శ్రీ శ్రీ కి పోస్ట్ చేయని ఓ కవిత .

• శ్రీ శ్రీ కి పోస్ట్ చేయని ఓ కవిత . పెద్ద పెద్ద అంగలు వేసుకుంటూ ప్రపంచం చివరికీ ఆకాశం గీసిన హద్దు వరకూ అర్రులు చాచి పయనించీ ఆ కొసన , ఆ అంచున ఓ మారు తొంగి చూసి వెను తిరిగి వద్దామని ఊహతో , వెనకకి చూస్తే పెద్ద గాలి దుమారం కళ్ళు గప్పి అంధుడ్ని చేసింది నా అడుగులోనే మరో అడుగు వేస్తూ అక్కడే గిర్రున తిరుగుతూ నే కనుగొన్నాను కులం ,మతం నా వెంట తోకల్లా ఎంత దూరం అయినా వస్తాయని తోకలు కత్తిరిస్తే , నే జంతువుని కోతి నుండి వచ్చిన మానవుడిని అయిపోతానని నాగరికత తెచ్చిన ఈ తోకలు మటుకు మోయాల్సిందే , రోదసీ నుంచి చూసినా అల్పమైన జంతువుల్లా ఏవో తోకలు మటుకు కనిపించాయిట సందేహం లేదు ,మన ఉనికి ఎంత దూరమైనా కనిపిస్తుంది . కనిపిస్తుంది మన చరిత్ర అంతా కనిపిస్తుంది ఎంత భారమైనా ఈ తోకలు మటుకు మోయండి , అపెండిసైటిస్ ని మోయటం లేదూ , నరుడు .. మరో ప్రపంచం నుంచి శ్రీ శ్రీ చూస్తున్నావుగా మా ఘనమైన మానవ చరిత్ర ఖణ ఖణ ల్ , సంకెళ్ళ సవ్వడి వినిపిస్తున్నాదా ? మరి జయంతులూ వర్ధంతులూ సవ్యంగా నే జరుపుతున్నాం ఈ ప్రపంచం అంతా శాంతి సౌబాగ్యాలు తో కళ కళ లాడుతోంది ? ఎవరీ శాంతి ?? మంత్రి వర్యుల ఆరా !! అంతా క్షేమం ..క్షామాలూ వడగళ్ళూ మార్చి మార్చి వస్తూ ,పని లేని ప్రజలు మరి తల ఎత్తిచూడకుండా ఇక్కడ అంతా క్షామం ..అక్కడ క్షేమ మేనా ? శ్రీ శ్రీ ..మరో ప్రపంచం కబుర్లు అప్పుడప్పుడు వినిపిస్తూ ఉండు మీ మేము మటుకు ఆ దరిదాపులలో ఉండమని గీత మీద ప్రమాణం చేసి చెపుతున్నాం ఇంక నువ్వు నీ ప్రపంచం లో నిష్పూచీ గా దమ్ము లాగూతూ హాయిగా నిదురించు .. అసహాయత , నిరాశ నిండిన ఈ కవిత ని మటుకు ఎవరికీ అంకితం ఇవ్వను .. శ్రీ శ్రీ కి మటుకు అసలే కాదు ..

రాజేశ్వరి కి నివాళు లు

ఒకరు నెమ్మదిగా 
నిష్క్రమిస్తారు 
చడీ చప్పుడూ లేకుండా 
వారు చల్లిన విత్తనాలు 
మటుకు పుష్పించి 
నివాళులు అర్పిస్తూ 
ఆ రోజు తలలు 
వేలాడదీసాయి ,
జెండా అనవతమై నట్టు

మొక్క గా నో
చెట్టు గా నో బ్రతికనపుడు
అనామకులు .
రహదారిలో బాటసారులు
ఒక్కసారి ఆగి
నీడ మహత్తు ననుభవిస్తారు

ఈ రోజు
దారి పక్కన ఒరిగిన
చెట్టు కింద నీడ
మటుకు ఎవరో దొంగలించారు
ఎవరో వారెవరో ..

