావరణం లో మార్పులు వచ్చేయి అని..ఇది రేడియో వాళ్ళు చెప్పే మార్పులు కావు, అవని మనసులు రేగే సుడిగుండాల ప్రభావం.

భోజనాలు మవునం గా అయి పోయాయి..ఏమయింది? ప్రభాకర్ ..

అవని, విసురుగా..నేను రోటరీ ఇన్నెర్ వ్హీల్ లో సభ్యురాలు అవుతాను..
ఉద్యోగం అంటే రోజంతా పని కాని, ఇదేదో ఆది వారాలేనట ,మన పైన ఉండే ఆ మమత దాస్ చెప్పింది..

నీ ఇష్టం అవనీ  నిన్ను ఎప్పుడయినా ఇలా వద్దు, ఇలా చేయి అని చెప్పానా 
అంతా నీ ఇష్టమే, నీకు నచ్చితే మెంబెర్ గా అవు ,కాని ఆదివారాలు నీకు ఇంట్లో బోలెడంత పని అంటూ ఉంటావు..ఒక్క సారి ,ఆలోచించుకో..తరవాత నీ ఇష్టం..

అవని, ఆ రోజు కి తృప్తి పడిపోయి , మర్నాడు, మధ్యాన్నం ,మమత ఇంటికి వెళ్ళింది. వివరాలు కనుక్కుందాం అని..

మమత రండి అంటూ ఆహ్వానించింది..

చాల మంచి పని చేస్తున్నారు..నేను అన్నీ వివరం గా చెపుతాను కూర్చోండి, అని, రాణి చాయ్ తీసుకు రా, ఇద్దరికీ అని ఒక కేక వేసింది, ఒక పదేహేను ,పదహారు ఏళ్ళ అమ్మాయి, వచ్చి. ఒకసారి ఇద్దరినీ చూసి, చేతులు పరికిణి కి తుడుచు కుంటూ లోపలి వెళ్లి పోయింది.

పని పిల్ల అనుకుంటా..అవని 

మమత చెపుతోంది, మనం ఆదివారాలు ,ఏదో ఒక స్లం ఏరియా కి వెళ్లి, అక్కడ ఉన్న ఆడ వారికీ, తల్లులకి ,పిల్లలకి, మంచి చెడ్డ వివరించడం, సానిటేషన్ , ఆరోగ్యం వాటి మీద వివరణ లు చేయడం, చంటి పిల్లలకి పొలియో అవి ఇప్పించారా లేదా చూడడం..ఇలాంటి పనులు చాల ఉంటాయి..మన లాంటి వాళ్ళు ,అదృష్ట వంతులం ,మనకి కష్టం అంటే ఏమిటో తెలీదు. మన కన్నా అన్ని విధాలుగా కష్ట పడుతున్న అల్ప ఆదాయ వర్గం వారికీ ,మనం ఇలాగ ఏదో ఒక లాగా ఉపయోగ పడితే మంచిది కదా..

అందరూ, ఆడ వారు, ఇంట్లో ఏమి తోచక ఇలా సంఘ సేవ అంటూ బయలు దేరుతారు అంటూ, ఎద్దేవా చేస్తారు..అవనీ ,నేను చెపుతున్నాను విను..మనం ఇంటికి ఎంత చేసినా, దానికి అంతు ఉండదు.

నువ్వు ఇంత గొప్ప దానివి, అంత గోప్పదానివి అంటూ మునగ చెట్టు ఎక్కించి, వాళ్ళ పని కానిచ్చు కుంటారు..

కానీ, నీకు తృప్తి ఉందా?? నీకు విలువ ఉందా? అవనీ ఆలోచించు..

మమత కి 'టీ'కి, ఆమె మాటలకి ధన్యవాదాలు చెప్పి, బయట పడిన అవని,కిందకి ఒక అంతస్తు దిగే లోపలే, ఆలోచనలో పడింది.

ఆదివారం..అందరూ కలిసి ఉండే ఒకే ఒక రోజు..గుండె ఘల్లుమంది,ఆ రోజు నలుగురు ఇంట్లో ఉంటారు కదా అని, పూరీ ,కూర లాంటివి ఉదయం, అందరికి ఇష్టం అని, ఒక స్పెషల్ బిర్యాని, రెండు కూరలు ,మరో పచ్చడి,ఈ పచ్చడి ,తన కి ఇష్టం..రోజూ ఇన్ని వంటలు చేసే, తినే సమయమే ఉండదు, అందుకే ఆదివారం తనకి ఎక్సట్రా పనే మరి..

ఇంకా సినిమా లు అయినా ,సాయంత్రం పార్కులు, బీచ్ రోడులో డ్రైవ్, స్నేహితుల ఇంటికి వెళ్లడమో, వారు రావడమో.. అమ్మో ఇవన్ని కాదనుకుని,నేను ఇప్పుడు, బయటకి వెళ్లి ఎవరిని ఉద్ధరించాలి ?అయినా ఆ మమత ఏమిటి ? ఇంట్లో పని పిల్ల ని పెట్టుకుని హాయిగా, బయటకి వెళ్లి ఉద్ధరిస్తోంది..తనకి ఒక పనమ్మాయి ఉంది, కానీ ఇలా ఇంట్లో ఉండదు, ఉదయం ఒక్క సారి వస్తుంది, నేనే అన్ని పనులు చేసుకుంటున్నాను..ఇది చాలదా?

