సైట్ థిరెసా హై స్కూలు

ఏలూరు విజ విహార్ సెంటెర్ తెలియని వారెవరు ? ఇప్పుడుందో ,లేదో ,మరి .విజా విహార్ లో మినపట్టు మా 

ఇంట్లో అందరికీ ..భలే ఇష్టం..చుట్టాలు వస్తే , ఇంటిల్లిపాదికీ ఒక రోజు ,విజా విహార్ లో మినపట్టు తినిపించడం 

మా ఇంటి ఆనవాయితీ అయిపోయింది ..

ఒక పక్క అశొక్ నగర్ రోడ్డు ,మరో ప్రక్కా ఇంకం టాక్స్ ఆఫీసు రోడ్డు , తిన్నగా రా రా పేట ( రామచంద్ర 


రావు పేట ) కి దారి తీస్తున్న జంక్షం లో మరో నాలుగో వైపు దారి తీస్తే ,ఒక దరి ప్రభుత్వ ఆసుపత్రి , మరీ అంత 

గొప్ప ,ఘన చరిత్ర లేదు లెండి ..


ఆ ఆసుపత్రి ఎదురుగా మా స్కూలు ..సైట్ థిరెసా హై స్కూలు ...ఆడపిల్లల బడి ..


ఆరో తరగతి మొదలు ..డిగ్రీ వరకూ అక్కడే ..అంటే షుమారు పదేళ్ళు నా జీవితం లో గడిచిన ప్రదేశం అది 

..చదువు ,బుద్దులు , స్నేహాలు , ఆరాధనలు , ఆరాటాలు ,నేర్పించిన బడి అది ..


సిమెంటు రంగు భవనాలు , మూడు వైపులా ,మూడు అంతస్తుల భవనాలు , పెద్ద గోడ , బడి ఆవరణ చుట్టూ , 

విశలమైన మైదానం ,దారి కిరు వైపులా గానుగ చెట్లు ,ఆ పూలు నేల మీద రాలితే ,అవి నేల కనిపించనత దట్టం 

గా పూల తివాసీ పరిచేవి ..

ఆ పూలు ని చేతులతో మలుస్తూ ..బడి మధ్య లో ఇచ్చే ఇంటెర్వల్ లో ..పేర్లు రాసుకోవడం ఒక జ్నాపకం ..


ఇంకా నాలుగు గడులు మట్టి లో గీసుకుని ఉప్పు ఆట ఆడ్డం మరో బాల్య స్మృతి ..

అందరి కన్నా ముందు గేట్లు తెరిచే సమయానికి ఉండి, గేట్లు తెరిపించి , నల్ల బోర్డు మీద ' థాట్ ఫర్ టుడే 'అని 

ఒక మంచి మాట ఏదైనా వ్రాయడం నాదే బాధ్యత ..ముందు అందుకే వెళ్ళడం ..ఇండియం ఎక్ష్ప్రెస్స్ వార్తా పతిక ( 
దిన ) నుండి కాపి ..ఇప్పట్లొ దీనినే కాపి అండ్ పేస్ట్ అంటారు కదా ..

విమలా టీచర్ ..అనే తిట్లు పాటల్లా గా ..

దయ్యాలు ,పిశచాలు ..అంటూ శుభ్రమైన ఆంగ్ల భాష లో తిట్లు ..


ఫిష్ మార్కెట్ ..సరే సరి ...అది మామూలు పర్యాయ పదం మాకోసం ..

నిర్మలా టీచర్ ..ఇంగ్లిష్ టీచర్ ..' వెం ఐ వస్ డూయింగ్ మై బీ ఎడ్ ' తో మొదలు అయేవి ..ఆమె పా్ఠాలు ..

ఆవిడ అంటే నాకు ఆరాధన ..అప్పట్లో ..వీలు అయినప్పుడు అలా ..ఒక గులాబి పువ్వు ఇచ్చేదాన్ని ..

లీనా టీచర్ సైంస్ కి , గిరి వర రాజ కుమారి మాథ్స్ కి ..

అందరూ లీలగా కాదు ,కాదు ..బాగా గుర్తు ఉన్నారు ..

చాలా ఆప్యాయం గా , చూసుకుని ,చక్కని చదువు సంధ్యలు నేర్పించారు మాకు ..

నాగ మణి టీచర్, తెలుగు టీచర్ .. రాధామణి అన్నా నాకు ప్రత్యేక అభిమానం ..

ఆవిడే నన్ను ఈ బడిలొ వేసారు ..ఆరో తరగతి లో ..

కాంసెర్ అనే వ్యాధి అని తెలిసి , ఏది రాకూడదు అనుకున్నానో అదే వచ్చింది అనే బాధ తో ..గుండె ఆగి 

పోయారు అని తెలిసిన రోజు ..ఎంత బాధ కలిగిందో ..

రాగయుక్తం గా పద్యం చదివి , ప్రతి పదార్ధం చెపితే ఆమె ..పది కి పది మర్కులు పడిపోతాయని ఇంక గారంటీ .. 