కాలం రక్కసి లా
కబళిస్తూ
ఆకలి తీరని కాలం కి
ఎంత మంది ని ఆహారం చేసాం ?
ఎన్ని నీడ నిచ్చే చెట్లు ?
ఎన్ని పూలు పూసే మొక్కలు ?
ఎన్ని రంగు రంగుల పూలు ?

ఎంత కనికరం లేనిదీ కాలం .
ఎంత కనికట్టూ ఈ కాలం ..
ఎంత మాయాజాలం ఈ కాలమే
నిన్నలనీ మొన్నలనీ మింగే కాల బిలం
అంచున చూపుతుంది రేపు ..

అస్తమించే సూర్యుడి కే
తెలుసు అస్తమయం తాత్కాలికం అని
ఈ కాలం మటుకు నిర్లిప్తం గా
తన పని తను చేస్తూ ..
అన్నిటికీ ఒక సమయం ఉంది అని
కాలమే ఆఖరుకి మనకి ఓదార్పు
మింగిన కాలమే ..
అంతే ..

మైదానం రాజేశ్వరి గురించి విని చదివి చలించి ..
ఈ నాలుగూ విత్తనాలు వెదజల్లుతూ
వసంత లక్ష్మి .

పూలు అమ్మే వాడు

పూలు అమ్మే వాడు
చెట్టు కింద పూలు అమ్మేవాడు
కూర్చుని
గులాబీ రెక్కల మీద
నీటి చుక్కలు జల్లుతూ 
అశాంతిగా
ఈ నాడు ఒక్క మరణమూ లేదా
ఈ గులాబీ దండల మదుపు
ఏట్లో పోసినట్టే ?

పెళ్ళి ళ్ళ సీసనూ కాదు
ఎవరూ దండ పెళ్ళిళ్ళు
చేసుకోరా ?

మల్లె పూల రాసులు
పక పక నవ్వుతూ
గుండె ల్లో గునపాలు గుచ్చుతూ
రాత్రికి పూదండ లు కొనే
మగ వారే కరువా ?

సాయి నాధుని వారమో
ఆంజనేయుని దినమో
పెద్ద మనుషుల సన్మానమో
ఏమి టీ రోజు మరీ
గొడ్డు పోయింది ?

పూలు అమ్మే వాడు
చేతికి పూల రంగు అంట లేదు
చెట్టు కింద
పూల పరిమళాలు మోస్తూ
ఎంత కాలం కూర్చుంటాడో ?
మరి ..ఆ పూలు అమ్మే వాడు .

చెట్టు నీడ ఉన్నంత వరకూ
ఉంటాడని నా నమ్మకం
ఊరికే నమ్మకం ..
హుద్ హుద్ తుఫాను కి
చెట్టు నేల ఒరిగింది
పూలు అమ్మే వాడి నీడ కూడా
పరిమళా లని నమ్ముకుని వాడు
ఇంకా పూలు అమ్ముకుంటూ నే ఉన్నాడు .
అవును వాడు ఇంకా పూలనే
నమ్ముకున్నాడు , అమ్ముకుంటూ ..

(ఎం వీ పీ కాలనీ ఉషోదయ సెంటెర్ లో
చెట్టు కూలింది ..
ఆ కూడలి లో పూలు అమ్ముకునే వారి ని
తలుచుకుంటూ )

ఉగాది

కోయిల కూ కూ స్వరాల రింగ్ టోన్‌ సవిరించుకున్నా ..
ఈ బే లో వేప పువ్వు ఆర్డరు పెట్టాను ..
అదంత ఎందుకు శ్రమ అంటే ఏకం ..గా హోల్ మొత్తం గా
ఉగాది పచ్చడి ఎక్స్ప్రెస్ గా దిగుమతి చేసుకున్నా ..
మామిడి ఆకులు ఎందుకు ? మళ్ళీ మళ్ళీ తగిలించడం వాడిపోవడం ..
గుమ్మానికి వేలాడ దీసిన ప్లాస్టిక్ వాటి మీద కాసిని నీళ్ళూ జల్లా ..ఫ్రెష్ గా .

