"http://www.jalleda.com/images/jalleda3d48x32.png">

10 అక్టో, 2010

ప్రతిభ మూర్తి ఆత్మ కి శాంతి లభించిందా

ప్రతిభ మూర్తి ఆత్మ కి శాంతి లభించిందా  ?  యావజ్జీవ కారాగారం, బ్రతికినంత కాలం అని వేసేరుట శిక్ష, ఏ శిక్ష వేసినా ఆమె జీవితం తిరిగి రాదు, ఎన్నో కలలు ,ఎన్నో, ఆశలు,  ఆమె కు, ఆమె చుట్టూ ఆమె కుటుంబ సభ్యులకు, ఏ తప్పు లేకుండానే ఆమె జీవితం మధ్యలో ఆగి పోయింది. ఇలాగ ఎంత మంది ని కోల్పోతున్నామో, మన సభ్య సమాజం, చూస్తూ, ఏం చేస్తోంది? 
స్త్రీలను అసభ్యం గా చూపించే దృశ్యాలు ఆప గలమా? ఐటెం పాటలు అంటూ అంగ అంగ విన్యాసాలు చేసే సినిమాల దృశ్యాలు ,అదే పని గా టీవీ ల లో చూపడం ఆప గలమా?  ఎక్కడ ఉంది ఈ ఘోరాలకు మూలం?
స్త్రీ   ని పూజించే సంస్కారం మనది అంటారు. పూజ కాదు కదా, ఒక మనిషి లాగ, ఒక వ్యక్తీ లాగ చూడ లేక పోతున్నారు. ఒక శరీరం ,ఇది, మన విపరీత కోరికలు తీర్చే ఒక ఆడ శరీరం ఇది అని ఒక మగ వాడు, తన హక్కు లాగ ,బలవంతం గా అనుభవిస్తూంటే, ఈ సమాజం సిగ్గు తో తల వంచు కున్తోందా   ? లేదు, టీవీ ల లో మళ్లీ మళ్లీ అవే సన్నివేశాలు, చూపడం, ఒక సున్నితత్వం, ఒక మర్యాద లేకుండా ,ఒక ఉత్సుకత  రేపే  వార్తా విషయం గా చూపడం , ఎక్కడా ఒక బాధ్యత కలిగిన సభ్య సమాజ స్వరూపం కని పించటం లేదు. 

ఈ మధ్యనే, ఒక మాటల సందర్భం లో, ఇక్కడ స్త్రీలకి రక్షణ లేదు అన్నవిషయం చెబుతూ, ఈ మధ్యనే జరిగిన ఒక అత్యాచారం గురించి చెబుతూ, ఆమె ను మూడు రోజుల తరువాత  వదిలి పెట్టారు, ఆమె ఆత్మ హత్య చేసుకుంది అని చాల మామూలు విషయం గా మాట్లాడారు. ఇంతేనా మన సభ్య సమాజం నుంచి ఆశించేది.
ఈ సమాజం గవురం కాపాడడానికి   ఆమె తన ప్రాణం ఇవ్వడం ఒక ధర్మం అన్నట్టు మాట్లాడితే, ఎన్నేళ్ళు అయినా మనం మన స్త్రీలకి సరి అయిన స్థానం కల్పించాలేమా ? ఈ సమాజం కదా తల దించు కోవాలి? 
మనం సరి అయిన వస్త్ర ధారణ చేసుకోవాలి, రెచ్చ కొట్టే దుస్తులు వేసుకో కూడదు, ఒంటరి గా రాత్రి వేళ తిరగ కూడదు, ఎప్పుడు ఒక మగవాని సంరక్షణ లో ఉండాలి, ఏ పశువు ఎప్పుడు కట్టలు తెంచు కుని ,వీధి మీద పడు తుందో అని, ఒక స్త్రీ, అనుక్షణం పుట్టిన దగ్గరి నించి, మెలకువ గా, తన స్త్రీతత్వం గురించి ఒక మెలకువ తో, ఒక జాగురకత   తో, మెలగాలి ట. ఇది మనకి ఈ సమాజం ఇచ్చే సందేశం.. పుట్టినప్పట్నించి.
వెయ్యి మంది మగ వారికి ఎనిమిది వందల మందే ఆడ పిల్లలు ఉన్నారు ట ఇప్పుడు, పుట్ట కుండానే చంపేస్తున్నారు. పుట్టుక తోనే మొదలు అవుతుంది ,అన్నమాట ఈ ఉనికి కోసం యత్నం.
రేపటి   తరం లో ఇంక మగ పిల్లలు , ఇంకా ఎన్ని అకృత్యాలు చేయ డానికి సిద్ధపడతారో, ఈ సమాజం ఏ దిగ జారుడు మెట్లు వేపు మల్లు తోందో, ఆలోచించ వలసిన సమయం విరుచుకు పడుతోంది.
అడవి లో పులుల్ని కాపాడమని సంతకాలు పెట్ట మంటున్నారు, ఇక్కడ ఇప్ప్పుడే ఆడ పిల్లల మనుగడ ,రక్షణ, ఉనికే, ముప్పు లో ఉన్నాయి.
ఎవరు ఎలుగెత్తి ఈ పిలుపు నిస్తారు, మనకి మనమే..
మనమే, మన ఉనికి ని కాపు కోవాలి, సమాజం అంటే మనం కూడా కదా..






 .