ఆ రోజు నించి మమత కనపడి ఎక్కడ అడుగుతుందో? అవనీ ,ఎప్పుడు వస్తున్నావు మా క్లబ్ లో కి అని..హడలి పోయి, ఓ పదిహేను రోజులు కిందకి వెళ్ళడమే మానేసింది.

ఒక నెల రోజుల తర్వాత మమత మళ్లీ లిఫ్ట్ దగ్గరే కనిపిస్తే, తల దించుకుని ,నవ్వ నైనా నవ్వ కుండా వచ్చేసింది. తనకే సిగ్గు వేసింది లో లోపల ఏమిటి చిన్న పిల్లలాగ అని..మమత ఎప్పటి లాగానే హాయ్ ,బాయ్ అంటూ చెప్పింది..

ఇలా ఎన్నో సందర్భాలు, వచ్చాయి, వెళ్ళాయి..తన ఇల్లు ,తన పిల్లలు, తన వాళ్ళు..ఇదే లోకం..

అవని ,అద్దం  ముందు నిల్చుని నెరిసిన జుట్టు మరీ కనిపిస్తోందా? ఫరవా లేదా?రంగు వేసు కోవాలా?అక్కరలేదా?
అని దిగులు గా ఆలోచిస్తోంది..

పిల్లలు పెద్ద వరయిపోయి దూరం గా ఉన్నారు, ఇప్పుడు ఆదివారం ,అయినా సోమవారం అయినా ఒకటే వంట..క్లుప్తం గా, ఉడికించిన కూరలు, రెండు పుల్కాలు ,ఆరోగ్యం కోసం..

ప్రభాకర్ ఇంక రిటైర్ అయిపోతాడు ,ఒక్క ఏడాది లో..

తనకి బోలెడన్ని పనులు, వ్యాపకాలు, స్నేహితులు ..నిమిషం ఖాళీ ఉండదు, నాకు తెలుసు..

నా ఒంటరితనం రెట్టింపై నట్టు, దిగులు గా అనిపించింది.

కాసేపు బయటకి వెళదాం ,మార్పుగా అని, ఏవో చీరలు మీదకి మాచింగ్ అని కార్ లో బయలుదేరి, జగదాంబ సెంటర్ లో షాప్ చేరింది..
ఈ మధ్య ఇలాగే ,ఏదో పని పెట్టుకుని బయటకి వెళ్ళడం ఏవో కొనుక్కుని రావడం..ఏమిటో ఈ ఖాళీ ..రోజు లోనా?? జీవితం లోనా?? తెలియదు..

తల దించుకుని, మాచింగ్ సరి చూసుకుంటూ, చూడలేదు, ఎప్పుడు వచ్చిందో మమతా దాస్..భుజం మీద తట్టింది..అవనీ ..ఎన్నేళ్ళకి ...??

నాకు గొంతు లో ఏదో ఉండ కట్టినట్టు, మాటలే పెగల లేదు, ఆ రోజు లలో కలిగిన సంకోచం..ఇంకా నాలోంచి పోలేదు..సిగ్గుగా అనిపించింది..

పాపం, ఆవిడ అదేమీ ,పట్టించుకోలేదు, అవని ఫ్లాట్స్ లో అందరూ బాగున్నారా? మేము ట్రాన్స్ ఫేర్ అయి బొంబాయి వెళ్ళిపోయాం, అక్కడ నేను టాటా వాళ్ళు నడిపే కాలేజ్ లో  వొమన్ స్టడీస్ లో మాస్టర్స్ చేసాను..
మళ్లీ మేము ఇక్కడికే వచ్చేం , ఈ మధ్యనే..

అవనీ ,నిన్ను ఇలా కలవడం భలే సంతోషం గా ఉంది,తెలుపు నలుపు సమం గా కలిసిన షార్ట్ కట్ తల తో, ముందు నేను పోల్చుకోలేదు, కాని గాలి దుమారం లాంటి మాటల తో,మమతే అని వెంటనే పోల్చుకున్నాను..

ఇక్కడికి వచ్చి వారమే అయింది, నేను ఎందుకో ,నీ గురించే తలుచు కున్నాను, నువ్వు కనిపించవు మీ ఫ్లాట్స్ లో ఖాళీ లు ఉంటే చెప్పు, ఇదిగో నా సెల్ నెంబర్ రాసుకో, అవును అన్నట్టు రాణి ,గుర్తుందా? మా ఇంట్లో పని చేసేది, నేనున్డగానే టెన్త్ పరీక్షల కి కట్టించేను..

చాల కష్ట పడి చదివేది, పట్టుదల గా..

