నాలో నేను ..

ఆకలి ఒక నిజం .
తెల్లని అన్నం మిధ్య 
అనుకుంటూ రెండు గుండ్రని 
ఎండిన గోధుమ చపాతీలు 
వంక దిగులుగా చూసాను . 

ఆరోగ్యం నిజం ,
కమ్మని ,రుచే మిధ్య 
అన్ని చంపుకో ,ఈశ్వరుడు 
కనిపిస్తాడు , అవును పట్టపగలే 
చుక్కలు ,దేవుడు కనిపించారు . 

నీ ఇష్టం వచ్చినవి తిను 
ఆ మెత్తని మెత్త వదిలి రెండు కాళ్ళ 
మీద నిలుచో, ఏది ఒక్కసారి అలా 
నాలుగు అడుగులు వేయి, మరో 
నాలుగు అంటూ నన్ను ప్రేరేపించి
చతికిల పడ్డారు వారే.. 

ఏదో ఒక కారెట్ దొరకక పోతుందా 
ఈ గుర్రాన్ని నడిపించడానికి అని 
జుట్టు పీకేసుకున్నారు అందరూ 
వెతకలేక ,పాపం జుట్టు మొలిపించాలి 
ఇంకా ఇప్పుడు నేనే .. 

నా ఇల్లు, నా మెత్తని సోఫా ,నా స్వర్గం 
ఎందుకు నేను కదలాలి ?
స్వర్గం కోసమే కదా అందరూ తపస్సు 
నాకు ఇక్కడే ,హాయిగా దొరికింది గా 
అసలేం ప్రయత్నం లేకుండా .. 

అయితే సరే, నీ ఖర్మ.. 
అయితే సరే మీ ఖర్మ.. 
నాకైతే ఓకే .. 
మీకేంటి ట?? 
సరే మరి ఉంటా టా టా బై బై
సరదాగా కాసేపు ... 
నాలో నేను .. 

మనసు

మనసు చెప్పే కబుర్లు 
ఎప్పటికి తరగవు ,
చెవులు మూసుకున్నా ,
పనులు చేస్తున్నా ,ఈ మనసు 
ఉత్త వాగుడుకాయ లాగ ,నిర్విరామం గా 
అలా ఏదో ఒకటి అంటూ వుంటుంది, నువ్వు 
విన్నా ,వినకపోయినా ,సంబంధం లేదు . 

నువ్వు చేసేది ఒకటి ,చెప్పేది ఒకటి 
అంటూ వెక్కిరిస్తుంది , 
నీ పొట్టలో పుట్టిన ఊహ పట్టేసుకుంటుంది ,
ఇహి ఇహి అంటూ నవ్వి, కోపం తెప్పిస్తుంది 
నీ మీద నీకే ,ఇదిగో అలాంటప్పుడే 
అమ్మ మీదో, అత్తమీదో, దుత్త మీదో నా కోపం 
అంతా చూపిస్తా, ఫెడిమని ఒక్కటి ఈడ్చి కొట్టాలని 
పిచ్చి కోపం వస్తుంది, వెధవ మనసు కి రూపం లేదే ,
ఎంత బాధో, ఇది వర్ణించలేను ... 

నా మీద నాకెంత ప్రేమో, ఎంత మోహమో 
వేలెత్తి చూపిస్తుంది, ఆ వేలు విరిచేయాలని వెర్రి ఆవేశం 
ఉత్త చాతకానితనం అంటూ ఎగిరి పడి నవ్వుతుంది ,
మనసు లేని తనం ఎంత హాయో అని చింతిస్తాను ,
నీ చింత నేను తీరుస్తాను, ఒక్కసారి నా ఉనికి మర్చిపో 
అని సవాలు చేస్తుంది, నేను ఉక్కిరిబిక్కిరి అయి 
నా ఓటమి అంగీకరించి , చేతులెత్తేస్తాను . 