4 అక్టో, 2010

చెప్పే వారికి వినే వాళ్ళు లోకువ

నిర్ణయాలు ఆచరించే సమయం వచ్చింది అని, బట్టల బీరువా తెరిచాను, కొత్త నడక దుస్తులు అంటే ఓ ప్పది షాపులు వెతికి కొన్న నాకు సరి పడే దుస్తులు.ఒకటి తీస్తే, పది పడి పోయాయి, బీరువా నుంచి. వరద బాధితులు కోసం తెచ్చి పెట్టిన దుస్తుల్లా కుప్పలు కుప్పలు గా ఉన్నాయి, ఈ బీరువా సద్ది ఎన్ని రోజులు అయిందో? అని ఆశ్చర్య పోయాను. ఈ రోజే తెల్సింది, నాకు.సరే అని వంటిల్లు లోకి వెళ్ళి చూసాను, ఇదేమిటి ఇంత అధ్వాన్నం గా ఉంది, కామన్ వెల్త్ గేమ్స్  విల్లెజ్ లా గా ఇంత అపరిశుభ్రం గా ఉంది, ఈ బాత్రూం లు ఇంక ఎలా ఉన్నాయో?ముక్కు మూసుకుని వెళ్ళి పోయే విదేశీయు రాలి లాగా కాసేపు నేను ముక్కు మూసు కున్నాను, ఇదేమిటి మా ఇల్లే? ఇంత అధ్వాన్నం గా ఉంది ఏమిటి, అని నేను ఆశ్చర్య పోయి, ఎవరి మీద వేయాలి నెపం అని కామన్ వెల్త్ గేమ్స్ కమిటి లాగ ఆలోచిస్తే, ఎక్కువ ఆలోచిం చాకుండానే కనిపించింది కారణం, ఇదిగో ఈ నెట్టే.ఒకటి వెతకాలి అని మొదలు పెడితే వంద కని పిస్తాయి, పనికి రాని విషయాలు,అందులో మనకి పనికివచ్చే అతి సూక్ష్మ విషయం, వెతికి పట్టుకునేసరికి, ఒక పూట కాలం గడిచి పోతుంది. ఇంక స్నేహితురాళ్ళు కనిపిస్తే, ఆకు పచ్చ గా చాట్ కిటికీ లో పూర్వం, గోడ పై నుంచి కబుర్లు చెప్పుకునే పిన్ని గార్లు ని గుర్తు తెస్తూ, ఇవాళ వంకాయ కూర ఇలాగ వండాను నేను, నువ్వు ఏం చేసావు నుంచి, తెలంగాణా వచ్చేస్తుందా  నిజం గా, లేటెస్ట్ సినిమా కబుర్లు, వీధి, ఇంటి కబుర్లు, ఇంకా పిల్లల విషయాలు అన్నీ దొర్లి పోతాయి, ఇంకో పూట మాయం, కాలం గర్భం లోకి.ఇంక ఇలాగ తెలుగు లో రాయాలని ప్రయత్నిస్తే, ఈ కంప్యుటర్ బడికి వెళ్లనని మొరాయించే పిల్లాడి లాగ మారాం చేస్తుంది, దానిని దారిలో తెచ్చకునే ప్రయత్నం లో ఇంక రోజే గడిచి పోతుంది.
పిల్లల చిన్నప్పుడు రోజూ పవర్ కట్ లు ఉండేవి, గిల గిల లాడి పోయేది, ప్రాణం, ఈ చీకట్లో పిల్లలని ఎలా మరిపించాలి, చదివించాలి? అని,ఆ కష్టాలు ఏవో మరిచి పోయాం అను కుంటే, ఇప్పుడు ఈ నెట్ కష్టాలు,ఒక్క పూట నెట్ లేక పోతే,ప్రపంచం అంతా మనల్ని మరిచి పోతుందేమో , అమితాబ్ కిచ కిచమనే కబుర్లు ఏం రాసాడో, ముఖ్యమైన మెయిల్స్- ఏమి ఉండవు, మన భ్రమ- మిస్ అవుతున్నాం, ఫలానా ఫేసు బుక్ పేజీ లో మనం లేనప్పుడు ఏం రాసుకున్నారో, చాటింగ్ కిటికీ లోకి ఎవరు తొంగి చూసారో, ఈ నెట్ భూ ప్రపంచం లోంచి మనం మాయం అయిపోయామే, ఎవరు ఎలా, ఉన్నారో, ఏం అన్నారో, నిముషం నిముషం మనకి ఎలా తెలుస్తుంది? ఎంత బాధ ? ఎంత బాధ? మొబైల్ ఫోన్ లో టాక్ టైం అయి పోయినప్పుడు కన్నా ,ఇంకా బాధ, మొబైల్ లో ఛార్జ్ అయి పోయినప్పుడు కన్నా    ఇంకా పెనుబాధ ఇది, పవర్ కట్ బాధ , ఇప్పుడు చిన్నది గా ఉంది, ఈ పెను బాధ ముందు. ఇంవేర్తెర్లు వచ్చాయి కదా, ఫ్యాన్లు, టీవీ లు నిరంత రాయం గా పని చేయడానికి, ఆఖరికి ఒక పూట భోజనం అయినా మానేయ వచ్చుకాని, ఈ నెట్ లేక పోతే, ఊపిరి ఆడనంత గా గిల గిల మని కొట్టుకు పోవాల్సిందే. 
ఈ టెక్నాలజీ మన జీవితం ని సులువు చేయడం కాదు, బానిసలని చేస్తోంది. 
అసలు పక్క పక్కనే కూర్చుని, మొబైల్ స్క్రీన్ మీద మెసేజ్ లు చదువు కోవడమే ఇప్పుడు ఫాషన్ ట. ఇంకా మొబైల్ లో ఎంత ఎక్కువ మాట్లాడితే అంతా డబ్బులు తిరిగి ఇస్తాం అంటున్నారు. మాటలకి తూకం వేసి అమ్ముతున్నారుట.అమెరికా లో ఉన్న  మాచెల్లెలు అన్నట్టు ఏదో ఒక  రంగుల స్క్రీన్ లోకి చూస్తూ మాట్లాడడమే ఇప్పటి పిల్లలకి అలవాటు అయిపొయింది. కంపూటర్ స్క్రీన్ లేదా మొబైల్ స్క్రీన్, ఏదో స్క్రీన్ అంటే ఒక అసలు కి నకిలీ రూపం ఉండాలి, మామూలు గా జీవం, ప్రాణం ఉండే మనుషులు అంటే, అమ్మ, నాన్న,అక్క,ఫ్రెండ్ వీళ్ళు ఏదో ఒక స్క్రీన్ మీద కని పిస్తేనే మాట్లాడ గలుగుతారు. వీటికే మరి వ్యాపార విజయాలు తోడై ఉన్నాయి.
సరే మరి నేను అయినా ఈ కబుర్లు అన్నీ నోరు విప్పి మీకు చెప్పగలనా? ఏదో ఒక స్క్రీన్, ఒక నెట్, ఒక వినే మీరు ఉన్నారు కాబట్టి.. చెప్పే వారికి వినే వాళ్ళు లోకువ అననే అన్నారు కదా..
కొస మెరుపు: రెండు రోజులు మా నెట్ లేక పోతే,
మా ఇల్లు ఇప్పుడు అద్దం లా మెరుస్తోంది,
బట్టల బీరువా లో పోయాయి అనుకున్న రెండు డ్రెస్సులు, ఒకటో, మూడో, జాకెట్లు, మాచింగ్ వి కూడా తిరిగి దొరికాయి,
ఎప్పటి కైనా ఇందులో పట్ట వచ్చు అని దాచిన కొన్నిటికి విముక్తి లభించి, బీరువా సగం ఖాళీ అయి, కొత్తవి కొనడానికి ఒక కారణం దొరికింది...
నెట్ ఎప్పుడు తిరిగి వస్తుందా అని ప్రార్ధించే ఒకరు నాకు కని పిస్తున్నారు,
ఏదైనా మనకి అనుకూలమే..
        