అంత గొప్ప టీచర్ ఆవిడ ..

సంగీతం మాస్టరు ,డాంసు మాస్టారు ..కోరాడ గారు .. అందరూ ..మాకు సంగీత నృత్యాలు చెప్పడానికి 

ప్రయత్నించేరు ...పార్వతి టీచర్ ..ఆవిడ మంచి నాట్యం నేర్పించేవారు ..

స్కూల్ ఫీస్ సమ్వ్త్సరానికి ..ముప్పై నలభై రూపాయలు ..అంతే ..



ఎనిమిదొ తరగతి లో మద్రాసు ,తిరుపతి , కి విజ్నాన యాత్ర కి తీసుకు వెళ్ళేరు .. ఒక ప్రైవేట్ బస్ ..రావల్సిన 

సమయం కంటే ...ఆలెసం గా రావడం ...తర్వాత ..మా పిల్లలల కల కలం ..హడావిడి . ఆ సరదా యత్ర అంతా 

ఇంకా గుర్తే నాకు ..

బడి అంటే ఉత్సాహం ...టీచర్లు అంటే భయ భక్తులు , ప్రేమ ,ఆరాధన ..

స్నేహితురాళ్ల తో మైత్రి , కబుర్ల కోలాహలం ..

అన్నీ వేడుక లా తోస్తున్నాయి ఇప్పుడు ..

మేము చదివన ఈ బడి ..ప్లాటినం జుబిలీ ..అంటే 75 ఏళ్ళ పండగ చేసుకుంటొం దిట ..వచ్చే నెల 7 న ..

నేను అక్కడ ఉంటే తప్పకుండా వెళ్ళి ఉండే దాన్ని ..

ఎందుకో మరి , ఇన్ని సార్లు ఏలూరు వెళ్ళినా ఎప్పుడూ మా స్కూల్ కి వెళ్ళ లేదు ..

అంతటి అనుబంధం ఉన్నా ..ఎందుకని మేము వెళ్ళ లేదు అని ఇప్పుడు అనిపిస్తోంది ..

అందరూ మారి పోయారు , మనలని గుర్తు పట్టే వారు లేరని ?? ఒక భావంం ఏమో ?

మా అత్తగారు కూడా ఇదే బడి లో మాథ్స్ టీచర్ గా చేసి రిటైర్ అయ్యారు .. 

మా ఆడపడుచు నేను ..ఇదే బడి , ఇక్కడే మా స్నేహం కి ఆరంభం ..

చదువు ,సంస్కారం . విద్య బుద్దులు నేర్పిన మా బడి కి ..

అభినందనలు ..శుభాభినందనలు ..

పిల్లలు మారి పోతారు , టీచర్లు విశ్రిిస్తూ ఉంటారు ..

కానీ ..చదువు ని నేర్పే ఆ బడి ఆవరణ లో విద్యా కుసుమాలు మటుకు ఇంకా అలా వికసిస్తూనే ఉంటాయి ..


ఆ విద్య వనంం లో మరిని సుమాలు ,నిరంతరం ..తరంం తరం వికసించాలని 

మనస్ఫూర్తిగా ఆకాంక్షిస్తూ ...వసంత లక్ష్మి .పి.

ఆక్రమించుకో నీ స్థానం ని ..

రెండు దేశాల మధ్య యుద్ధమా ??
పదండి ...స్త్రీలని అగౌరవ పరుచుదాం ..
రెండు జాతుల మధ్య పగలు ,ప్రతీకారాలా ??
అందరు కలిసి ఉమ్మడిగా ఇరు వేపులా మహిళలు ,పసి పిల్లలైనా సరే
వదొలుద్దు ..వివస్త్రలని చేసి...
రెండు మతాల మధ్య హోరా హోరీ
అగ్ని కీలలు రగిలాయా ??
మూల మూల దాక్కున్న ఆడ వారిని లాక్కు రండి ..
వారిని మగ ప్రతాపానికి బలి చేయండి ..మీసాలు మెలి తిప్పండి ..
స్త్రీలు ,పసి పిల్లలు ..
వీరే ..ప్రతి యుద్ధం , మత కలహాలు , కుల తగాదాలు , వర్గ పోరాటాలు
కి బలి పశువులు ..
మేం మిమ్మల్ని రక్షిస్తాం ..మేం మిమ్మల్ని కాపాడే మగ మహరాజులం ..
మీరు సన్నజాజి తీగలు ,మీరు అబల లు అంటూ నమ్మించి
మీలో మీరు కలహ పడి , వీధి కెక్కి మమ్మల్ని ఎందుకు
వీధి లోకి లాగి , మా మీద చూపిస్తారు ప్రతాపం ?