మనసు రంగు, రుచి, ప్రదేశం, ఎవరైనా కనిపెట్టారా? 
అసలు, అది లేని ఖాళి ని మటుకు కనిపెట్టగలం ..
సర్వం తెలిసిన వేదాంతు లో ,ఏమి తెలియని పిచ్చి వాళ్ళో 
అయి ఉంటారు, అవును నిజమ్. 
అందుకే మనసుతో చలించడం నాకు నయం . 
మనసు చెలిమి ఆఖరుకి తప్పని నిర్ణయం . 
చెప్పినా ,కొట్టినా వినని మనసు నీకే మరి సొంతం ,
లోపల ఎన్ని యుద్ధలవుతున్నా ,పైకి మటుకు చిరునవ్వు 
ధరించే నీ నటన మొత్తానికి అసమాన్యం అంటూ 
రంగం చుట్టూ చేరి కరతాళ ధ్వనులు ,నాకు మాత్రమే 
వినిపించే మనసు మాయ సవ్వడులు ... 


మనసు చేసే కుప్పిగెంతులు కి ఒక్కొక్క సారి 
పగలబడి నవ్వుతాను, ఎంత హాయి ఆ నవ్వు .. 
మనసు తో తప్పని ఈ ఆట పాటలు కదా 
నా చిన్నతనం , నా బంగారు బాల్యం . 
ఈ స్నేహం ,ఈ వైరం ,ఈ వైరుధ్యం మనసా 
నువ్వో అధ్బుతం.. అవును అధ్బుతం .. 

నిదురా నన్నావహించాలి ..

నిదుర బెదురు బెదురు గా 
అదురుతున్న అడుగులతో 
అడుగులో అడుగులై ,
అడిగి అడిగి, నిదుర పోవా ??నిదుర రాదా ???ఇంకా 
అంటూ బుజ్జగిస్తే .. 

నేను ఆవలించి, ఆవహించి 
కలల తపస్సు లో కళ్ళు మూసి 
ఇహ లోకం లో కరుదెంచి 
అప్పుడేనా అని కలవరించాలి ,
కల వరించాలి అంటూ నీలి కళ్ళ 
కింద నీలి జాడలు వెతుక్కుంటూ ఎటో 
తప్పిపోవాలి, అవును నిదుర జాడ అడుగు జాడ 
అప్పుడేనా ? అప్పుడేనా ???

ఎన్నెన్ని లోకాలని పలకరించాలి 
చిన్నారి కోరికలని పలవరించాలి 
నేను పెరిగి ఇప్పుడు నా అంత అయినప్పుడు 
ఏమేమి చేయాలని కుతుహుల పడ్డానో, 
ఆ పనులు ఇప్పుడు నేను ఎందుకు చేయనో ?
అంటూ వేదన పొందాలి, వెతలై పొంగాలి .. 

ఇలలో సాధ్యం కానివి కలలో సాధించే 
అసాధారణ అలసత్వం సమీపించాలి 
రేయి అప్పుడే ముగిసేనా ? కనులు తెరిస్తే 
పగలేనా ? పగిలిన కలలేనా ? అంటూ కన్ను మూయాలి ,
కన్నీరు పన్నీరుగా జలకమాడాలి , హాయిగా నిదుర ఒడిలో 
పవ్వలించాలి , కుటీరాలు కలలకై కట్టుకోవాలి ,
ఆ తలుపులు ఇంక మూసి, తాళం పార వేయాలి .. 

ఇంత తతంగం వెనక చెలి చేరినట్టు గా చేరికగా 
కలత నిదుర కమ్మని నిదురైపోవాలి , కమ్మని నిదుర లో 
గమ్మున, మరుజన్మ అంచులై పోవాలి ,ప్రతి ఉదయం పునర్జన్మేగా నీకు .. 
ఎన్నెన్ని జన్మల నిదురో అన్నట్టు ఈ నిదుర నిన్ను ఆవహించాలి .. 
నిదురా నన్నావహించాలి .. 

ఇదేనా మరి నా పరిచయం ??

అలలు ,కలలు పెనవేసి 
అల్లిన వలల ముసుగు నా పై 
తొంగి తొంగి కాసింత వెన్నెల 
చిలకరింత ,పలకరింత నా పై .. 

చిరు చిరు సవ్వడులు ,సుతిమెత్తగా 
చిన్మయ నాదం నింపుతూ నాలో 
మరి ఏవో గాఢ పరిమళాలు 
ఎద నిండా గుబాళింపులు సంపెంగలై... 