అయినా అన్ని సబ్జెక్ట్స్ ఉండాలా? ఏమో ,ఈ విద్య వ్యవస్థ ఒక టి..

సరే, ఆ.. ఏం చెపుతున్నాను..ఆ రాణి ఇప్పుడు ఒక కమపనీ లో డెస్క్ జాబు అంటే చిన్న దే కాని, ఉద్యోగం చేస్తోంది, రోజూ నన్నే తలుచు కుంటాను అని చెప్పింది, ఫోన్ లో..

ఒకింత గర్వం ఆ గొంతులో, తొనికిస లాడింది..

మాడం ,ఇంకా ఏమయినా కావాలా? సేల్స్ మాన్ అడుగుతున్నాడు, అసహనం గా..

సరే అవని, నా పని అయిపొయింది, ఇదిగో, ఇవే ..

నువ్వు మటుకు నాకు ఫోన్ చేయి, మర్చిపోకు..

అంటూ వెళ్ళిపోయింది ..

నేనూ, ఇంటికి వచ్చి, ఆలోచిస్తూనే ఉన్నాను..మా ఇద్దరికీ టీ పట్టుకు వచ్చిన పని పిల్ల రాణి, ఇప్పుడు ఉద్యోగం చేస్తోంది..

నేను మా పిల్లలిని చదివించు కున్నాం ,అంటే అదేమీ పెద్ద విషయం కాదు, అలీ కి కూడు పెట్టడం, ఊరికి ఉపకారమా?? అన్నట్టు, మన పిల్లలని మనం పెంచి ,విద్య వంతులని చేయడం. పెద్ద విషయం కాదు, కాని, మనకి ఏమి కాని ఒకరికి ఇలా సాయం చేయడం, అది ఏదో ఇంత డబ్బు ఇచ్చేసి,గొప్ప ఘనకార్యం చేసాం ,అనుకుంటాం..డబ్బు కాదు, మనిషికి కావాల్సింది, బతక దానికి ఒక మార్గం చూపడం..

నా తెల్ల జుట్టు కి రంగు వేయడం..మాచింగ్ జాకెట్లు కుట్టించడం..ఇవన్ని ఇప్పుడు ముఖ్యం గా అనిపించటం లేదు..

వారం లోపే మళ్లీ  మమత ఫోన్..

అవనీ ,ఆ రోజు నీకు ఇంకా బాధ్యతలు ఉన్నాయి ,అని నేను కూడా బలవంతం చేయలేదు, ఈ రోజు పిల్లలు దూరం గా ఉన్నారు, నీకు సమయం గడపడం కష్టం గానే ఉంటుంది..

నేను ,ఇక్కడ, ఒక మహిళా హెల్ప్ ఫోన్ ,నడపాలని అనుకుంటున్నాను, దానికి కావాల్సిన సహాయ సహకారాలు అందుతున్నాయి, అయితే చూసేవు కదా ,నా తెలుగు అంతంత మాత్రం, నువ్వు కొంత సమయం ,ఈ హెల్ప్ లైన్ కి అందించాలి..అని మమత అడిగేసరికి, ములిగి పోతున్న వారికి ,గడ్డి పోచ దొరికినంత ,బలం వచ్చింది..

ఇంకేమీ ఆలోచించ లేదు ,ఇల్లు,ప్రభాకర్, పిల్లలు..ఎవరూ గుర్తు రాలేదు,నా జీవితం ఇంక ఇది, నాకు నచ్చినదే చేసే సమయం..రోజులు వచ్చాయి..నా జీవితం లోకి, ఆలస్యం గా నయినా ,నేను మేలుకున్నాను..

అవని, ఆ రోజు నిశ్చింత గా నిదుర పోయింది..












9 అక్టో, 2012

భయం .భయం..

రాణీ , నువ్విలా భయ పడితే నేను నా కంపని పని మీద ఇలా టూర్ కి వెళ్ళడం కష్టం అయిపోతుంది.
అవుననుకో, ఈ ఇల్లు ఊరికి దూరంగానే ఉంది, అయినా నీ మనసులో భయంకి అర్ధమే లేదు, నేను ఊరు వెళ్లి నప్పుడల్లా ,నువ్వు ఇలా దిగులుగా మొహం పెట్టుకుని, విచారంగా ఉంటే నేను నిన్ను ఎలా వదలను?

అలా అని, ఉద్యోగం మానేసి ఇంట్లో కూర్చోలేను కదా? ఆఖరి మాటకి రాజా రావు కంఠం లో కాస్త కరకుతనం ధ్వనించింది.

రాణి బెదురుగా..అదేం లేదు, నువ్వు వెళ్ళు,నేను తలుపులు అన్ని గడియ పెట్టుకుని, ఉంటాను..అంది .

ఇదిగో ,రాణీ ,నువ్వు మీ పుట్టింటికి ఫోన్లు కూడా తగ్గించాలి, మొన్న నెలలో ,చాంతాడంత పొడుగు బిల్లు వచ్చింది ,నా జీతంలో సగం అయిపోయింది, ఆ బిల్లు కట్టేసరికి అన్నాడు రాజారావు .