గొర్రె కసాయి వాడిని నమ్మినట్టు ..
అమ్మా ,చెల్లి ,చెలి , పాపా ..ఇంక చాలు
ఎవరినీ నమ్మకు ..
ఆవులా నంగిలా , ప్రశాంతం గా ఉన్న ఈ మగ పుంగవుడేనా
ఈ రగుల్తున్న అగ్ని కీలల మధ్య ,
మీద పడే పులిలా మారి పోయాడు ..
మన ప్రక్కింటి మావయ్య ,కదూ ..
ఇదేమిటి ఇలా చేస్తున్నాడు ? నీ కులం వేరు,
నీ మతం వేరు ..అంటూ నన్ను ఆక్రమిస్తున్నాడు ..

నా నేరం ఏమిటి ?
అంతా నాశనం అయి పోయింది ..
కాలిపోయిన ఇళ్లకి ఇంత , విరిగిన అవయవాలకి ఇంత అంటూ ప్రకటించేరు ..
ఇంక ఆ హోమం లో ఆహుతయిన మగ వారికి లక్ష లు
నా మానం ..అంటూ నేను ముందుకి వచ్చి ఎన్నడూ
ప్రకటించను అని వారందరికీ తెలుసు .

ఎన్నాళ్ళు ..ఎన్నేళ్ళు ??
ఎన్ని శతాబ్దాలు ? ఎన్ని తరాలు ?
రాణి పద్మిని కాలం నుండి ..ఈ నాటి వరకూ .
ఇదే చరిత్ర ..మానవులు అంటే మగ వాడు ..
ఆడ వారి మీదే వారి ప్రతాపం ..

తిరగ బడు ,నోరు విప్పు ..
నిశ్శబ్దం ఇంక నీ భాష కారాదు ..
అమ్మో ! లేచింది అంటూ ..వెక్కిరిస్తారు ,
అవహేళన చేస్తారు , బరి తెగించింది అంటారు..
నీ భాష మర్యాద కరం గా లేదు అంటారు ..
చరిత్ర తిరగ రాసి ..
స్త్రీ ల స్థానం ..ఈ భూమి మీద ..
ఆక్రమించుకో ..ఆక్రమించుకో నీ స్థానం ని ..

స్మృతులు ఎన్ని రకాలు ?

చిన్నప్పుడు అయిపోతుందేమో అని దాచుకున్న పీచు మిఠాయి లా
కొన్ని దాచుకున్నా ,కరిగి పోతాయి ,
తరవాత తిందామని దాచుకున్న పీచు మిఠాయి అణిగి పోయినట్టు ..
మస్తిష్కం లో ఎన్నో పొరలు ట.. దాగుడు మూతలు ఆడుకుంటూ దొంగ కి దొరకకుండా
దాక్కున్న చోటు నుంచి ఎవరూ వచ్చి ఇదిగో అంటూ పట్టుకోక పోతే కలిగే
అసహనం ఈ దాక్కున్న జ్ణాపకం  వచ్చీ రాకుండా ఏడిపిస్తూ ఉంటే ..

మరి కొన్ని అమ్మ కొంగున ముడి వేసి దాచుకున్న చిల్లర కోసం ఇల్లంతా వెతుకుతున్న
ఘటన లాగా ,ముడి బిగుసుకు పోయి ఊడి రానివి ..
అదిగో ,అల్లదిగో ఆ చెట్టు మీదనే నువ్వు చివర వరకూ వెళ్ళి పోయి కొమ్మ అల్లాడుతూ ఉంటే
భయం తో బిగుసుకు పోయిన ముడి లాంటి జ్ణాపకం ..ముడి విడదీస్తున్నావు అనుకుంటాను
బిగదీసుకుంటున్నట్టు తెలియదా నీకు ??

సముద్రం ఒడ్డు న ఇసుకలో కాళ్ళు ఈడుస్తూ కొన్ని పగిలి పోయిన జంట గవ్వలు ,
ఆల్చిప్పల పై చిప్పలు ,తేలిక రంగులు , హరివిల్లు లోవి అంటించుకున్నట్టు , మురిపం గా రంగులు
సొంతం చేసుకునే కల ల రోజులు గుర్తు గా సొంతం చేసుకున్న ఆల్చిప్పలు
గుండ్రం గా ఉన్న రాళ్ళు అంటే ఎంత మోజు ? అన్నీ జీవితం లో అలా మృదువుగా , సిమ్మెట్రీ తో
ఉంటాయని కొండంత ఆశ కాదూ .. ఆఖరికి , గట్టిగా ఉన్నవే రాళ్ళు అని తెలుసుకోలేదూ !?

చీరలకి కూడా జేబులు ఉండాలని ,ఆ జేబుల్లో  కన్నీళ్ళు తో తడిసిన చేరుమాళ్ళు , వెనక్కి తిరిగి వచ్చిన
ఉత్తరాలు , ప్రేమలు , స్నేహాలు , తరగతి మారుతూ ఉంటే మారి పోయే స్నేహాలు , కొన్ని ,కోరికలు తీరినా ఎందుకని కలగదు సంతోషం అనే అయోమయాలు ...పడేయొచ్చు ..మా లేడీస్ బాగ్స్ సరిపోవా ?

సరిపోవు .. అంతే ..