21 సెప్టెం, 2010

కాలం కి గాలం వేద్దాం ...

అద్దం లో చూసు కుంటే, ఏడుపు వస్తుంది, వెండి లా మెరుస్తూ అక్కడక్కడ అని మనం అనుకుంటాం, నలుపే ఎక్కడో దాక్కుంది అనేది అసలు నిజం. పిల్లల తల్లులు కూడా, ఆంటీ అంటారు, ఇంక ఆ పిల్లలకి అమ్ముమ్మ లమే కదా , ఇదేమిటి ఇలా విరుచు కు పడి పోయింది ఈ యాభై లలో వయసు..పిల్లలు , ఇంక పిల్లలే కాదు, పెద్ద వాళ్ళు అయిపోయారు, సినిమాలు , షికార్లు, షాపింగ్ అన్నీ వారే .. పర్సు లో డబ్బులు అయి పోతేనే అమ్మా అన్టూవస్తారు. మొన్నటి వరకు మన వెనక కూర్చుని, స్కూటర్ మీద, నడుం పట్టుకుని కూర్చున్నవారే అమ్మా నువ్వు వెనక కూర్చో, నేను డ్రైవ్ చేస్తాను అంటున్నారు. 
ఎప్పుడో జ్వరాలు వస్తే పిల్లలకి డాక్టర్ ల దగ్గరకి వెళ్ళే వాళ్ళం, ఇప్పుడు, కాళ్ళ నొప్పులు, ఇంక ఏవో బాధలు, ఏ పరీక్షలు చేయకుండానే, బరువు తగ్గండి అని కాగితం మీద రాసి ఇచ్చేస్తారు ,అదే మందు ట.సరే మొన్నటివరకు షుగర్ అంటే పంచదార , యీ మధ్య వరకు, రేషన్  షాప్   లో పనిమనిషి కార్డ్ కూడా పట్టుకుని వెళ్ళి తెచ్చుకునే తెల్లని, తీయని పదార్ధం. ఇప్పుడు అదేదో, మన శరీరం లో పుట్టిన రోగంట. షుగర్ అంటే, తీపి పదార్ధాలు పూర్తి గా మానేయాలి ట. పిల్లలు కోసం అని ఏ పండుగ వచ్చినా ఒక పాయసమో, చక్ర పొంగలో చేసి టేబుల్ మీదపెట్టి, అయింది పండుగ అనిపించే వాళ్ళం. 

ఇప్పుడు, తీపి తినాలని ఒకటే పీకడం. ఏదైనా పెళ్లి కో పేరంటాని కో వెడితే, ముందు అక్కడ ఏం పిండి వంటలుచేసారో, అని తొంగి చూసి, అయ్యో ఇలాగ అయిపోయేం ఏమిటి అని సిగ్గు పడడం, ఏమిటో ఈ శరీర అవస్థ. వద్దు అన్నదే తినాలని అనిపిస్తుంది.ఏమిటో ఈ ఏభై అవస్థలు. 
దేవుడు ముందు కూర్చుని, ఏదైనా చదువుదామని  మొదలుపెడితే, దేవుడే ప్రత్యక్షం అయి నాకు ఏ
ప్రసాదం పెడతావు అని అడిగినట్టు అనిపిస్తుంది. ఇవి కాక ఇంకా చాల కష్టాలు పుట్టు కొచ్చాయి.
ఆఖరికి టైలర్, కొంచం స్టైల్ గా కుట్టవయ్యా, మరీ అలాగ  ఓల్డ్ ఫాషన్ గా కుడుతున్నావు అంటే, మీకు అంత బాగుండదు, అన్నట్టు ఓ లుక్ ఇచ్చి, మీకు ఇలాగే బాగుంటుంది అని తేల్చేస్తాడు. 
పిల్లల చదువులు అయి ఉంటే, ఇంకో కష్తం, మీఅబ్బాయో, అమ్మాయి పెళ్లి ఎప్పుడు చేస్తారు అని అందరు విచారించడమే, అమ్మా మేము ఇలాగ హ్యాపీ గా ఉండడం ఇష్టం లేదా అన్నట్టు చూస్తారు, మనమే చూడాలా? వాళ్ళే చేసు కుంటారా? అయ్యో,వయసు అయిపోతోంది  కదా, మెడలు వంచి అయినా చేయాలా? ఛా  ..అమ్ముమ్మా లాగా ,పాత చింత కాయ ( చాల రుచి గా ఉంటుంది లెండి) లాగ ఎలా ఆలోచిస్తాం, ఏమిటి రోజులో ఇన్ని గంటలు ఉన్నాయి, పిల్లల బడులు,పరీక్షలు , ఉన్న రోజులు ఎంత బాగుండేవి, అప్పుడు తిట్టుకునే వాళ్ళం,తెలియక, ఎప్పుడూ అంతే ,అయి పోయిన రోజులు మంచివి అనుకుంటాం, ఆ రోజుల్లో మటుకు, ,వాటివిలువ తెలియదు.
అవునుకదా,    ఇప్పుడు మటుకు ఏం అయింది? సగం ఖాళీ గా ఉన్న గ్లాస్ , ఇది, ఇంకా సగం జీవితం ముందు ఉంది.
యోగ   చేయాలి, కాళ్ళ మీద బరువు తగ్గిస్తే, అన్నీ జబ్బులుతగ్గు తాయి ట. నడక మొదలుపెట్టాలి, పుస్తకాలు చదవాలి, స్నేహితులనికలవాలి, ఇన్ని సంవత్సరాలు కుదర లేదు  కదా, రుచుల మీద కోరిక తగ్గించుకుని, అన్నిటి కన్నా ఇదే కష్టం అయింది, ఉప్పులేని, ఉడికించిన రాజు గారి వంటలు చేసుకుని తినాలి, అమ్మో, టీవీ లో చూడ డానికి బాగుంటాయి, కాని తినడానికి బాగుంటాయా? సరే,మధ్యే మార్గం గా ముందు, అన్నం బదులు చపాతీలు తినాలి,లెక్క గా తినవచ్చు కదా.. లైఫ్ స్టైల్ మార్పులు అంటే ఇవేనా?
సరే మరి ఇవాళ షాపింగ్ చేయాల్సిందే,కొత్త డ్రెస్సులు నడక ,యోగ కోసం, బుల్లి కుక్కెర్  ,కూరలు ఉడికించి పడేయ డానికి, పోనిలేపని తగ్గుతుంది, నెట్ లో చూసి కొత్తవంటలు నేర్చుకోవాలి,ఎప్పుడూ ఈ పప్పు, ఈ ముద్ద కూరలేనా?
అయ్యో , ఇవాళ అయినా ఆ పేస్ బుక్ లో రిజిస్టర్ అవాలి, పిల్లలు అక్కడ వాళ్ళ స్టేటస్ అని అందులో రాస్తారు ట, వాళ్ళ మనసులో మాట. 
సరే, తప్పుతుందా, అమ్మ అంటే, ఏదైనా చేయవచ్చు పిల్లలకోసం అని, ఎక్కడో ఉన్నారు, మరి మనసు లో మాట కనీసం ఇలాగ అయినా చెపుతున్నారు..
నెట్,పుస్తకాలు, కొత్త వంటలు,స్నేహితులు, యోగ, నడక, ఇవాల్టికి చాలు, ఇంకా సమాజం-సేవ కూడా ఉన్నాయి ,నా మదిలో, ఇంకో రోజు, ఇంకో జీవితం, ఇంకా సగం జీవితముంది  లెండి మనకి..
అప్పుడే ఏభై పైన సగం  కూడా అయిపోయిందా  ?సరే ఇంక అరవైలు    కూడా ఉన్నాయి జీవితం వద్దు అనుకున్నప్పుడు ఇంతవేగం గా పరుగులు పెడుతుంది 