ఎద ఏవో తీరాల లంగరు వేసి 
కలవరింతల పలవరింతల ఒడ్డున 
మాటు వేసి, తీయని స్వరాల సరాగాలకై 
తిరిగి తిరిగి వెనుతిరిగి వెతుకుతూ రాగమై మూర్చిల్లుతూ.. 

ఇదేనా స్నేహ రాగం?
ఇదేనా మోహ గీతం?
ఇదేనా మనసు గేయం?
ఇదేనా మరి నా పరిచయం ?? 

మీ పిల్లల కోసం , మీ కుటుంబం కోసం

నాన్న ఒక జ్ఞాపకమ్.. 
చీకట్లో ,చేతిలో ఒక సిగేరేట్ తో ఏమేమి 
ఆలోచిన్చేవరో ??
ఆరుగురు పిల్లలు, నలుగురు ఆడపిల్లలం 
నత్త నావా , రోజుకి నాలుగో ,ఆరో అన్నాలు వండి వార్చే అమ్మ ,
చిన్న ఉద్యోగం, చిన్న జీతం, కాని ఎప్పుడూ కళ్ళల్లో ఏదో కలల వెలుగు 
చదువు తాళం చెవి అన్ని కల ల ద్వారాలకి అని నమ్మకమ్.. 
ఎంత చదివితే అంత చదివించే నాన్న ఉన్నారని ధైర్యం .. మాకు . 

లోటు అంటే ఏమిటో తెలీదు , ఆకలి వేసి ,అమ్మా అన్నం అంటే ఏ వేళయినా పెట్టే అమ్మ, అన్నపూర్ణ ఇంట్లో .. 
అమ్మా అంటే ఏం కావాలి ? ఆకలి వేస్తోందా అంటూ పరుగున వచ్చే అమ్మ .. 
ఎలా తెచ్చేవారో, ఏం కష్ట పడే వారో? నెలాఖరు అయినా చెరగని చిరునవ్వే ,నాన్న ఆస్తి . 

మా చదువు ,మా స్నేహితులు ,మా కబుర్లు అన్ని తన సొంతం చేసుకున్న 
అమ్మ , నాన్న మా సంపద . 
దిగులు అంటే తెలియదు, కలిసి ఉండడం లో ఆనందం మాకు తెలుసు, 
ఇంటికి ఎవరు వచ్చినా , ముందు ఒక కప్పు కాఫీ , తరవాత అన్నం పడేసి వచ్చి కూర్చునే అమ్మా. 

పిల్లల్లో ఒక్కరై , మా స్నేహితులతో కబుర్లు , జోక్స్ , సమస్త ప్రపంచం లో కబుర్లు 
అందరిని మన వాళ్ళే అంటూ హత్తుకునే పెద్ద గుండె , 

ఎందుకో ,ఏమో ఆ సిగేరేట్ పొగ తో ఉక్కిరి బిక్కిరై, ఆనాడు మొరాయించింది , 
మరో ఆరు సార్లు పోరాడి గెలిచారు.. 
తెల్లవారు ఘామున ఏదో ఘడియ లో , మా పిల్లలని ,అమ్మ ని వదిలి ఎలా 
వెళ్ళ గలిగారో ? చాలా దిగులు పడి ఉంటారు , అయ్యో ఎలా ? అని.. 

ఎందుకో ,ఈ రోజు తండ్రి ని తలుచుకునే దినం అంటే కొండంత దిగులు వచ్చి కూర్చుంది గుండెల్లో .. 
మనవళ్ళు అంటే ఎంత ప్రేమో ? ఎంత అపురూపమో?

మా నాన్నగారి కి తగిన కూతుర్లం అని పేరు తెచుకునే ప్రయత్నమే ప్రతి రొజు.. 
మన వారిని మనం చూసుకోవాలి, అందరూ సౌఖ్యమ్ గా ఉండాలి ,
అనే ఆలోచనలు నిజం చేసుకుంటూ , నాన్నగారండి , అని ఇంత పొడుగ్గా పిలిచే వాళ్లం . .. 

ఏదో , తెలియని ఆశ ,అంతా చూస్తున్నారా ?పై నుంచి .. 
అనే ఆశిస్తూ .. ఒక దినం ,ఒక్క దినం కాదు, ఇది ప్రతి దినం జరిగే మథనం .. 