ఇంకా ఏమిటి ?
ఆ ! మరిచి పోయా ..మొబైల్ లో ఉన్న చుట్టాలు - పక్కాలు ..
హితులు స్నేహితులు ..స్నేహితుల గా ఒకప్పుడు ఉన్న వారూ
ఇప్పుడు సైలెంట్ గా మోగే వారూ ..
అందరికీ మూకుమ్మడి ఎసెమ్మెస్ పంపించా ..
మన్మధ నామ ఉగాది శుభాకాంక్షలు అని ..

బాంక్ లోన్‌ వారికి కూడా వెళ్ళీ పోయి దొరికారూ అంటూ
తిరుగు ఎసెమ్మెస్ ..ఇంకా యూ టీ ఐ వారూ , కోటక్ ఫైనాంసూ మొదలైన వారు
ఖుషీ ఖుషీ గా రిప్లై పలకరింపులు ..
అమ్మా ! ఇంత అమాయకమైతే ఎలా ? అన్నిటికీ అలా హోల్ సేల్ గా పంపిస్తే ఎలా ?
అంటూ తల పట్టుకుని .ఉ గాది నాడు పరువు రెక్టిఫై కార్యక్రమం లో పడ్డారు పిల్లలు ..

ఇంతలో ఓ చుట్టం ..మాకు మొబైల్ లేదని వెక్కిరింపా ? ఏదో ఓ మాట కోసం
అప్పు పుచ్చుకున్న మొబైల్ కి ఎస్సెమ్మెస్ పంపావుట అమ్మాయ్ ! అంటూ
అక్షింతలు ..కళ్ళూ తుడుచుకుంటూ మొబైల్ కొనుక్కోడానికి వెళ్ళీందిట ..

ఔరా ! ఎంత పని జరిగిందీ ..
ఇంతలో మరో దూర శ్రవణ పిలుపు ..అమ్మాయ్ ..ఒక్క సారి అదేదో నెట్ కాల్
చేయ వచ్చుట కదే ఏడాది కి ఒక్కసారి ..ఇదిగో మా మనవడు కలిపాడు నిన్ను ..
అంటూ ..వ్హాట్స్ అప్ ? అంటే చాలదు ట ..నిండూ గా నోరారా ? హాపీ పండగ అంటూ చెప్పలిట
ఏదో ఒక్క పండగ ? ఏడాదికి ..అయ్యో అంత సౌలభ్యమా ? మామ్మా !
ఉగాది అయిందా ? ఇంతలో శుభ్మ అని శ్రీరామ నవమి ..ఆ తరవాత మరొకటి ..

ఎన్నని చెప్పను ..? నాకు ఒక్క చిట్కా తోచింది ..
ఇది భలే స్టార్ట్ అప్ ఇడియా ..తధ్యం ..మీ అన్ని పండగలకి మీ తరఫున
మీ లిస్ట్ లో ఉన్న బంధు మిత్ర సపరివారం అందరికీ మేమే శుభాకాంక్షలు చెపుతాం ..
అంటూ ఓ కంపనీ మొదలు పెడతాను .. మన కి అతి ముఖ్యమైన వారికి ఓ స్టార్ చుక్క
పెడతాం అన్న మాట .. వారికి ఓ నాలుగు మాటలు ఎక్కువ పడతాయి అన్న మాట ..

ఇది జీవితాంతం సేవ ? ఐతే ఇంత ..
ఏడాది కి ఐతే ఇంత ..
భలే భలే ..నాకే ఎందుకు ఇంత గొప్ప గొప్ప ఐడియాలు ..
వడియాలు కాదండీ ఐడియాలు వచ్చేస్తాయో ..
ఇంకేముందీ ? బిల్ గేట్స్ కి పోటీ యే ..