ఏమిటి??
అదే మరి కాలం ! !కాలం కి గాలం వేద్దాం పదండి..

15 సెప్టెం, 2010

నవ్వి పోదురు గాక నాకేమి సిగ్గు.



మధ్యాన్నం పెళ్లి భోజనంకి వెళ్ళి వచ్చాం. నాలుగైదు బల్లల మీద అమర్చిన పది పన్నెండు రకాల రుచి కరమైన పదార్ధాలు, మరో నాలుగు రకాల కొసరు తీపి రుచులు తృప్తి గా ఆరగించి,భుక్తాయాసం  తో,ఎలాగో ఇంటికి వచ్చి,కళ్ళు మూసు కు పోతూంటే, ఇంక రాత్రి  కి ఏమి తినక్కర లేదు అంటూ మంచం మీద నడుం వాలుస్తూ అనుకోవడం గుర్తు.


నిద్ర లేచి, ఇంకా భోజనం నే తలచుకుంటూ, పెళ్ళికూతురు- పెళ్ళికొడుకు విశేషాలు కి ఇంకా సమయం ఉంది, ఇప్పుడు గుర్తు ఉన్నది, భోజనంరుచుల  విశేషాలే...విప్పి పడేసిన పట్టు చీరలు మడిచి పెట్టుకుంటూ, ఇంకా ఆయాస పడుతూ, ఇంక రాత్రి కి మజ్జిగ తాగిపడుకోవడమే, అని నిట్టురుస్తాం .


సరే, రాత్రి అవుతుంది, మెల్లిగా అరిగి పోయిన భోజనం స్థానం లో ఏం పడేస్తారు ఈ చిన్న పొట్ట లో .. అని అడగడం మొదలు పడుతుంది..


ఆకలి కి సిగ్గు ఉండదు కదా? ఏవో వెతికి వండ డానికి వంటింట్లో కి దారి తీస్తాం మనం అంటే స్త్రీలు అని అర్ధం.


మన దేశం లో కోట్ల మంది కి తినడానికి తిండి ఉండదుట.తిండి  కొన డానికి డబ్బులుండవు, డబ్బులు సంపాదిన్చాద్దనికి పని ఉండదు, పని చేయ డానికి పొలం ఉండదు, పొలం ఉన్న, నీరు సదుపాయం ఉండదు, రోజు కూలి దొరికినా పై పైకి ఎగురుతున్న ధరలు కి సరిపడా కూలి దొరకదు. పట్నం వస్తే పని కోసం, ఉండ డానికి ఇల్లు ఉండదు. పెద్ద లు పస్తు ఉండి పిల్లలికి చాలీ చాలని తిండి పెడతారు. 


మన  ప్రభుత్వం చాల కష్ట పడి పేదరికం తో,తిండి కి కూడా లేని పేదల సంఖ్య ని చాల తక్కువ చేసింది ట. వారి లెక్కల ప్రకారం అన్ని కోట్ల మంది కాదుట,కొన్నే కోట్ల మంది తిండి లేక ఉన్న వారుట.వీరికి కూడా, రెండు రూపాయల గోదుమలో లేక బియ్యమో ఇచ్చే పధకాలు ఉన్నాయిట. ఇంకా ఏమిటి మీ గోల ? అని చాల చికాకు పడుతుంది.


ఇది  చాలక, ఎలుకలు తింటున్న గోధుమలు, గోదాములులేక ఎండా కి వాన కి ఎండుతూ, తడుస్తూ వృధా అవుతున్న తిండి గింజల ను కొందరు ఫోటోలు తీసి, వార్త పత్రికల్లో ప్రచురించారుట. మొదటి పేజీ లో ఈ ఫోటోలు చూసిన మన అత్యంత పెద్ద న్యాయ స్థానం, ఏమిటి ఈ నిర్లక్ష్యం? అని ప్రభుత్వం ని చివాట్లు  వేసిందిట.