కొన్ని జ్ణాపకాలు ,స్మృతులు , గుర్తులు కి ఎన్ని పొరలూ సరిపోవు అంతే ..
ఒక చిన్న గడ్డి పోచ ,ఒక రుమాలో ,ఒక అట్ట పెట్టో ,ఒక చిన్న పూసల గొలుసో ..ఆలంబన గా
గుచ్చు కుంటాం ..

ఎన్ని స్మృతులో .ఎన్నీన్ని గుర్తులో ..అన్నిటికీ ఒక్క జీవితం ..సరిపోతుందా ? ఏమో ??

నా రెక్కలు విప్పుకున్న రోజు.

అందరి ఆడ పిల్లల్లా గే నేను ఎదుగు తున్నప్పుడు ,నాలోనూ  ఆత్మ విశ్వాసం శూన్యం అని చెప్పవచ్చు.నా ప్రతిభ మీద నాకు నమ్మకం లేదు, నా శక్తీ సామర్ధ్యాల మీద అప నమ్మకం, మొత్తం గా నా మీద నాకే విలువ లేదు.మంచి మార్కులు వస్తే తరగతి లో, అది అదృష్టం అనే నా నమ్మకం..నేను ఎంతో స్నేహ శీలిని ,అందరితో యిట్టె స్నేహం చేస్తాను ,కాని, నాలో ఏదో వ్యధ, నా గురించి వారు పూర్తిగా తెలుసుకున్న రోజు ,నాతో స్నేహం వదిలేస్తారని ,ఒక వ్యధ..ఒక వేళ ,అంతా సవ్యం గా జరిగితే ,నేను సరి అయిన సమయం లో, సరి అయిన చోటు ఉండడం వల్లే అలా జరిగింది అని సరి పెట్టుకుంటాను.ప్రశంసలు  ,అభినందనలు నాకు సరి పడవు.

నేను ఎన్నుకున్న వి కూడా నా మీద నాకు ఉన్న విలువ ని బట్టి ఉండేవి.యవ్వనం లో నాలాగే ఒక అతి తక్కువ ఆత్మ విశ్వాసం ఉన్న యువకుడి తో ఆకర్షణ లో పడి పోయాను.హింసాత్మక మైన అతని ధోరణి కాని, వైరుధ్యాల తో నిండిన మా ప్రేమ కలాపం కాని, లెక్క పెట్టక, నేను అతని  ని వివాహం ఆడ డానికే ఒప్పుకున్నాను..

అతని తో ఏడు అడుగులు వేసే క్షణం లో కూడా ,నా తండ్రి నా చెవిలో "ఇప్పటికయినా ఆలోచించ మ్మా ..స్యు....నీ మనసు మార్చుకో ,మించి పోయింది ఏమి లేదు" అంటూ నన్ను వారించ డానికి ప్రయత్నించారు.నా కుటుంబాని  కి అర్ధం అయింది, నేను చేస్తున్నది ఘోరమయిన తప్పిదం అని, నాకు కూడా అతి త్వర లోనే ,కొన్ని వారా ల లోనే ఆ విషయం అర్ధం అయింది.

నా మీద హింస కొన్ని ఏళ్ళు సాగింది. నా శరీరం నిండా  ఎన్నో బలమయిన గాయాలు , ఒళ్ళంతా పచ్చి పుండై, ఆసుపత్రి పాలై ..నానా అవస్థలు పడ్డాను. జీవితం అంతా..పోలిసు సైరన్లు ,ఆసుపత్రి లో పరీక్షలు, రిపోర్టులు ,ఫ్యామిలీ  కోర్టు లో హాజరులు తో నిండిన ఒక కలగోలుపు ,అలుక్కుపోయిన దృశ్యం  లాగ అయిపొయింది.కాని నేను ఆ బాంధవ్యాన్ని వదల లేక, మార్పు వస్తుంది, మా సహజీవనం లో ఏదో మార్పు వస్తుందని ఓర్పు గా మళ్లీ ,మళ్లీ వెళుతూనే ఉన్నాను..ఆ జీవితం లోకి.

మా జీవితం లోకి ఇద్దరు పిల్లలు.. ఆడ పిల్లలు పుట్టేరు  ఒక్కో రాత్రి ,ఆ చిన్నారులు నా మెడ చుట్టూ వేసిన మెత్తటి చేతులు, నా చెంప కి ఆనించిన 
వారి బూరి బుగ్గలు, "అంతా బాగానే ఉంటుంది అమ్మా" అనే వారి చిట్టి పలుకు లే నాకు ఆసరా గా నిలిచేవి..ఆ రాత్రి కి..కాని, నాకు తెలుసు, 
అంతా ఏమీ బాగోలేదు, ఇలా కుదరదు, నేను మార్పు కి సిద్ధం కావాలి, నా కోసం కాక పోయినా ,నా బంగారు చిట్టి తల్లులు కోసమయినా ,వారి రక్షణ కోసమయినా మార్పు తప్పదు ..అని నాకు అర్ధం అయింది.