అయినా, పెళ్లి అయి, రెండేళ్ళు అయినా నీకు చిన్న పిల్లలా అంత బెంగ ఏమిటి? పుట్టింటి మీద..పోనీ ఏదయినా సైకాలజిస్ట్ దగ్గరికి వెళతావా?

"హు.అదేం అక్కర్లేదు ,ఇదేమిటి ,ఏమయినా పిచ్చా ఏమిటి? భయం అంతే, ఇది మామూలే , 
భయంకి చికిత్స ఏమిటి " కోపంగా రాణి రుసరుసలాడింది .

 " సరే,సరే,అయినా నీ కోసమే కదా, ఆ రివాల్వర్ కూడా తీసుకున్నాను జాగ్రత్త "అంటూ  " అయినా ఇది చిన్న టూర్, త్వరగానే వచ్చేస్తాను తలుపు వేసుకో "
అంటూ రాజా రావు వెళ్లి పోయాడు.

రాణి, ఒక సారి తలుపులు అన్నీ చెక్ చేసింది, గడియలు జాగ్రత్తగా ఉన్నాయి కదా ఇదేమిటో? తనకింత భయం..

అమ్మ ,నాన్నలతో రోజుకెన్ని సార్లు మాట్లాడుతుందో.. వాళ్ళు కూడా ఎప్పుడూ, అమ్మా, రాణి, జాగ్రత్త , ఒక్కర్తివి ఉంటావు  అంటూ ఉంటారు .

అలా అనగానే నాకు కళ్ళు తడి అయిపోతాయి..

ఫోన్ చేయాలని తీసింది, నంబెర్ కలుపుతూ ఉంటే , ఎంగేజేడ్ అనే ధ్వని..విసుగ్గా ఈ లైన్స్ ఎప్పుడూ ఇంతే..అంటూ పెట్టింది..

ఇంతలో ఏదో అలికిడి, కరకరమని, ఏదో చప్పుడు..అమ్మో, ఎవరు?ఇంత రాత్రేవరు? వస్తారు, అందులో ఈ ఇల్లు ఊరి చివర ఉంది..
మెల్లగా అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ, ఆ మెట్ల గది వేపు వెళ్ళింది..
ధబ్ అని చప్పుడు..అమ్మో అని అరిచింది..గుండెల మీద కి చెయ్యి..అమ్మో..
మియం..మియాం..హ్మ్మం పిల్లి పిల్లేనా? హమ్మయా.గుండెల  మీద చెయ్యి కిందకి దించి, ఏయ్ నువ్వెలా  వచ్చావ్ ?
అంటూ పలకరించే లోపల, కిటికీ ఊచల మధ్య నించి మాయం అయిపోయింది నల్ల పిల్లి.
అబ్బ ఎంత భయ పెట్టింది?
మెల్లగా హాల్ లోకి అడుగులు వేస్తూంటే..
నివ్వెర పోయింది, చీకటి మూలలో ఒక మనిషి . 
గోడ మీద ఉన్న స్విచ్ వేసింది, గుర్తు వచ్చినట్టు, ఇక్కడ లై ట్ బల్బ్ ఉంది కదా..
అతను ,నలిగి పోయిన దుస్తులలో, చెదిరిపోయిన జుట్టుతో దీనం గా ఉన్నాడు.