ప్రతి పక్షాల కుట్ర అని, పొరుగు దేశం కుట్ర అని కుంటి సాకులు చెబితే ఇంకా ఎక్కువ చికాకు  పడి, ఎవరు మీ  భోజన వ్యవహారాల మంత్రి అని అడిగితే ఆయన కి ఇది ఒక్కటేనా? ప్రపంచం లోనే అతి గొప్ప (ఖరీదు) అయిన ఒక క్రీడ ని ఆడించే పనిలో చాల బిజీ గా ఉన్నారు ఇలాంటి బీద విషయాలను ఆయన దృష్టి కి తీసుకు వెళితే, ఆయనకు చికాకు అన్నారుట.


న్యాయ స్థానం ఊరుకోలేదు, మన దేశం ఎంత గొప్ప దేశం అని పేరు, కాని ఇలాంటి దేశం లో ఆకలి అరుపులు,ఆకలి చావులూ నా సిగ్గుచేటు, వెంటనే ఈ కుళ్ళి పోతున్న ధాన్యాన్ని, గోధుమలను బీదలకు, ఆకలి తో అలమటించే వాళ్లకు పంచి పెట్టండి, ఇది మా ఆర్డర్ ,వెంటనే అమలు పరచండి అన్నారు ట.


మంత్రి గారు ఇంకా ఆ ఆట వ్యవహారాల్లో తల మునకలై ఉన్నారు పాపం. ఏవో కొట్లలో వ్యవహారాలు,పెద్ద ,పెద్ద తలలు ,  తలలు పట్టుకుని కూర్చున్నారు లెక్కలు , వాటాలు తేలక. మధ్యలో, ఈ బీద వాళ్ళు, ఆకలి, తిండి గింజలు,ఊరికే పంచి పెట్టడం, ఏమిటి ఇదేమైనా సత్రమా ? ఆషామాషీ వ్యవహారమా? నాకు అంతా తీరిక ఏమి లేదు,నా చేతులు ఖాళి లేవు, పక్కింటికి వెళ్ళు అని ఉచిత సలహా ఇచ్చే గృహినిలాగా   .. . 


న్యాయ స్థానం ఊరికినే పంచమని సలహా ఇచ్చింది, సలహాలు విని ఊరుకోవాలి కాని ,పాటించ క్కర్లేదు కదా అని కూడా అన్నారుట.


ఈసారి న్యాయస్థానం కి నిజం గా చాల కోపం వచ్చింది ట. ఏమిటి ఈ మంత్రి వ్యవహారం , అత్యున్నత న్యాయస్థానం చెప్పిన మాట ని కరివేపాకు లా తీసి పడేస్తారా? ఇలా ఊరుకోం మేం. మేము చెప్పింది సలహా కాదు, ఇది ఒక నిర్ణయం. మీరు పాటించండి ,చాలు, ఇంక మాటలు వద్దు అని గర్జించింది.


మంత్రి   ఇంక చాలు ఈ వ్యవహారం చాల దూరం వెళ్ళింది అని వెళ్ళి ప్రధాన మంత్రి గారిని కలసి, నేను మంత్రి  ని కదా,నాకు స్వతంత్రం లేదా?అని  గోల పెట్టేసరికి, ఆయన కూడా ఏదో ఒకటి మాట్లాడ వలసిన సమయం వచ్చింది మరి,ఇంత వరకు తీసుకువచ్చేరు. 


ప్రభుత్వం ఎలా నడపాలో మాకూ తెలుసు, మాకు ఎవరూ చెప్పకర లేదు, ప్రభుత్వం నడప డానికి ముఖ్యం గా కావాల్సింది..ప్రజలు, కాదు, కాదు, ధనం. ఉచితం గా తిండి గింజలు పంచి పెడితే,రైతుల కి నష్టం కదా, రైతుల దగ్గర కొని, దాచలేక వృధా అవుతున్న గింజలు సంగతే న్యాయస్థానం  చెప్పింది కదా అని మన లాంటి వాళ్లకి ఒక సందేహం వస్తుంది, తప్పు లేదు, కాని, చాల పెద్ద,పెద్ద వ్యవహారాలు పట్టించు కునే, మంత్రులకి, ఇలాంటి చిన్న చిన్న సందేహాలు రావు.


మళ్లీ కథ మొదటికి వచ్చింది.


చాప చాప ఎందుకు ఎండలేదు అంటే??? కథ లా ఉంది కదా?


వార్త పత్రికలూ చదవ లేని, ఆకలి తో కాళ్ళు ముడుచుకుని పడుకునే సామాన్యుడు, అతి బీద వాళ్ళు, అంటే ఒక గీత కింద ముడుచుకుని పడు కునే వాళ్ళు..(ఇంగ్లీష్ లో బెలౌ ది పోవేర్తి లైన్), ఇవేమీ తెలియని వాళ్ళు,ఈ పూట ఎలా గడుస్తుందా?అని  దిక్కులుచూస్తూ ఉంటారు.


నవ్వి పోదురు గాక నాకేమి సిగ్గు.


ఒక డబ్బా బియ్యం కుక్కేర్లో    పడేసి, వంకాయో, అరటి కాయో  వండి పడేసి, ఓ పచ్చడి తో ఇవాల్టికి, అదే ఈ రాత్రి కి సరిపెట్టుకుందాం.. పదండి..మరి..



14 సెప్టెం, 2010

మన పయనం ముందుకే.


ఏలూరు లో రామకృష్ణా పురం లో ఉన్న రోజులు. చుట్టూ అరుగులు, మధ్యలో ఓ పెంకుటిల్లు, ఆరుగురు పిల్లలు, ఇంటి నిండా ఎప్పుడూ స్నేహితులు, చుట్టాలు, వచ్చి పోయేవాళ్ళు, వీళ్ళు చాలక , వీధి చివర పాపాయి రచన ని తెచ్చి ముద్దు చేసే అమ్మా -నాన్న గారలు, ఇంటి కి తలుపులే లేవు,ఎప్పుడూ తెరిచే ఉండేది ఆ ఇల్లు,  ఇంట్లో మనుషులం కూడా అలాగే  ..తలుపులు తాళాలు వేసుకుని దాచుకునేందుకు అంతా విలువైనవి ఏమి లేవు కదా అని నిశ్చింత.. 