ఉగాది పుణ్య మాని ..ఎన్ని కలలు కన్నాను ?
నా ఇంటి ముందు ఏవో ఎడారి పిచుకలు తిరుగుతున్నాయి
డిస్టంట్ కజింస్ ట కోయిల ల కి.. హలో చెప్పమంటున్నాయి ..
ఇదిగో అలా పిట్టలని వాటినీ పలకరించడం కాదు ..నాకు ఏం పెడతావు ?
సాయంత్రం ..అదే రాత్రి కి ? ఇంకేముంది పగలు మిగిలినవే ..
ఉగాది అని మారుతుందా ? ఏమిటి లెఫ్ట్ ఓవెర్లు మనకి మామూలే కదా

క్రితం ఉగాది రాసిన ఉగాది కవిత కి కాస్త పేరు మార్చి
పెట్టు చాలా దా ? అని అనలేదూ మీరు ..
హన్నా ! ఏడాదికి ఒక్కసారి వచ్చే ఉగాది కి ఒక్క కవితైనా రాయక పోతే
నా పరువేం కాను ? రచయిత్రి . కవయిత్రి అని ఎంత మంది పారిపోయినా కానీ
పట్టు వదలకుండా నా మానాం నేను రాసుకుంటున్నానా లేదా ?

నా చిన్న పొట్ట కి శ్రీరాం రక్ష అన్నట్టు
నా బ్లాగ్ పొట్ట లో చేయి పెడితే నే కుట్టనా ?
అదీ ఇదీ సరిపోలేదా ? ఏమో ..అసలే రన్నింగ్ రేస్ లో
వెనక పడి పోయాను అని ఉక్రోషం ..అదే ఉగాది కవిత రాసే పని లో
ఇంక నాకు మతి చెదరక ముందే ..
ఆలస్యం గా ఒక్కో కోయిల మరి కూస్తూ ఉంటుంది ..
స్వీకరించండి మరి ..
అందరికీ ..మితృలందరికీ
మన్మధ నామ ఉగాది శుభాకాంక్షలు ..
హమ్మయా ..పని అయిపోయింది ..ఇప్పటికి ..ఈ ఘడియకి ..
ఇంక పెన్ను మూసి ...వస్తావా ?
ఆ వచ్చే వచ్చే ..ఇదిగో ..

ఒంటరి స్తంభాలు

ఒంటరి స్తంభాలు అవి
దినమంతా దిగులుగా
నలు దిక్కులా నిరామయం గా
దిక్కుల కాపలా కాస్తూ

సాయం సంధ్య తో చీకట్లు
చిరు చిరు గా ప్రవేశించ గానే
ఈ స్తంభాలు జీవం పోసుకుంటాయి
వేయి కాదు లక్షల కళ్ళు విచ్చుకుంటాయి ..

సుదూరం గా ఉన్న ఓడలు
ఊపిరి పోసుకుని ఒడ్డు కి చేరతాయి
పిల్లాడి చేతిలో బాటరీ లైటు లా
గుండ్రం గా తిరుగుతూ

తొలి సూర్య కిరణాలు సోకగానే
శాపం పొందిన రాకుమారి లా
వెలుగు ఆపేసుకుని ..
ఉదయం నిద్ర కి ఉపక్రమిస్తుంది

సముద్రం విరుచుకు పడి
అలల లా తేలిపోతూ ,
నేల ని తాకే ఒడ్డున ..
ఓ కిరణం కూడా తాకితే ..

ఈ దీప స్తంభం అమర్చిందే ..
ఎత్తుగా కొండ పై నిలుచుని
తన చుట్టూ వెలిగే మిణూగురు లాంటి
నేల దీపాలని గమనిస్తూ విస్తు పోతూ

యారాడ కొండైనా .. ద్వీపం అయినా
ఏదో ఓ ఒంటరి ప్రదేశమే తన ఉనికి
సముద్రం లోతు పాతులు దీర్ఘం గా
తన సూటి అయిన చూపుతో కొలుస్తూ ..

యారాడ కొండ పై మా ఊరి
దీప స్తంభం ..కొండ శిఖరాగ్రం పై
చెట్టు చివరాఖరి కొమ్మ పై పిట్ట
కూర్చున్నట్టు .. అలఓకగా నిలుచుని
కన్ను కొడుతూ ఉంటుంది ..రాత్రి కి .