ఆ సమయం లోనే మార్పు కి అవకాసం కలిగింది.  నా ఉద్యోగ రీత్యా నేను కొన్ని వృత్తి నిపుణత ని పెంచే గోష్టులు లో పాల్గొనడం జరిగింది. అందు లో ఒక వక్త కలలని సాకారం ఎలా చేసు కోవాలి అనే విషయం మీద మాట్ల్లడేరు. నాకు అది కష్టం ,అని తెలుసు, మంచి భవిష్యత్తు ఉందని నాకు   కల కనడమే అసాధ్యం ...కాని, ఆ సందేశం లో ఏదో ఉంది నాకోసం అనిపించింది..అందుకే విన్నాను.

ఆమె మమ్మలిని రెండు బలమయిన ప్రశ్నలు అడిగింది. "మీరు కోరుకున్నది, మీరు  కావాలి అనుకున్నది ,మీరు చేయ గలిగినది ,అసాధ్యం కానిది కోరుకో మంటే ,మీరు ఏం చేస్తారు? మీరు కల గంటున్న ఆదర్శ మయిన జీవితం కోసం మీరు ధైర్యం గా ఎలాంటి కల కంటారు?"..ఆ క్షణం లోనే నా జీవితం మలుపు తిరిగింది.నేనూ కలలు కనడం మొదలు పెట్టాను.

నేను నా పిల్ల ల తో ఒక కొత్త గృహం లోకి మారి పోయినట్టు, ఆ ధైర్యం నాకు కలిగినట్టు..ఒక కొత్త జీవితం మొదలు పెడు తున్నట్టు ,ఒక కల ,ఒక ఊహ నాలో..మొదటి సారిగా..నాకు, నా పిల్ల లకి సుందర భవిష్యత్తు కల కన్నాను.
నేను ఒక అంతర్జాతీయ వక్త ని కాగలనని ,అందరిని ఉత్తేజ పరిచే వక్త ,నన్ను ప్రేరేపించిన ఆమె లాగే నేను కూడా అందరిని ఉత్తేజ పరుస్తూ ఉపన్యాసాలు ఇవ్వాలని కల కన్నాను.అందరిని ఉత్తేజ పరిచే నా కథ రాయడం కూడా ,నా కళ్ళ ముందు కదలాడింది .

ఇక ,అప్పుడు నా విజయానికి ఒక సాకారం ఇచ్చే సమయం ఆసన్న మయింది. నన్ను నేను ఒక మంచి ఎర్రటి దుస్తులు ధరించి, లెదర్ బ్రీఫ్ కేస్ పట్టుకుని, విమానం ఎక్కుతూ , ఊహించు కున్నాను. అది ,నిజానికి ఒక అసాధ్యమయిన ఊహే, ఆ సమయం లో మంచి దుస్తులు కొనే స్తోమతే లేదు నాకు.

కాని, నాకు అర్ధం అయింది ,నేను ఇప్పుడు కనే కల,నా పంచెంద్రియాలని సంతృప్తి పరచాలని. ఒక బ్రేఫ్ కేస్ లు అమ్మే దుకాణం కి వెళ్లి, నన్ను నేను ఆ బ్రీఫ్ కేస్ చేతి లో పట్టుకుని, అద్దం  లో చూసుకున్నాను,ఎలా ఉన్నాను?  ఆ తోలు తో చేసిన పెట్టె వాసన ని ఆఘ్రాణించాను, ఎలా ఉంటుంది ఆ వాసన? ఎర్రటి (సూట్ )దుస్తులు ధరించి నన్ను నేను చూసుకున్నాను. ఇదే కాదు, ఒక ఫోటో కూడా సంపాదించాను, ఎర్రటి సూట్ వేసుకుని,  లెదర్ బ్రీఫ్ కేస్ పట్టుకుని చేతిలో ,విమానం ఎక్కుతున్నా ఒక యువతి బొమ్మని.ఇక ఆ బొమ్మ ని నాకు రోజూ కనిపించే ఒక ప్రదేశం లో, నాకు ఎదురుగా తగిలించు కున్నాను..నా కల కి సజీవ రూపం గా  నిలిచింది ఆమె ,ఆ బొమ్మ..

మెల్లగా మార్పు కి శ్రీకారం చుట్టేను ..పిల్ల ల తో ఒక చిన్న అపార్ట్ మెంట్ లోకి మారేను.వారానికి  98 డాలర్లు అద్దె , వేరుసెనగ వెన్నె తినే వాళ్ళం ఎక్కువగా, ఇంకా ఒక డొక్కు కారు లో తిరగే వాళ్ళం. కాని, మొదటి సారిగా ,స్వేచ్చ ని అనుభవించాం.. స్వేచ్చ ,భద్రత..నా అమ్మకాల వృత్తి చేస్తూ, సర్వ శక్తి తో ,నా " అసాధ్యం అయిన కల" పై కూడా కేంద్రీకరించాను ..నా దృష్టి నంతా.