ఇలా ఎంత మందో ? మధ్యలో వెళ్ళిపోయినా నాన్నలు .. ఆ సిగేరేట్ చేతిలోది 
విసిరేయండి ..ఇదే నా విన్నపమ్.. మీ పిల్లల కోసం , మీ కుటుంబం కోసం 

ఇదే మా పునాది రాయి ...

జీన్స్ మీద టీ  షర్ట్  
కాళ్ళకి రీబోక్ ,కళ్ళకి రేమాండ్ 
మల్టీప్లెక్స్ స్క్రీన్ కి చింపిన రెండు టికెట్స్ 
పాకెట్ లో, అమ్మ వండి వడ్డించే అన్నం ,చికిన్ కూరో 
వంకాయ కూరో , కడుపులోకి  చల్లగా పెరుగు తో సహా 
ఇంట్లో వెయిటింగ్ .. 

కాళ్ళకి బాటా , కళ్ళకి ఎదురెండ , 
చెప్పులు కుట్టే నాన్న, కుండలు తిప్పే అమ్మ 
గంజో , అంబలో ఒక పూట దొరికితే పండగ 
బడిలో వెనక బెంచి, హాస్టల్ లో పురుగులు 
అద్దిన అన్నం పళ్ళెం అంటేనే అసయ్యమ్. 

నీకేం రా ? నీకు సీట్లు రిసేర్వేడ్ , నీకేం ?
అంటూ అసూయ పడే పెద్ద కులం పిల్లలని 
చూసి అయోమయం ,ఎన్నో తరాలు అనుభవించిన 
తల ఎత్తని , వీధి లో నడవ నీయని, బానిస లంజా కొడుకు 
అనే బిరుదు కలిగిన మా మీదా అసూయ ?

అవడానికి యువకులమే ,కాని ప్రేమలకు దూరం దూరం 
మా కులం అమ్మాయే దొరికిందా అంటూ చమ్దాలు ఒలిచేముందు 
ఎవరు నా మీద వేసారో ? మొదటి ప్రేమ లేఖ అడగరేం? 
మా కూతుర్లు, అమ్మలు కోడళ్ళు ,కామందుల కాముకానికి బలి 
అయిన రోజు ఈ కులం ఏ మూలకి జారుకుందో ?

తరతరాల అన్యాయానికి మనం చేసే పరిహారం అంటే 
ఇంకా ఎన్నేళ్ళు? అరవై ఏళ్ళు చాలవా ? అనే చదువు కొన్న వారిని
చూస్తే ఏం చదివారు వీరు ? అని అనుమానం రాదా? 
చరిత్ర అంటే , ఎవరు రాసిన చరిత్ర చదివారు? 

ఆలయాల లోకి ప్రవేశం అంటూ హెడ్ లైన్స్ ,
పెద్ద కులం వారు కట్టిన ఊరి మధ్య గోడ పోలీసు ల మధ్య కూల్చివేత 
మరో రోజు వార్తా, పెద్ద కులం అమ్మాయిని ప్రేమించాడని మొత్తం 
కుటుంబం ,మొత్తం నిల్వునా నిప్పు పోసి తగలపెట్టారన్న వార్త 
కలిగించిందా నీలో అణువంత కలవరం? 

గోడలు, మనుషుల మధ్య గోడలు నిర్మించి, 
ఒక్క బీట కే అలజడి చెందుతున్న ఈ అగ్ర కులాల పెద్ద మనుషుల 
పెద్ద మనసుల వివరాలు నన్నడగండి . 

దున్నేవాడిదే భూమి అన్నారని , భూములు పంచేసుకున్న వైనం 
చిన్న కులం , కొండ కులం , అంటూ నకిలీలు పుట్టించి ,కబళించిన చిత్రం 
నువ్వు ఆఫీసరు అయ్యావు కదా ,ఇంకా ఎందుకు నీ కొడుక్కి ? రిసేర్వేషణ్ ?
అని అడిగే ముందు ఎన్ని తరాలు నువ్వు నిరంతరం గా అనుభవిన్చావో ?
ఒకసారి దుమ్ము దుల్పి గుర్తు చేయనా ? 