ఆ దీప స్తంభం తో మాకెన్ని
జ్నాపకాలు ..ఎవరు ఆప్తులు వచ్చినా
పదండి మా విశాఖ చూపిస్తాం అని
ఆ కొండ ఎక్కించడం ..దానికి ముందు
సముద్రం చానల్ ఓ లాంచ్ లో ..

నలుపు తెలుపు ..డాల్ఫింస్ నోస్
లైట్ హౌస్ అని తన పేరు రాసుకుని ,
దీపం సమ్మె లా పవిత్రం గా ఎవరి
జోలి తగలకుండా కొండ చివరి వాలు పై
ఆని , రాజుగారి ఒంటి స్తంభం మేడ లా

తపస్సు చేసుకుంటున్న ముని కి
తపోభంగం కలిగినట్టు ..
కిల కిల మంటూ అప్పుడప్పుడు జనం
లోపల ఉన్న గుండ్రని మెట్లు ఎక్కి ,
ఇంకా పై పైకి ఒక నిచ్చెన లాంటిది ఎక్కి

చివరాఖరుకి ..ఆ తల పై చేరి తలుపు
తీసి అడుగు పెడితే ,కొడుతుంది
ఉప్పెన లాంటి గాలి ..జీవిత కాలం లో
కూడబెట్టిన కల్మషాన్ని అంతా కడిగేస్తూ
అబ్బ ఏం గాలి ? రివ్వు రివ్వున గాలి
రెక్కలు ఎగర గొట్టేస్తూ , చాచి చూడు
పక్షి లా ఎగర గలుగుతావేమో అని పిస్తూ ..
జాగ్రత్తగా దువ్వి ముడి వేసిన తల అంతా
చిందర వందర చేస్తూ స్వేచ్చ అంటే ఇదే కాదూ

అని చిరునవ్వులు మొలకెత్తిస్తూ
ఇదే నా గమ్యం ..ఇదే ప్రపంచం చివర .
ఇదే మరి నా తిరుగు రాని గమ్యం అని
అని రూఢిగా ప్రకటిస్తూ ..ఆ గుండ్రని
వెలుతురు దిమ్మ చుట్టూ , తిరగడం ..
ప్రద్క్షిణం ని గుర్తు చేస్తూ ..

ప్రపంచం నుంచి పారి పోవాలని
అనిపించిందా ? ఇక్కడికి రా ! అంటూ
దీవించింది ..ఆ కిరణాల కిరణ్మయుడు ..
శాంతి దొరికింది , జీవిత కాలం కి సరిపడా ..

దీప స్తంభం ఎక్కడ చూసినా ..
అవి సుందరమైన ద్వీపాలే ..
లేదా ఎత్తైన శిఖరాగ్రాలు ..
ప్రపంచం లో ఉన్న అన్ని లైట్ హౌస్ లని
చూడాలి అని ఓ తీర్థ యాత్ర కల
ఎప్పటికి తీరుతుందో ?

ఆఖరున ..ఈ లైట్ హౌస్ లు ..
శాంతి అశాంతి ..ప్రశాంత త ..కల్లోలం ..
మనసులో స్థిరత్వం ..కాసింత చిత్త చాంచల్యం ..
పిచ్చి వెర్రి ..మామూలు మనిషిత్వం ..
వీటన్నిటికి మధ్య ఓ సరిహద్దు గీత లా
నిలబడి నట్టు ..నాకు ఎపుడూ ..తోస్తుంది ..

వేదాంతం ..అంటూ ఎక్కడొ లేదు ..
నీ మధ్యే నీలోనే ఉన్నాను ..ఇలా
నిట్ట నిలువుగా నీ మెదడు పొరల లో
ఎన్ని ఎన్నెన్ని కథలు , కబుర్లు చెపుతుందో
ఈ వెలుతురు కిరణాల స్తంభం ..

వింటారా మరి ?

సముద్రం

సముద్రం కథలు చెప్పి చెప్పి
అలసిపోయిన అమ్మ లాగా ..
తేలి పోతూ ..
అల ల పై నెమ్మదిస్తొంది ..

తీరం ఎప్పటిలాగానే
స్థిరం గా
పానుపు లా
పొడి పొడి ఇసక తో ..