చివరికి ఒక రోజు, ఒక పిలుపు ఫోన్ లో, వచ్చింది, నన్ను మా కంపని వార్షిక సమావేశం లో మాట్లాడ మని..నేను ఒప్పుకున్నాను, ఆ ఉపన్యాసం మా సమావేశం లో  ,చాల విజయ వంతం అయింది .ఇది ఆరంభం, నాకు పదోన్నతి లభించి, నన్ను జాతీయ అమ్మకాల( సేల్స్ ) శిక్షకు రాలి గా చేసారు. నేను నా సొంత వక్తృత్వ సంస్థ స్థాపించేను , ప్రపంచం లో ఎన్నో దేశాలు పర్యటిన్చేను. నా " అసాధ్యమయిన కల " సుసాధ్య మయింది.

నా నమ్మకం ఏమిటంటే అన్ని కలలు ,సాధ్యం అవుతాయి. నువ్వు నీ 
w.i.n.g.s. అంటే  రెక్కలు చాచాలి.
నీలోని యోగ్యత ని నమ్మడం....(w), నీ లోపలి చూపు అంటే ప్రావిణ్యం ని నమ్మడం ,(I ), నిన్ను నువ్వు సృజించుకోవడం (N),  నీ ముందు ఒక గమ్యం నిర్దేశించు కోవడం (G),  నీ సొంత వ్యూహం ని రచించు కోవడం (S )..
అంతే ఇక అప్పుడు నీ అసాధ్యమయిన కల లు సాకారం దాల్చి ,నిజాలు అవుతాయి. 

నాకు రాజకీయాలు వద్దు..

తామరాకు మీద నీటి బొట్టులా 
నాకు ఏమీ అంటకుండా ఈ ప్రాపంచిక విషయాలు 
బ్రతికేయాలని రోజూ అనుకుటాను , అనుకోవడం కాదు 

నేను నడిపే నాలుగు చక్రాల బండికి ,నల్లటద్దాలు వేసి ,
నాలుగు రోడ్ల కూడలి లో బిచ్చగాళ్ళ అడుక్కునే చేతులు 
కనపడకుండా ,ఎదురుగా అంతులేని వాహనాల వెనక భాగాలు చూస్తూ ..
వాహనం నడిపేందుకు కావల్సిన ఇంథనం , అయిదు వందల రూపాయలకి 
అయిదు లీటర్లు కూడా రావా ? ఐతే సరే , రేపు మరో వంద ఎక్కువ పెడతా జేబులో 

ఏమిటి ,ఇదంతా కూడా రాజకీయాలేనా ? ఎక్కడో అమెరికా లో ద్రవ్య నిధి లోపమా ?
ఇక్కడ నా జేబు కి చిల్లు పడడమా ? ఇదంతా రాజకీయమేనా ?
నాన్సెన్స్ .. వార్త పత్రిక లో ముందు స్పోర్ట్స్, తరవాత సినిమా విశేషాలు ,చూసి 
విసిరి కొట్టెస్తాను వార్త పత్రిక .. నాకెందుకు రాజకీయాలు ? 

మా ఇంటి చుట్టూ చూసారా హై వోల్టేజ్ కరెంట్ తీగలు ..
మా ఇంట్లోకి యే దొంగా రాలేడు, నలు దిశెలా కమెరా కన్నుల కాపలా .
ఇంక రాజకీయాలు ఎలా తొంగి అయినా చూడలేవు ..కాస్కోండి ..
నా ఇల్లే స్వర్గం ..నా పిల్లలు ,నా భార్యలు...ఒహ్ సారి భార్యా నా స్వర్గం ..
ఇందులో ఎవరూ నా ఇష్టం లేకుండా, నా ప్రమేయం లేకుండా గాలి కి కూడా అనుమతి లేదు . 

ఏమండీ ,మీరిచ్చిన వంద రూపాయల నోటు తో ఒక్క ఉల్లిపాయలే కొనగలిగాను ,
మరి కూర ఏం చేయమంటారు ? హహ్. 
ఎవరో అరుస్తున్నారు , వీధిలో ఉల్లిపాయల ధరలని దించలేని ప్రభుత్వం దిగి పోవాలి ,చా 
అన్నిటికీ వీధి కెక్కుతారు , అలగా జనం ,ఇదిగో మరో వంద ,,మరో కూర కొని వండు 
నాకు కూర లేనిదే ముద్ద దిగదు అని తెలుసు కదా .. 
అయినా అదేమిటి ? మొన్న తెచ్చిన కాష్ అప్పుడే అయిపోయింది పర్సులో 
అప్పటికీ ,భార్య దుబారా చేయదు, ఆమె చేతిలో అందుకే కాష్ ఉంచను కదా ?

కొంపదీసి ఇదంతా రాజకీయమా ??? నన్ను అలజడి పరిచే ,నా గుప్పెట్లొ ,నా అధికారం లో లేని ఈ పరిస్థితులు ?
కొంపదీసి రాజకీయమా ?? అమ్మో . మా ఇంట్లోకి వచ్చేసింది.. పెద్ద తాళం వేసేయాలి ..
నాకు వద్దు, నాకు ఇష్టం లేదు, నా మానాన నన్ను వదిలేయండి.. నాకు రాజకీయాలు వద్దు.. 