అసలే రాణికి జాలి ఎక్కువేమో అయ్యో పాపం అనిపించింది.
మాడమ్ ,నేను, ఈ రాత్రి కి ఇక్కడ ఉండి, రేపు ఉదయమే వెళ్లి పోతాను ,పరుగులు పెట్టి, పరుగులు పెట్టి అలసి పోయాను..
ప్లీస్..అంటూ నా కళ్ళ ల్లోకి చూసేడు..
సరే, ఇలా హాల్లోకి రా..కాసేపు ఇలా సోఫాలో కూర్చో, అలసిపోయి నట్టున్నావు , రెస్ట్ తీసుకో..
అంటూ...మర్యద చేస్తున్న రాణి ని వింతగా చూస్తూ,
మీకు నన్ను చూస్తే భయం వేయటం లేదా? అందరూ నన్ను పిచ్చి వాడు అంటారు.. నన్ను పిచ్చాసుపత్రి లో పడేసారు.
"నేను పారి పోయి, ఇలా బయట తిరుగుతూ, మీ ఇంట్లో కి వచ్చాను అలసి పోయాను చాలా, కాసేపట్లో ,పోలీసులు అంటే, హాస్పిటల్ గార్డులు వస్తారు, వాళ్లకి తెలుసు, నేను ఈ చుట్టు  పక్కలే ఉంటానని " అన్న అతని మాటలు పట్టనట్టే 
రాణి "ఎంత అలసటగా ఉన్నవో? వేడి గా ఒక గ్లాసు పాలు తీసుకు రానా " అనేసరికి 
" అయ్యో అదేమీ వద్దు, ఇలా కూర్చోండి , 
నన్ను చిన్నప్పటి నించి ఏదో భయం..ఎవరో వెంటాడు తున్నట్టు , ఏమిటో భయం, భయం..నేను ఏం చేసానో, ఏం మాట్లాడానో నాకు గుర్తుండదు..మాడమ్ " 
రాణి, అతని వేపు చూస్తూ,  "నాకు ఎందుకో భయం, ఎందుకో తెలీదు, చిన్నప్పటి నించి ఉంది, నాకు మా నాన్న ఒడిలో కూర్చుంటే ధైర్యం గా ఉండేది, బాగా చిన్నప్పుడు, అంటే అయిదేళ్ళే మో ,ఒకసారి తప్పిపోయాను, వీధిలో ఏడుస్తూ తిరుగుతూంటే, ఒక పోలీసుకి దొరికాను.
అప్పుడు మా నాన్న,నన్ను  ఒళ్ళో కూర్చో బెట్టుకుని ,రాణి,నీకేం కాదు, నేనున్నాను కదా, అంటూ నన్ను లాలించడం నాకు ఇంకా గుర్తు ఉంది.మా నాన్న ఆస్థి అంతా పోయింది, రాజా రావు నన్ను చూసి, పెళ్లి చేసుకుంటాను అన్నాడు, నాకు మా నాన్న వాళ్ళని కూడా ఇక్కడికే తెచ్చి నా దగ్గరే పెట్టుకోవాలని ఉంటుంది. కానీ, కుదరదు.నాకు మా నాన్న ,అమ్మ ఉంటే బోలెడు ధైర్యం " అని తనలో తను మాటలాడుకుంటున్నట్టు, రాణి..

అతను, "నాకు రోజూ నిద్రలో ఏవో పిచ్చి పిచ్చి కలలు వస్తూంటాయి.ఉదయం లేవగానే, ఒక్కటి గుర్తుండదు.. నాకు కలలంటే భయం..ఒక్కటి గుర్తుండదు..
 ఈ కలలే నన్ను పిచ్చివాడిని చేసాయి " 
రాణి, : హు..నాకూ  రోజూ, రాత్రి ఒక కల వస్తుంది..రోజూ ఒక్కటే కల " 
మీకు గుర్తుంటుందా?
"ఆ ,నాకు గుర్తుంది , రోజూ ఒక్కటే కల కదా..
అందులో, నేను నా మంచం మీద, నా బెడ్ రూం లో పడుకుని ఉంటాను..నా గది మేడ మీద ఉంది కదా , ఇంతలో మెట్ల మీద ఒక చప్పుడు, ఎవరివో అడుగుల చప్పుడు టక్ ,టక్ మంటూ, బూట్ల చప్పుడు , ఇంతలో నా గది తలుపు మెల్లగా తెరుస్తారు ఎవరో ,అంతే ,ఇంతలో నాకు మెలకువ వచ్చేస్తుంది "
హమ్మ్ నిట్టూర్చింది రాణి  .

అతను, "నయమే కదా, రోజూ ఒక్కటే కల మీకు. నాకు ఎన్నెన్నో కలలు "
ఇంతలో తలుపు దబదబ బాదుతున్న చప్పుడు..
అతను లేచి, బాబోయ్, వాళ్ళే ,నాకోసమే, అంటూ అటూ ఇటూ ,పరుగులు పెడుతూంటే " హుష్..నెమ్మది, ఇలా రా, ఈ మెట్ల గదిలో  దాక్కో , నేను వాళ్ళని పంపించేస్తాను, ఏదో చెప్పి..నీకేం భయం లేదు "అంటూ రాణి 

తలుపు తెరిచింది , ముగ్గురు గార్డులు, ఖాకీ దుస్తుల్లో వచ్చేరు.

మాడం ! మీ ఇంట్లోకి ఒక మనిషి ఏమయినా వచ్చేడా?
అతను చాల ప్రమాద కరమయిన పిచ్చి వాడు పారిపోయాడు..మా ఆసుపత్రి నించి..
మీ వీధి తలుపు గొళ్ళెం ఊడి పడి ఉంది జాగ్రత్త..అంటూ 
ఒకసారి మేం వెతుకు తాం ..మీ ఇంట్లో మీకు తెలియకుండా ,ఎక్కడయినా దాక్కున్నడేమో 
అని చొరవగా హాల్ లోకి అడుగు పెట్టారు..