దొంగాట ఆడుకుంటూ
అలా దొర్లిపోయాడు
సూర్యుడు ఎక్కడికి పోతాడు ?
రేపటికి దిగ్మండలం మీదకి రాడూ
ధీమా తో సముద్రం ..

ఆకలి పక్షులో
ఆడు కునే పిట్టలో
నీలి నీటి పై వేటాడుతూ
తుర్రు మంటూ ,
పగటి చుక్క ల్లా ..

ఉత్తరాన ఉత్తరాలు
అందించాలి అంటూ
పరుగులు తీసేం
మబ్బు తునకలు ..
తునక లు తునకలు గా
పీచు మిఠాయి లా
విడి పోతూ ..

అంతా ఆట ట ..
అంటున్నట్టు ..
చిన్న పిల్లల ఆట అన్నట్టు
నత్త లు చెదురు మెదురవుతూ ..

ఇలా ఈ ఒడ్డున కూర్చుని
ఈ సృష్టి సౌందర్యం
ఒక్క సారీ చూడరా ? అని
బెంగ గా సముద్రం వాపోతూ ..

నా ఇల్లు నా కుటుంబం ,
నా జీతం , నా జీవనం అంటూ
వాహనాల లో పరుగులు
అంటూ నరులు వానరుల నుంచి
వచ్చిన నరులు ..

అంతే కదా ..మన జీవనం
సుదూర స్వప్నాల కై
అవిశ్రాంత పయనాలు
నయనాలు తెరిచి మరీ

ఒక్క క్షణం ఆగితే ..
అలా ఆగితే ..ఆగిపోతామేమో ..
నాగరికత వెలిసిపోతుంది ..
జన జీవనం మరి ఏమవుతుందో ..

సముద్రం మటుకు ..
నాగరికత ని కలిపేసుకుంటూ
అలా ..నిరంతరం ..
ఇలా తరం తరం ..

నదీ ప్రవాహం ..నరుడి కి పాఠాలే

విశాఖ నుంచి ముంబాయ్ విమానం లో ప్రయాణిస్తూ ..
కిటికీ సీట్ లో కూర్చుని ..చూసాను ...
ఒక నది వంకలు తిరుగుతూ ప్రయాణం చేస్తూ కనిపించింది ..
నది ఎంత సజీవం గా కనిపించిందో ,
నిరంతరం నది అలా ప్రవహిస్తూ ఉంది ..
ఎక్కడా ఆగ లేదు ,ఎక్కడా అలుపన్నది లేదు ..
చిన్న చిన్న పిల్ల నదులు వచ్చి కలుస్తున్నాయి ..
భూమి వాలు , భూమి తీరు ని బట్టి నదీ ప్రవాహం
తన తీరు ని మార్చుకుంటూ నడుస్తోంది ..
ఎన్నెన్ని మలుపులో .. భూమి ని సారవంతం చేయాలని
అన్న ధృఢ నిశ్చయం తో పయనం అవుతున్న నదీమ తల్లికి
ఎన్ని వందనాలు అర్పించాలో ..
మనం వ్యర్ధాలు , కాలుష్యాలు కలిపేసి
ఎంత అన్యాయం గా ప్రవర్తిస్తున్నాం ?

నది నన్ను ఎప్పుడూ ఉత్తేజ పరుస్తుంది ..
మన నాగరికత లన్నీ నది ఒడ్డునే ట ..
అవును మనకి జలం ,ప్రాణం తో సమానం ..
జలం ,గాలి ,భూమి లేకుండా మనం మన గలమా ?

నది లో ఎంత స్వాభావికత ?
తన కి తోచిన మార్గం లో తనే నిశ్చయించుకున్న మార్గం లో
గమ్యాలు మార్చుకుంటూ పయనాలు చేస్తుంది ..
పిల్ల కాలువలని తన లో కలుకుంటుంది ..
ఏ అభ్యంతరాలు లేవు ,ఏ సంకోచాలు లేకుండా ..
స్నేహ పూర్వకం గా ..