' చివరి గుడిసె '

ఒక్క పుస్తకం మనలో ఎంత మార్పు తీసుకు వస్తుందో చెప్పాలంటే  డాక్టర్ కేసవరెడ్డి గారి నవల ' చివరి గుడిసె ' చదవాలి .. 
నా జీవితం అంతకుముందు ఆ తరువాత ..లా అయిపొయింది ఇప్పుడు , ఈ పుస్తకం చదవక ముందు , చదివిన తరువాత , 
చిన్న పుస్తకం, ప్రతి పదం ఉలి తో చెక్కి ,సూది బాణం చేసి, నా మస్తిష్కానికి గురి చూసి విడిచినట్టు ,ఒక ఉలికి పాటు, ఒక ఉనికి పాటు . 
చిన్న పుస్తకం లో ఒక్క వ్యర్ధ మైన పదం లేదు, అలా అని తూకం ఏమి వేయలేదు ,అంతా అలా సరిపడా , అంత కుదువ గా ఎలా వ్రాయ గలిగారో ?
ఎంత నిశిత పరిశీలన? ఎంత తర్కం ? ఎంత ప్రేమ మనుషుల మీద .. 
చులాగా అలా మన కళ్ళ ముందు ఈ సమాజం లో నడుస్తున్న దోపిడీ, అన్యాయం , నిరంకుశతా , ఈ రాజ్యం అంటే ఎవరో అంతా విడమర్చి చెప్పేశారు , ఇంకా నువ్వు కళ్ళు మూసుకుని, నా రాజ్యం సుభిక్షం ,నా ప్రజలు తోబుట్టువులు లాంటి వారు అంటూ మభ్య పెట్టలేవు . 

ఎక్కడినించి పుడుతుంది ఈ క్రౌర్యమ్ ? ఎక్కడినించి ? 
అధికారం నించి,  రాజ్యాధికారం నించి .. 
ఊరు చివర ,సరి అయిన కప్పు కూడా లేని ఇంట్లో ఉన్న ఇద్దరు యానాది వారు, ఒకరు తండ్రి, పుట్టినప్పటి నిండి తనదైన కులవ్రత్తి లో ఎలుకలు ,ఉడుతలు ,పాములు వలేసి పట్టుకుని ,కడుపు నింపుకునే తండ్రి ఒకరు, ఆ కుల వ్రత్తి క్షీణ దశ కి నిదర్సనం గా ఇంతెత్తు విగ్రహపుష్టి ఉన్నా ,ఇంచుక ధైర్యం గుండె లో లేని పిరికి గొడ్డు కొడుకు .. 

ఎప్పుడో బ్రిటిష్ వారు ఇచ్చిన రెండెకరాలు పొలం ,ఊరు మన్నెం గారి ఖాతా లో  పోయింది, యానాది పుట్టినప్పుడే దొంగ, వాడి కుల వృత్తే దొంగతనం అంటూ రాయించి , పొలం లాక్కున్నాడు ఊరి మన్నెం అంటే రాజ్యమ్.. 
దొంగ అని ముద్ర వేయించి ,తరిమి కొట్ట్టినా ,తనదైన ఒక చిన్న పూరి గుడిసె లో జీవనం కొనసాగిస్తున్న తండ్రి కొడుకుల కి ఆ నాలుగు మెతుకులు దక్కని దైన్యమ్.. 

అంతా ఒక్క రోజు లోనే ..సూర్యుడు ఉదయిస్తూ ,ఈ యానాది తండ్రి కొడుకుల లో ఒక ఆశ వెలిగిస్తాడు .. 

ఆ సూర్యుడు అస్తమించి మళ్లీ ఉదయించే లోపలే , వీరిరువురి జీవితం అస్తమిస్తుంది .. 

ఆ ఒక్క రోజు లో జరిగినది . క్లుప్తం గా చెప్పాలంటే మానవుడి చరిత్ర. 
ఆ ఒక్క రోజులో గుండెలు పిండేసే విషాదం ఉంది .. 
నా ఇల్లు పదిలం, నా కుటుంబం క్షేమం అని నేను ఇంకా గుండెల మీద చెయ్యి వేసుకుని నిశ్చింత గా పడుకోలేను . 
నా కలలని కూడా తస్కరించే వారున్నారు .. 
ఈ రాజ్యం లో నీ స్థానం ఏమిటి ? నీ జేవనం ఎంత ధర్మం ?
అని ఆలోచిస్తావు నువ్వు. 

గన్నులు కాదు ,ఇలాంటి పుస్తకాలు పెట్టండి యువకుల చేతిలో .. 
పబ్బులు , మాల్టి ప్లెక్ష్ లు వదిలి , కరయచరణ మార్గాలు ఆలోచిస్తారు .. 
ఒంటి లో ప్రవహించేది ఇన్నాళ్ళు నీళ్ళు అనుకున్నాం ,వేడి రక్తం అని ఎరుక వస్తుంది .. 