రాణి తొణక్కుండా, "అబ్బే లేదండి..ఎవరూ రాలేదు..నేను చెప్తున్నాను కదా "
అనేసరికి, వాళ్ళు ఇంకేం చేయ లేక ,వెనక్కి నడుస్తూ, తలుపు లు గట్టిగా మూసుకోండి మాడం అంటూ వెళ్ళిపోయారు..హమ్మయ్య..అంటూ అలసటగా మెట్లు ఎక్కి, తన గదిలో మంచం మీద వాలి పోయింది , రాణి..
ఇంకోసారి, ఫోన్ చేసింది , లైన్స్ బాగోలేవు అని అదే సందేశం..
హు..ఈ ఫోన్ లైన్ ఎప్పుడూ ఇంత నాన్నగారి ఊరుకెప్పుడూ కలవదు ..
మంచం మీద వాలడం , నిద్ర పట్టడం ఒక్కసారే..
గాఢ నిద్రలో, ఏదో అలికిడికి మెలకువ వచ్చింది రాణికి .
వీధి దీపం వెలుతురు గుడ్డిగా పరచుకుని ఉంది.
టక్ ,టక్ మని ,బూట్ల చప్పుడు, మెట్ల మీద నించి, ఎవరో పైకి ఎక్కుతున్నారు ఎవరో??
అచ్చం కలలో లాగానే..
తలుపు తెరుచుకుంటోంది నెమ్మదిగా..
రాణి లేచి, మంచం పక్కనే టేబెల్ కి ఉన్న సొరుగు లాగి, రివాల్వర్ బయటకి తీసి గురి పెట్టింది..
తలుపు తెరుచుకుని రాజ రావు లోపలికి వచ్చేడు
"ఏయ్ రాణీ ,నేను , ఆ చేతిలో ఆయుధం ముందు పడేయ్ నేనే , భయం లేదు "
అంటూ ముందుకి అడుగు వేసాడు..
రాణి గురి చూసి, ఛాతి మీద కి కాల్చింది.
హబ్బా..అంటూ కూలిపోయాడు రాజ రావు..

రాణి, నెమ్మదిగా ,రివాల్వరు మంచం మీద పెట్టి, ఫోన్ కలిపింది.
హమ్మయ్య కలిసింది లైన్ ..
"నాన్నా, నేను రాణి ని, ఇంకేం భయం లేదు, నేను బాగానే ఉన్నాను, మీరు కూడా ఇక్కడికి వచ్చేయండి అందరూ కలిసి ఇక్కడే ఉందాం " 
ఇది జరిగి చాల ఏళ్ళే అయింది..రాణి మానసిక చికిత్సాలయంలో ఉంది. అతను  కూడా అక్కడే,  కలిసిందో లేదో మరి..


ఇది ఒక హిచ్కోక్ ఎపిసోడ్ కి రచన కల్పన...













2 అక్టో, 2012

ఓ మహత్మా ,ఓ మహర్షి..


ఓ మహాత్మా, ఓ మహర్షి, 
ఎక్కడున్నావయ్య?
ఎప్పుడో  స్వాతంత్ర్యం కోసం 
పోరాడి ,అలసి ,తుపాకీ గుళ్ళకి 
బలి అయిపోయి ,నీ మానాన నువ్వు
వెళ్ళిపోయావా?
ఇక్కడ అంతా తారు మారు అయిపొయింది.
ఒక తెల్ల వాడు పోయి, వంద మంది నల్ల 
వారు వచ్చారు, వెయ్యి చేతులతో
దోచు కోవడం ఒక్కటే, వారు చేసే సేవ
దేశానికి. పావలా ,అర్ధ భిక్షం వేసి,
కొట్లు వెనకేస్తున్నారు, హింస ప్రతి 
రోజు చేసుకునే దంత ధావనం లా
నిత్య కృత్యం అయిపొయింది,
లంచాలు, కుంచాలు కుంచాలు గా
కొలిపించుకుంటున్నారు ..
అసత్యాలు ,రక రకాలు గా వార్త
పత్రిక హెడ్ లైన్స్ ,సిగ్గు లేని 
నాయకులు ,ఎలుగెత్తి చాటు 
కుంటున్నారు,వారి సిగ్గు లేనితనాన్ని.
ప్రాంతాలు,భాషలు,కులాలు,మతాలూ,
ఏదీ కాదు హింస కి కారణం?
ఏదీ కాదు వేర్పాటు వాదాల కి?
ఒక్కటై ఉందాం అంటే ,అది ఒక ......
అయిపొయింది..
విడిపోదాం, నరుక్కుందాం, 
చెడు చేద్దాం, కోట్లడుకుందాం,
కుమ్మేద్దాం ,ఇవి మన జాతీయ 
నుడికారాలు ఇప్పుడు.
నదులు ,జీవ నదులు  కాదు 
ఇరు రాష్టాల మధ్య 
నిప్పు రాజేసే అగ్గి కుంపటులు,
విద్య ,ఆరోగ్యం అంగడి లో అమ్మే 
వ్యాపార వస్తువులు.ఎంత టి
వారి కయిన లేమి తనమే,
అది లేదు, ఇది లేదు, ఇంకా 
కావాలి, ఇంకేదో కావాలి అనేవి 
నిత్య పారాయణాలు.
పిల్లలు లో చిన్నతనం 
కొరవడింది, పెద్ద లలో పిల్లల్లాగా 
పంతాలు, కోపాలు,చేయి చేసుకోడాలు.
అంతా అస్తవ్యస్తం ,అంతా తల్లకిందులు ..