మట్టి ని నమ్మితే మట్టి కొట్టారు కంట్లో , మా భూములే కావాల్సివచ్చాయి 
 మీ పెద్ద పెద్ద నిర్మాణాలకి , మీ భూములు పోతాయి అంటే , ప్రాజెక్టులే మార్చేసారు ,రహదారినే అడ్డం తిప్పేరు, ఘనులు మీరు ఎంతకైనా తగురు . 

దళిత వాదం అంటే హేళన ,బురద చిమ్మడం, 
అంతులేని ఆశ చూపి లొంగ దీసుకోవడం 
మీ కుట్రలు మీ కుతంత్రాలు ఇంకానా ? 
అణువంత నిప్పు చాలదా అగ్ని లా కణ కణ మని మండడానికి ?
భగ భగ మని మండే కార్చిచ్చు కి ఇదే మరి ఆరంభం . 
దళిత ,పీడిత ,తాడిత వర్గాలాదే  ఇక రాజ్యాంగం ,
అధికారం  చెల్లు చీటీ కి ఇదే మీ తోలి సంతకం
ఖబదదార్ , ఖబడ్దార్, మా పిల్లల నవ సమాజం కి 
పిడికిలి బిగించి చేసే ప్రతి అడుగు 
ఇదే మా పునాది రాయి ... 

టచ్ మీ నాట్ ...

ముట్టుకుంటే ముడుచుకు పోతుంది 
ఆత్తి పత్తి , టచ్ మీ నాట్ అంటారు,  
ముచ్చట పడి ముట్టుకంటే ,సిగ్గుతో 
బిడియం తో ఎర్రగా కంది పోతుంది 

మనకి కూడా అలా ముడుచుకు పోయే 
గుణం ఉంది కాని, మొరటు చేతులు 
ఎక్కడెక్కడో పాకి, అసహ్యం ని చిందిస్తాయి . 
నా ఒళ్లంతా ముళ్ళై పోతే బాగుండును 
వాడిని రక్కి, రక్తాలు కారించి, హింస కి 
అర్ధం  చూపిస్తాను , నేను గులాబి బాల నే 
కాదు, ముళ్ళ కవచం ధరించిన బాలను ,
నా ఒంటి మీద చూపు పడినా ఖబదదార్ 
అంటూ ఒక్క పిడికిలితో మట్టి ని కరిపిస్తా . 

నేను ఆకాశం లో సగాన్ని కాదు ,ఆకాశం ని 
నన్ను తాకితే తగిలేది విద్యుత్ ప్రవాహం 
నీ ఒళ్లంతా కాల్చి, మసి చేసే వేయి వోల్టుల షాక్ 
మాడి మసి అయితే నీ బూడిద కూడా నల్లటి మసి . 

ఎందుకింత చులకన ? ఎందుకింత పలచన ?
నువ్వు ఎక్కడినించి పుట్టావో, అదే నీ జన్మ స్థలం 
అదే నీ అమ్మ ,నీకెందుకు జన్మ నిచ్చనా ?అని 
పరితపించే క్షణం . . మృగం కూడా సిగ్గు పడి ఛి 
అని చీత్కారించే అధముడివి నీవు. మదమెక్కిన మగవాడా ! 

వావి లేదు, వరస లేదు, పచ్చి మొగ్గ, పసి కందు 
పాలు కారే బుగ్గలు, ఎలా చేయి వేస్తావు అసలు ?
నీ గుండెలో ప్రవహించేది రక్తం కాదురా ,
నీ సిరల లో ప్రవహించేది కుళ్ళుకాలువ కచడా 
ఎత్తి పోసి, తొక్కి పెట్టి, నిలువునా చంపినా 
మా కసి తీరదు, మా ఆవేశం రంగు చూసి ,
నీ కలలో కూడా భయపడాలి నువ్వు...

అత్తిపత్తి లా ఇంకేమాత్రం ముడుచుకోం మేం 
ముళ్ళ కవచం మా ఒళ్లంతా కాచుకో మరి 
నీ ఒంటి మీద పడే ప్రతి ముళ్ళ గుర్తు ఇంకా 
నీ జీవితాంతం ,నీ అమానుష సాక్షులు ...