ఆలోచన అంటూ మొదలవుతే , ఆపగలమా ??
ఆ పాదాలు నడక ఆపగలమా ? ఆ శ్రంఖలాలు తెమ్పుకుని రాకుండా ఆపగలమా ?? 

నేను ఈ రోజు చదివిన ఈ చిన్న పుస్తకం నా లో కలిగించిన వేదన , విభ్రమం , ఆలోచన , విరామం , కసి, ఏవగింపు , కదలిక , ఉత్కంట , ఊరడింపు ,మనిషి మీద నమ్మకం .. సడిలి పోతోంది, వస్తోంది . ద్వేది భావం తో , ఎన్ని రకాల భావా ల తో ఒక పరి పూర్ణ మనిషి లా అనిపిస్తున్నాను .. 
ఈ ఎరుక కలిగించిన ఈ చిన్న పుస్తకం ...చివరి గుడిసె .. రచయిత కేశవరెడ్డి 
గారికి ,జీవితాంతం ..మరి మాటలే లేవు .. 

ఆశే , అత్యాశే .. కదా ..కాదా.. ??

ఎడారి లో విత్తనాలు జల్లుతూ 
సముద్రాల అంచులకి చేరాను 
నాకు కుదరైన చోటున కూర్చుని 
ఏది నేను పెంచిన తోట అంటూ 
వెతికి చూసాను ,అదే కదా మరి 
అత్యాశ అంటే ... 

అమాయకత్వం ,అజ్ఞానం రెండూ 
పీట వేసుకుని కూర్చున్న మస్తిష్కం నాది 
ఎప్పటికప్పుడు మరుపు 
ఎప్పటికి కానరాని మెరుపు ,
మనుషులు కి రెండు మొహాలుట 
అంటూ ఎన్నిసార్లు చెప్పినా నాకు నచ్చిన 
ఒక్క మొహమే నేను ఎంచుకుంటాను . 

చదువు సంధ్య అంటారు కదా ? ఏది మరి సంధ్య 
అంటూ నిరంతరం వెతికే మూర్ఖురాలిని నేను 
కాళ్ళకి చక్రాలు అంటూ కూర్చునే ప్రపంచాన్ని 
పరమార్సించే బద్ధకస్తరాలుని నేను .. 

నా ప్రపంచం అంతా నాలోనే బంధించి 
ఎప్పటికప్పుడు విశ్వం లా విస్తరిస్తూ ఉండాలని 
మేలుకునే కలలు కనే నేను , 
ఈ జగతి లో నేనొక ఓటమి ఉదాహరణ .. 

నాకంటూ ఏమి ఆస్తులూ , పాస్తులూ అసలేం లేవు 
కొన్ని స్నేహాలు ,మరి కాసిన్ని ప్రేమలూ 
హ్రదయ కవాటం లో ఇంకా బహిర్గతం కాని రహస్య కోరికలు 
చదివిన పుస్తకాల లో పాత్రలు నా బంధువులు ,
పిలవకుండానే వచ్చి నా ఆలొచనల పేరంటం లో 
తాంబూలం పుచ్చుకుంటారు . 

నా చుట్టూ ,మరిన్ని విత్తనాలు చల్లుకుంటూ 
ఊహల సేద్యం చేసే చదువుకున్న స్త్రీ ని నేను 
నా ఆలోచనల విత్తనాలు వెదజల్లకుండా , నేను 
మరి ఈ విశ్వం ని విడిచి పెట్టను. 

నా పేరు తలుచుకుంటే , వసంతం లో పూసే పూలే కాదు 
నిరంతరం పెదవి పై పూచే చిరు నవ్వు పులకింత కావాలి 
ఎంత ఆశ ? మరి నీ చేతులు ఇంత మెత్తగా ,పూలు లాగ?
చేతులు కదుములు కట్టి, పాదాలు గట్టి మట్టి లాగ 
అప్పుడు కదా నువ్వు నాటిన విత్తనాలు ,ఫలించేది ?

అవును కదా ,మట్టి వాసన అంటని ,పక్కా భవంతులు 
మేడలు , డాబాలు మావి, ఎక్కడా ఒక్క పిసరు మట్టి అంటదు 
మట్టి వాసన, వర్షం పడిన తరవాత వచ్చే మట్టి వాసన 
కిలోల లెక్క కొనుక్కుని ,బీరువాలో బీగం వేసి దాచుకుంటాం . 

అయినా సరే ,నాకు ఆశే ,నా చుట్టూ ఒక తోట ఆరు కాలాలు 
విరి పూలతో నిండి ,పరిమళాలు వెదజల్లి ,ఆరు మైళ్ళ అవతల 
వాని నైనా ఆకర్షించి ,ఈ పూదోట నా పూదోట ,
మది అందరిదీ కలలు ,కోరికల ,కథల ఊహల తో నింపుతుందని .. 

ఆశే , అత్యాశే .. కదా ..కాదా.. ??