ఓ మహాత్మా ,ఓ మహర్షి,
ఇప్పుడే ,ఇప్పుడే నీ అవసరం
ఈ దేశానికి, ఈ ప్రజలకి.
నువ్వు ఆసరా కోసం పట్టుకున్న 
ఆ దండం, తీయి ,అదే నీ ఆయుధం 
గా మార్చుకో, అహింసా వాదాన్ని,
కాసేపు అటక ఎక్కించు,
సత్య వాక్కు అనే ఆయుధం ని 
నిలదీయడానికి ఉపయోగించు.
ఎదురు చెప్పిన వారిని ,కర్ర ఎత్తి
నిరోధించు, పిలక పట్టి ఝాడించు,
మంచి మాటలు, నెమ్మది గా 
బుజ్జగించడాలు, ఈ కాలం కి
సరిపడవు..యుగానికి ఒక్క
మహాత్ముడు ఉంటారని విన్నాను.
శతాబ్దం సంఖ్య మారితే యుగం
మారినట్టే కదా..ఈ ఇరవై ఒక్క 
శతాబ్దానికి మళ్లీ ఒక యుగ
పురుషుడి అవసరం..ఇప్పుడే,
ఇప్పుడే..మరి ఇంక వ్యవధి
లేదు, ఇంక ఈ దేశం కి మరో
రేపు లేదు, స్వాతంత్ర్య దినోత్సవం 
ప్రతి ఏడు, ఒక తద్దినం తంతు 
అయిపొయింది, జండా ఎటు వేపు 
ఎగరాయలో తెలియని జండా 
కొయ్యల్లాంటి నేతలు,ఒక్క భాష లో
కూడా సరిగ్గా మాట్లాడలేని నేతలు
ఇవాల్టి కలెక్షన్ ఏ చేత్తో ,అందు కోవాలి
అని ఆలోచించే చేతులతో జెండా
ఎగురేస్తే ,అది కన్నీరు కారుస్తూ
రెప రెప మని ఎగరడమే 
మర్చిపోయింది.
కాషాయం త్యాగానికి, తెలుపు 
స్వచ్చత కి , ఆకుపచ్చ రంగు 
అభివృద్ధి కి అనే సంకేతాలు కూడా
తెలియని, ఖద్దరు అంటే గద్దరి అని 
పలికే ఈ రాజకీయ భేతాళు లకి 
కుర్చీ లో కూర్చున్న క్షణం నించి
కొండలు వెనకేసు కోడానికే,రెండు
చేతులు  సరిపోవుట. తర తరాలకి
తవ్వి పోయాలి మరి, ప్రజల సొమ్ము.

జనం నిస్తేజం ,జనం మవునం 
జనం ఒక సమూహం కాదు ఒక
ఒంటరి ద్వీపం ఇప్పుడు, నా ఇల్లు
నా కుటుంబం, నా మంచి, నా చెడు
పక్కిల్లు పక్కిల్లె, పరాయి వారే,కని
పెంచిన తల్లీ తండ్రులే, భారం..
లేచాను, తిన్నాను,పడుకున్నాను,
నా గదిలో పంచ రంగుల టీ వి.
ముఖమే, నా పంచ రంగుల స్వప్నం..
మరి ఇంక ఏ స్వప్నం లేదు నాకు,
అని నిర్లజ్జగా ఒప్పుకుంటున్న 
నిఠారు గా నిలబడ లేని నేను ..
మరి కొన్ని నేను లు కలిసిన 
జనం ,జన సమూహం ఇది..

ఇది ఈ రోజు ,మన దేశ రూపం..
మీరు కలలు కన్నస్వతంత్ర 
భారత దేశం, ఎక్కడో, ఎప్పుడో  ,
సంత లో అబ్బాయి చేతిలో 
ఐస్ పుల్ల లాగ కరిగి పోయి,
ఇదిగో, ఈ పుల్లే మిగిలింది..
విలువ లేని ఓ కట్టె పుల్ల,
ఎంత నాకినా ,మాధుర్యం 
ఎక్కడినించి వస్తుంది..?