ఇప్పుడు మనుషుల్లో ఎంత మార్పు. ఇంట్లోకి రాగానే, అదేదో ద్రిష్టి యంత్రాని చూడమని ఒకరు, చిన్న పిల్లలకి జ్వరం వస్తే, ఎవరో ద్రిష్టి పెట్టారని, భయపడే వాళ్ళు, వ్యాపారం లో నష్తం వస్తే, ఏదో శని గ్రహం అని రేకులు తెచ్చి కట్టడం, ఇవి నిజం గా నమ్ముతున్నారా ప్రజలు? లేక పోతే టీవీ చానెల్స్ లో ఇన్ని రకాలు  ద్రిష్టి యంత్రాలు, శని తాయత్తులు జనం ఎలా నమ్ముతున్నారు? మనం ముందుకు నడుస్తున్నామా? లేక వెనక్కి పరుగులు పెడుతున్నామా?


ఒక పక్క చంద్రుడు మీద కాలు పెడతాం ,రాకెట్లు పంపిస్తాం అంటున్న  శాస్తజ్ఞులు, మరో పక్క అనారోగ్యం అంటే తాయత్తులు అంటూ, వ్యాపారం లో నష్టాలు వస్తే ద్రిష్టి తగిలిందని యంత్రాలు కట్టుకుంటూ, మూఢ నమ్మకాలతో జనం కాలం నడుపుతూంటే ప్రభుత్వం ఏం చేస్తోందో అర్ధం అవటం లేదు.


పూర్వం ఈ మూఢ నమ్మకాలు కి నిరక్షరాస్యత్ తో సంబంధం ఉందని నమ్మే వాళ్ళం. చదువు కున్న వారే నేడు ఈ యంత్రాలు, తంత్రాలు ని నమ్ముతున్నారంటే, చదువు ,ఈరోజుల్లో ఎంత వికాసాన్ని ఇస్తోందో అర్ధం అవుతున్నది. టీవీ చానల్స్ లో భారిగా ప్రకటనలు, రాష్ట్రాన్ని బట్టి వివిధ భాషల్లో ప్రకటనలు, వాటినే శాస్త్రీయం గా చూపడానికి మోస పూరిత ప్రకటనలు,ఎంత వ్యాపార దృష్టి తో చేస్తున్నారో, ఎంత లాభాలు అర్జిస్తున్నారో, ఎంత పక్క గా వ్యవస్థి కృతం చేస్తున్నారో ఈమోసాన్ని, ప్రజలకు  వివరించ వలసిన బాధ్యత లేదా ఈ ప్రభుత్వం కి.


చేతబడులు చేస్తున్నారు అంటూ అమాయక స్త్రీలని కొట్టడం, కొట్టి చంపడం, చిల్లన్గులని, మందు పెట్టారని, మాయలు చేస్తున్నారని, నమ్మడం, నమ్మించడం, టీవీ లో కూడా వీటిని కథలు కథలు గా ప్రచారం చేయడం, అన్నీ చూస్తూ,కూడా, ఎవరూ ఖండించక పోవడం, ఇవన్నిచూస్తూ ఉంటే మనం ఇరవై ఒకటో శతాబ్దం లోకి నిజం గా అడుగుపెట్టామా అని అనుమానం వస్తున్నది.


చదువు మానసిక వికాసం, ఆలోచన, అవగాహన, శాస్త్రీయత లను  పెంచి, నవ్య సమాజం లో నవ నాగరికులను తయారు చేయాలి, కాని, నేడు, వ్యాపార ధోరణి లో సాగే ఈ చదువులు ఒక వస్తువు ను తయారు చేస్తున్నాయి. ఈ వస్తువు వ్యాపార ధోరణి తో అలోచించి, జనం మూర్ఖత్వాన్ని పెట్టుబడి గా ఈ యంత్రాలు తయారుచేసి, కొల్ల గొడుతున్నారు. ఒళ్ళు జలదరించేలా  ఉన్నాయి ,ఈ ప్రకటనలు.


ఎవరో   ఒకరు మన ఇంటికి రావడం, ఒక  చెడు దృష్టి తో చూడడం, ఏదో నష్తం కలగడం, ఈ యంత్రం కడితే అన్నీ పోవడం, ఎలా సంభవం..జీవితం లో ఒడిదుడుకులు ఉంటాయి. ధైర్యం గా ముందుకు సాగడానికి, ఆలోచన, సమయమం అవసరం.అంతే కాని, ఎవరో వీటికి బాధ్యులు అని, అప నమ్మకం తో, ఏవో యంత్రం మరేదో తంత్రం ని నమ్మడం.. అంటే మన జేబులో చిల్లు, వారి చేతిలో ఘల్లు ఘల్లు ..ఇప్పటికైనా జనం మేలుకుని ఈ టీవీ ప్రకటనలని నమ్మడం మాని, వారి వ్యాపారం ని మూత పరిస్తే , జనం కి మేలు. ప్రభుత్వం అంటే ఎవరో కాదు ప్రజలే, ప్రజలు మేలుకుంటే, ప్రభుత్వాలు కూడా ఉలికి  పడతాయి, ప్రజలకు అనుకూలం గా పని చేస్తాయి.


మనసు తలుపులు ఎప్పుడూ తెరిచి ఉండండి, మూఢ నమ్మకాలని వదలండి..మీ ఆరోగ్యం, మీ రక్షణ, మీ చేతిలోనే ఉన్నాయి. పత్రికలూ, మీడియా కూడా ఈ విషయాలను బల పరిచి,ప్రజలకు నిజమైన మేలు చేస్తాయి అని ఆశ పడుతూ..


విజ్ఞానం అనే ఒక చిన్న దీపం వెలిగించండి, అజ్ఞ్ఞానం ని తొలగించండి అని వేడుకుంటూ ,


చదువు, సంస్కారం, విజ్ఞానం అనే వెలుగు లోకి మన నడక అని మళ్లీ మళ్లీ పిలుపు నిస్తూ,


ఎందఱో మహానుభావులు మనకి దిశా నిర్దేశంచారు,  మరి వెనక్కి ఇంక చూడకండి,


మన పయనం మరి ముందుకే.. ముందుకే.. ముందుకే.....