మర్యాదగా , చేతులు చాచి స్వాగతిస్తూ ..
తన లో కలిపేసుకునే నది ,తల్లి కాదూ ..
ఈ సహజ ప్రవర్తన లో నది తల మానికం ..
ఒడ్డులని ఒరుసుకుంటూ ,
ఆ గమనం లో భూమిని సుసంపన్నం చేస్తూ ..
పచ్చదనం కి ఊపిర్లు పోస్తూ ..
అడవులకి కీకారణ్యాలకి తన చెమ్మ ని అందిస్తూ ,
నది ఎంత సహజం గా ప్రవహిస్తుంది ..

నది గమనం లో కట్టిన ఆ డామ్‌ చూడండి
ఆ వెనకే అనూహ్య మైన పెద్ద సరస్సు చూసారా ?
ఏదీ ఆ వడి ,ఆ పరుగులు ? ఆ సహజ నడకలు ?
అంతవరకూ ఒక స్త్రీ కి సహజం గా లభించే ప్రేమ లా !
వివాహం అనే వ్యవస్థ లో లభించే ఉక్కిరి బిక్కిరి ప్రేమ ,రక్షణ లా
లేదూ ,ఆ సరస్సు , నాలుగు ఒడ్డులని ఒరుస్తూ ..
అక్కడే ఆ గది లోనే ..
అంతా ఆ నాలుగు గోడల మధ్యనే , నీ ప్రేమ ,నీ అనురాగం అని
ఆమె ని , అమ్మ ని బంధించి నట్టూ ..
ఆ సరస్సు ..ఆ పెద్ద సరస్సు ..ఆ లోతైన సరస్సు ..

నది సహజ ఒడిదొడుకులు ఏవీ ?
పిట్ట పాడినట్టూ ,మయూరం ఆడినట్టూ ..
ఆకాశం నుంచి వాన కురిసినట్టూ
నది ప్రవాహం ..ఒయ్యారం గా ..ఏదీ

నది భూమికి అలంకారం ..
ఆమె తనకి తాను అందించుకున్న సింగారం ..
మానవ మాత్రులు కోసం కాదు సుమా !
నది ..నాగరికత పేరున నదీ ప్రవాహాలు
మార్చేసాం , ఆనకట్టలు కట్టేసాం ..
కాలుష్యాలు నింపేసాం ..జీవ ప్రాణుల ఉనికి
విస్మరించాం ..నదిలో ,ప్రవాహం లో పెరిగే జీవ
సంచారం ..మనకి ఎరుకేనా అసలు ?

అనంత ఘోష తో సముద్రం పిలిచే
పిలుపులకి నది స్పందిస్తూ ,ఉరకలు వేస్తూ
కలుస్తుంది ..ఆ మహా సంగమం
గగుర్పాటు కలిగించే సహజ సంగమం ..

ఈ అనంత ప్రయాణం ..ఎన్ని యుగాలుగా
సాగుతూ ..
పిపీలకం లాంటి మనం ...వినమ్రులై
నది ముందు సాష్టాంగ పడి ..
కోరాలి ...నదీమ తల్లీ మమ్మలని కరుణించు అని ..
దౌర్జన్యం తో , దుష్ట బుద్ధి తో
కొనసాగిస్తే ఈ ముందు చూపు లేని చర్యలు
మంద బుద్ది దుశ్చర్యలు ..తప్పదు మరి వినాశనం ..
మనిషీ ...రోదసి నీ జయించడానికి
బయలు దేరావు ..కాస్త నీ కాలు నేల మీద ఆంచి
ముందుకు వేయి నీ అడుగు ..

వామనుడి అవతారం లా అన్నీ
నీకే కావాలి అనుకుంటే ..
తప్పదు మరి ..
వినాశ కాలే విపరీత బుద్ధి అన్నారు కదా ..
నదీల ప్రవాహం ని అనుకరిస్తూ
సహజం గా బ్రతికే నరుల రూపాల ని
ఊహిస్తూ ...

ఈ రోజు ..ఈ ఆలోచనల ప్రవాహం ని
అక్షరీకరించా...

వసంత లక్ష్మి ..