అందుకే ఓ మహాత్మా, అదిగో
నీ పక్కనే కూర్చున్నమరో 
మహా మనిషి లాల బహదూర్ 
శాస్త్రి గారిని కూడా వెంట బెట్టుకుని 
తోడుగా, ఇంకోక్కసారి, మళ్లీ 
పుట్టేయాలి నువ్వు అర్జెంట్ గా..
లేక పోతే, ఇదిగో బేరాలు మొదలెట్ట్టారు.
అదిగో ఒకటో సారి, అంటూ పాట మొదలయింది.
అయ్యో రామా,దేశ భక్తి పాట కాదు,
వేలం పాట, అంతర్జాతీయ విపణి లో
వేలం పాట మొదలయింది,
నువ్వు సాగించిన సమరం లో,
మీకు శత్రువులు ఎవరో తెలుసు.
ఇక్కడ అదేమీ లేదు, అందరూ 
దేశాన్ని ఉద్దరించాదానికే పుట్టిన 
వాళ్ళం అని నొక్కి వక్కనిస్తూ ఉంటారు.
మన లాగే నల్ల గానే ఉంటారు, తెల్ల వారు 
అయితే రంగు బేధం అయినా ఉండేది.
ఇప్పుడు దొరతనం కి రంగు నలుపే,
నల్ల ధనం కి రంగు నలుపే,
ఈ నాయకుల రక్తం కూడా నలుపే 
దోమలు కూడా ఒక రాత్రి కి ఇంక 
చాలు రక్తం అనుకుంటా ఏమో కానీ,
ఈ నాయక రాజు లకి అంతే లేదు,
తృప్తే లేదు, భయం లేదు, భక్తి అంటే,
తిరుపతి హుండీ లో వేస్తాం అదే కదా,
అన్నీ తప్పులు ఒక్క దణ్ణం తో సరి..
అని ఒక సాష్టాంగం పడతారు, పొరపాటున
నువ్వు ముందు నిల్చోకు, నీ కాళ్ళు 
పట్టుకు పడేస్తారు, అవును సాష్టాంగం 
అంటే అదే,ఇప్పుడు, ఓటరు కాళ్ళ 
మీద పడడం, ఓటు వేసాక, ఆ కాళ్ళ నే
నరికేయడం, మరి ఇంకెప్పుడు లేవడు,
మరి ఇంకెప్పుడూ, వాడి కాళ్ళ మీద 
వాడు నిలబడ లేడు,అవును వాటినే
ఇప్పుడు ఎన్నికలు అంటున్నారు..

అంతా మారిపోయింది గాంధి ,
నువ్వు ఎంత అమాయకుడివి,
శాస్త్రి గారు ,ఒక్క ఘటన కే 
రాజీనామా చేసేరు ట,అయ్యో 
ఇప్పుడు అయితే, పకోడీ లు
తిన్నట్టు ఈ వార్తలు వింటూ,
లక్షలు లెక్క పెడతారు, అవును 
మరి, పరిహారం అంటూ ఇచ్చేవి
వీరి జేబుల లోకే కదా..

అది మరి నేటి వర్తమాన 
భారత దేశ పరిస్థితి..
అయ్యో, అయ్యో అలాగ 
నీ దండం, నీ వాచీ గొలుసు,
నీ పంచ, ఒక్కటే పంచ నీకు,
పై పంచ కూడా లేదసలే,
నీ చెప్పులు, నీ మార్కు 
కళ్ళ జోడు అన్నీ వదిలేసి
ఈ గజేంద్రుడి అంటే ,ఈ జనం 
కోసం అన్నీ వదిలేసి ,పరుగులు 
పెట్టి వచ్చేయకు, కాస్త నిదానించు..

లాల్, పాల్, పటేల్ ,శాస్త్రి,
నేతాజీ లాంటి ఉద్దండులని 
మర్చి పోకు..నీ ఒక్కడి బలం
కూడా సరిపోదు ,అందరి శక్తులు
దేశ భక్తులు, త్యాగ శీలులు ,
దేశం కోసం ఉరి కంబం ఎక్కిన
మహా వీరుల గుండె ధైర్యాలు
కూడా మూట కట్టుకుని,
అప్పుడు రా..
కొంపలేం మునిగి పోవు,
అసలు స్వతంత్రం ,స్వేచ్చ 
అర్ధాలు, విలువ వీరు 
తెలుసుకుని హా హా కారాలు
పెట్టేవరకూ ఆగు సుమీ..
తొందర పడకు సుమీ..
ఈ పిలుపు ,ఇలా ఏదో 
తొందర పడి ఒక కోయిల 
ముందే కూసింది ,ఒక వసంతం
రాక ముందే కూసింది..అనుకో..
అంతే,,

ఓ మహత్మా..ఓ మహర్షి.
ఇది ఈ జన కోయిల పాడే
ప్రార్ధన గీతం..
ఒక చెవి ఇటు వేసి ఉంచు..
ఇదిగో, ఇప్పుడో అప్పుడో
రానే వస్తుంది ,నీకు పిలుపు
మరి, ఇవాల్టికి ..
ఆ దండలు అవి మెళ్ళో తీసి
విశ్రమించు ఇవాల్టికి..
ఈ జయంతి కి, మరి ఇంక 
సెలవు, మళ్లీ జయంతి కి
మళ్లీ పిలుస్తాను..ఒక చెవి 
వేసి..నిలబడో,కూర్చునో,
ఆ పార్లమెంటు లో నో, ఈ 
ఊరు మధ్య లోనో, విశ్రమించు
మరి ఇవాల్టికి..
మళ్లీ జయంతి కి పిలుస్తానే ..

ఓ మహాత్మా ,ఓ మహర్షి..
ఇది నీకు ,ఈ జయంతి కి అందించే 
ఒక చిన్న కానుక.కినుక 
వహించకు, ఇప్పటికి ఇంతే..మరి..

ఓ మహత్మా ,ఓ మహర్షి..