      

22 ఏప్రి, 2010

క్షమయా ధరిత్రి ...

క్షమయా ధరిత్రి అన్నారు..కదా ..
పుచ్చుకున్నమ్మ వాయనం అన్నట్టు, అన్నీ తీసుకోవడమే కాని ఇవ్వడమే తెలీదు ,ఈ బుద్ధి హీన మానవుడు, ఇంక నాలుగు రోజుల్లో, ధరిత్రి దినం అంటూ, ఊదర కొడతారు, టీవీ లలో, మాట్లాడు తారు, పుస్త కాల్లో రాస్తారు,  ఇన్ని చెట్లు కొట్టేస్తున్నారు, అడవు లని నేల మట్టం చేస్తున్నారు కఠిన వ్యర్ధ పదార్ధాలు వదిలేసి నదులలోకి నీటిని కలుషితం చేస్తున్నారు,  ఒక విత్తు నాటితే  , ఒక్క చెట్టే కాదు, వంద పండ్లను ఇస్తాను, అయినా ఏవో, రసాయనాలు నా నోట్లో పోస్తారు, అని విలపిస్తున్న భూదేవి, కోపం తో ఒక్క సారి, పొగలు, సెగలు చిమ్మి, తన ప్రతాపం చూపించింది. 
ఐస్లాండ్  లో నివురు గప్పిన వోల్కానో , ధరిత్రి దినం అంటూ మీరు చెప్పే మాటలు ఇంక చాలు అంటూ నోరు తెరిచి చెప్పినట్టు అన్పించింది నాకు అయితే. అభివృది చెందాం మేము అని గొప్పలు చెప్పుకునే దేశాలు యావత్తు, కాళ్ళు కట్టేసి నట్టు చతికిల పడ్డాయి. విమనాశ్రాయాలే నివాసాలు. సాక్షాత్తు  అమెరికా ప్రెసిడెంట్ గారు, తలుచు కుంటే, ప్రయాణం ఆగిపోయింది. కోట్లు కోట్లు డాలర్లు నష్టం అంటున్నారు. వారం పాటు ఆకాశ ప్రయాణాలు రద్దు. 
క్షమయా   ధరిత్రి అంటూ ,ఎవరు మనసు లో తలుచుకుని వేడుకున్నారో, అల్ప మానవులు అని దయ తలిచి శాంతించింది.. అమ్మ.
ఇప్పటి కైనా ఒక చెట్టు కొట్టితే మరో చెట్టు పెంచడం, నీరు ని పదిలం గా వాడు కోవడం, నదు లని పూజించడం అంటే, బొట్టు పెట్టి కాదు, హారతి ఇచ్చి కాదు, బొట్టు బొట్టు, విలువైన ప్రాణ జలం అని నమ్మి, ముందు తరాలకు కూడా కొంచం నీరు మిగుల్చుదాం అని ఒట్టు పెట్టుకుని, స్వచ్చని జలం నదిలో పారడమే, మనం ఇచ్చే హారతి అని గట్టిగా పాటించి, చెవిటి ప్రభుత్వాలు మేలుకోవడానికి, చెవి లో శంఖం ఊది, కళ్ళు మూసు కున్న జనాలకు మన ఆచరణలతో కళ్ళు తెరిపించి, వాడ వాడ లా ప్రకృతి ని గవురవించే వారసత్వం ను ముందు తరాలకు అందించే బృహత్ కార్యాలకు, నడుం చుట్టి, ఈ భూమి కి అతిధి గా వచ్చాం, మర్యాదగా  మసలుకుందాం మర్యాద తెలిసిన నాగరికులం  కదా.
ఇంక ఈ భూమి ని ఒక పట్టు పట్టాం, ఇప్పుడు చంద్రుడు, గ్రహాలూ అంటూ ఎగురుతున్నాం. చల్లని జాబిలి మామ , చందమామ, తల ఎత్తి చూస్తే , నిండు గా నవ్వుతూ, వెండి వెన్నెల ని దయ గా కురిపిస్తాడు. కుందేలు బొమ్మే కని పిస్తుంది నాకు, ఇప్పటికీ, చంద్రుడి మధ్యలో, ఆకాశ హర్మ్యాలు పొగలు చిమ్మే మన వాహనాలు ఊహించుకుంటే, ఆ చంద్రుడి మీద జాలి కలగదూ. రియల్ ఎస్టేట్  ఏజెంట్లు కూడా తయారు అయారుట చంద్రుడి మీద ప్లాట్లు అమ్మడానికి. 
ఒక భూమి చాలలేదు మన ఆశల వెర్రి కి, ఇంకో గ్రహం కూడా ఎగర డానికి సిద్ధం అవుతున్నాం. చూద్దాం చూద్దాం, ఈ మానవుల ఆశ కు హద్దు ఎక్కడో? అని భూదేవి ఓపిక పట్టింది. మన గొయ్యి ని మనమే తవ్వుకున్నట్టు  ,  మన నాశనం కి  మనమే బాటలు వేసుకుంటున్నాం. భూమి, నీరు, గాలి అన్నిటి తో వ్యాపారమే, ముందు వెనక ఆలోచన లేదు,గల గలమని కాసులు కురిపిస్తే చాలు, దేనిని అమ్మడానికినా  మనం సిద్ధమే ..మానవులు, నీచ మానవులు అని ఈ తల్లి మనలని శపించక ముందే, మేలుకోవాలి మనం. క్షణం క్షణం విలువైనది, రేపు నీ పిల్లలకి ఎన్ని మూటలు మిగిల్చావని చూడరు, మనకి ఎంత నీరు, గాలి, భూమి మిగిల్చారు ,మా అమ్మ నాన్నలు అని చూస్తారు. 
నెవిల్ షుటే బీచ్ నవల లో ఒక దేశం లో అందరు అణు ప్రయోగం వల్ల చనిపోవడానికి సిద్ధం అవుతూ, చెట్లు నాటు తారు. తమ తరువాత వచ్చే తరంకు ఏదో మిగాల్చాలి అని ఆశ, మనం కూడా ఇదే ఆఖరి రోజేమో ఈ భూమి మీద మనకి నూకలు చెల్లిపోయాయి అను కుని  వందనం గా , భూదేవి ముందు వినమ్రం గా మెలగాలి, మన అడుగు జాడలు కూడా మిగలవు, కాని మనం నాటే ఒక మొక్క, మిగుల్తుంది, రెప రెప లాడుతూ, భూమి కి మొక్కుతుంది.
ఈ రోజు, ఈ దినం, అని లెక్కలు మరిచి కోట్ల సంవత్సరాలు గా మనలని మోస్తున్న ఈ ధరిత్రి కి తల వంచి ఒక వినమ్ర దణ్ణం...అంతేనా??

12 ఏప్రి, 2010

పిచుక మీదా బ్రహ్మాస్త్రం?

పిచుక మీదా బ్రహ్మాస్త్రం? అనే నానుడి వినే ఉంటారు, ఇప్పుడు పిచుక అంటే?? ఏమిటి?? ఏమిటి అది అని మన పిల్లలు అడిగే ప్రశ్నలకి జవాబు చెప్పాలి మనం.మన చిన్నప్పుడు, తిరగని ఫ్యాన్ మీదో  , అలమరః ల్లోనో,ఓ పిచుక వచ్చి గూడు కట్టడం, అందులో గుడ్లు కూడా పొదగడం, అవీ పొరపాటున కింద పడితే, పిల్లల ఏడుపులు, అమ్మలు నచ్చజెప్పడం, అద్దం కనిపిస్తే , ఇంకో పిచుక అనుకుని పాపం, పొడిచి, పొడిచి, అద్దం మీద గీతలు వేయడం,నేల మీద గింజలు కనిపిస్తే కిచ కిచమని గోల చేస్తూ, అవీ తినడమే కాక ఇంకో నాలుగు పిచుకలని వెంట పెట్టుకు రావడం,అన్నీ గుర్తు ఉన్నాయి, అయితే గుండె ఘల్లుమంది, మొన్న పేపర్ లో, పిచుక ల సంరక్షణ రోజు అని ఓ రోజు న చదివి నప్పుడు.
అవును కదూ , ఎన్ని రోజులయింది పిచుకలని చూసి, వాటి కిచ కిచ మంటూ చేసే సవ్వడి విని. కాకులు ఇంట్లో కి అదీ, ఫ్లాట్ లోకి వచ్చేస్తున్నాయి  అని గ్రిల్ల్స్ పెట్టిందాం అనుకున్నాం, ఇప్పుడు ఆలోచిస్తే, నాలుగు ఎంగిలి మెతుకులు కోసం వస్తున్నాయి, పాపం అని అనిపిస్తోంది.
ఈ పిచ్చుకలు ఎప్పుడు మాయం అయిపోయాయి, మన ఇళ్ళల్ల లోంచి. మనం ఇల్లు కూల్చి ఫ్లాట్స్ కట్టుకుని, తలుపులు గట్టిగా ప్రకృతి కి మూసినప్పుదేనా,లేక,కరెంటు వైర్లకి అడ్డం అని చెట్లు కొట్టేసినప్పుడా లేక బియ్యం బస్తాల్లో,చిల్లుల గోనె సంచిల్లో మానేసి, ప్లాస్టిక్ సంచుల్లో తేవడం మొదలు పెట్టినప్పుడా, గోనె బస్తాలు అయితే ,దారి లో పడిన గింజలు పిచుకలకి ఆహారం అయేవి, మనం మన సుఖ్యం కోసం చేసుకునే సదుపాయాలూ, ఏవో జీవ రాసులకి , జీవన్మరణ సమస్య అవుతోంది అంటే,ఆశ్చర్యం కలుగుతుంది కదా.
ఇప్పుడు కొండల్లో, కోనల్లో, దైనాసార్లు వాటి అవశేషాలు కోసం వెదు కుతున్నారు అని చదువుతాం,రేపు ఈ పిచుకల గుర్తుల కోసం వెతకాల్సి వస్తుంది అంటే, ఇంకా ముందు కి పోయి, ఈ దేశాల మధ్య యుద్ధాలు, అణ్వాయుధాలు,చూస్తూంటే, మానవుల జాడలు కూడా మిగలవు అనిపిస్తోంది. ఎక్కడికి పోతున్నాం మనం??
పులుల్ని గోళ్ల కోసం పులి చర్మం కోసం చంపడం ఆపలేక పోతున్నాం, జపాన్ దేశం తిమింగలాలని చంపడం తమ హక్కు అంటోంది, ఏనుగులు సరే సరి, వాటి అమూల్య మైన దంతాల కోసం ఎన్ని వేల ఏనుగులను చంపారో ఆఫ్రికా వాసులు. మృగాలు నివసించే అడవుల్లోకి చెట్లు కొట్టి,వ్యవసాయం అంటూ,మైదానాలు, చేసి, లేదా గనులు తవ్వుతాం అంటూ రోడ్లు వేసి,అడవి మృగాలకు నివాసం లేకుండా పట్టణాల్లోకి తరుముతున్నాం.
అడవిమృగాలు,అరణ్య సంపద తరువాత, ముందు చిన్న,చిన్న పక్షులం, పిచుకలం,మా సంగతి ఏమిటి? పిచుకా మీద బ్రహ్మాస్త్రం? అని పిచుకలు కిచ కిచ మని, ప్రశ్నిస్తున్నట్టు  తోస్తోంది.
మనం ఏమని జవాబు ఇవ్వాలి? పిచుకలని తిరిగి మన దైనందిన జీవితాల్లోకి ఎలా ఆహ్వానించాలి? కోయిల కూస్తే వసంత ఆగమనం పిచుకలు తిరిగితే మన ఆహార సంపద,ఇలాగ కొన్ని సజీవ సమాసాలు ఇవి. మనం బ్రతుకు తూ, మన చుట్టూ ఉన్న ప్రాణులని కూడా బతకనిద్దాం అని శపధం చేదామా..లాభం లేదు,మన జీవన విధానమే మార్చుకోవాలి అంటే,పిచుక ల కోసమా అని నవ్వుతారేమో. 
మన ముందు తరం వాళ్ళు, పిచుకలని బొమ్మల్లోనే చూడ గలరు,ఇంకా ఎన్ని చూడాల్సి వస్తుందో??  
అంతా మన చేతుల్లోనే ఉంది..ఇప్పటికైనా మేలుకుందాం.