"http://www.jalleda.com/images/jalleda3d48x32.png">

18 సెప్టెం, 2011

కార్పోరేట్ విష సంస్కృతి..

 ఇవాళే కూడలి లో ఈ విషయం విన్నాను. చిన్నారి గీత ప్రియ. ,ఎడబాటు తట్టుకోలేక, పాప తల్లి తండ్రులు, ఆదిలక్ష్మి-లెనిన్ గార్లు ఆత్మ హత్య ప్రయత్నం చేసారు అని,ఇది ,నిజం గా గుండెలు పిండేసే సత్యం.
లెనిన్ గారు పోయారని, ఆది లక్ష్మి గారు కోలుకుంటున్నారు అని.

ఒక స్కూల్ కూడా నడిపే వీరు,ఈ కార్పోరేట్ కాలేజ్ లో ఎందుకు జాయిన్ చేసారు మీ పాపని.? ఈ కాలేజ్ లు వల్ల జరిగే నష్టాలు ,మనం చూస్తూనే ఉన్నాం. వారికి చదువు కన్నా ముందు ఒక పోటి తత్త్వం మప్పుతారు. మొదటి నెల లోనే, పరీక్సలు పెట్టి, వందకి వంద మార్కులు వచ్చిన వారి నందరిని, ఒక సేక్షున్ లో వేస్తారు.ఇంక వారికే బాగా చెప్పే మాస్టర్లు,మిగిలిన వారిని పరీక్షలు పెట్టి, మార్కులు చూపించి, మీరు ఎందుకు పనికి రారు అని వారిలో ఆత్మ న్యూనత పెరిగేలా,ఆత్మ విశ్వాసం కోల్పోయేలా ,పదే పదే ,ఒకే విషయాన్ని చెపుతూ, ఎవరేజ్ గా చదివే పిల్లలిని బాగా చదివిస్తారనే కదా ,ఈ కాలేజ్ లలో ,వేలకి వేలు ఫీజు కట్టి జాయిన్ చేస్తారు.

వీల్లందిరిని విడిగా ఒక సేక్షున్ లో పడేసి, చదువు చెప్పడం మానేసి, పరీక్షలు తో చంపుతారు. అని తెలుసు,కాని, ఇలా నిజం  గా చంపేస్తారా ? నాకు కళ్ళ లలో నుంచి నీళ్ళు కారి పోతున్నాయి.
విద్య ని అందించ వలసిన ప్రభుత్వాలు ఇలా ,చదువు కొట్లు, అంగడి లు, ఖరీదు కు కొనే చదువు కొట్టాలు పెట్టడానికి అనుమతులు ఎందుకు ఇస్తారు? విద్య ప్రాధమిక హక్కు, అనేది కేవలం కాగితం మీద రాత లేన?

మధ్య తరగతి పిల్లలికి, చదువే ఆధారం..ఒక ఆధారం ఇచ్చే చదువు, ఒక ఇంజినీరింగ్ చదువే అన్నం పెడుతుందని, లక్షల్లో జీతాలు వస్తాయి అని, విదేశాల్లో ఉన్నత విద్య చదివి, ఇంకా బాగా పైకి రాగలం అని నమ్మి, ఎన్నో ఆశలతో ,ఈ కార్పోరేట్ కాలేజ్ లో జాయిన్ అవుతారు.

వారిని అనలేం,పిల్లలు బాగా  పైకి రావాలని ,వారి భవిష్యత్తు బాగుండాలని కోరుకుంటారు.
ఈ కార్పోరేట్ దగా నించి విముక్తి లేదా? ప్రభుత్వ జూనియర్ కాలేజ్ లు ఎందుకు సరి పదా లేవు? ఎందుకు ,మంచి మాస్టర్లు ని వేసు కోరు? విద్య లోనే ఇంత అవినీతి.

చీడ పట్టేసింది, ఈ విద్య వృక్షం కి, ఈ విష ఫలాలు ఎలా ఉంటాయో మనం చూస్తున్నాం,

బలవంత మరణాలు, తల్లి తండ్రులకి పుత్ర శోకం మిగల్చడం, లేదా,  బుర్రలు వేడి ఎక్కే బలవంతపు చదువు ల నుండి విరామం కోసం, బైకుల మీద ,అతి వేగం తో నడిపి, ప్రాణాలు కోల్పోడం, లేదా కాళ్లు చేతులు విరగూట్టుకోవడం, లేదా పనికి మాలిన నెట్ విషాని ,తలకి ఎక్కించుకుని, అమ్మాయిలను ఏడిపించడం లాంటి రాక్షస ప్రవ్రుత్తి తో, ఒక పనికి మాలిన జాతి ని తయారు చేసే వికృత కోర్ప్రేట్ సంస్థలు కి ఎవరు చరమ గీతం..పాడుతారో?

ఎవరి బాధ్యతో?? ప్రభుత్వం.. ఒక నిద్ర పోతున్న ఎద్దు..దానిని ఎవరు అంకుశం తో పోడుస్తారో?

ఎవరికీ వారు, ఇలా చేతులు ముడుచు కుని, దేవుడా? అని ఇలా ప్రాణాలు పోతున్న గీత ప్రియ లను, వారి అమ్మ నాన్న లని చూస్తూ , చేతులు ముడుచుకుని, కళ్ళు మూసుకుని, మనం ఇలా సిగ్గు లేకుండా గడపాల్సిందే..

యథా రాజా తదా ప్రజా..

లెనిన్, గీత ప్రియ ఆత్మ లకి శాంతి కలగాలని,

చదువు  ఒక నరకం కాదు, అని వెలుగు నిచ్చే చదువు ఒకటి ఉన్నదని ,ఆ లోకం లోనైనా తెలుస్తుందని, భార మైన మనసు తో, ఈ టపా ఆమె కి అంకితం.

15 సెప్టెం, 2011

ఇది కూడా ఒక ....దీనికి పేరు ఉంది ట.

నేను ఎప్పుడో ఒక్కసారి చూస్తే చాలు గుర్తు పెట్టుకుని, మళ్లీ ఆ ఇంటికి, రెండో సారి ,చక చక బండి నడుపుకుంటూ వెళ్లి పోగలను, నేనే నడపాలి స్కూటర్ అయిన కార్ అయినా.అంటే ఏవో కొండ గుర్తులు పెట్టుకుంటాను, ఇదిగో ఇక్కడ ఓ కొట్టుంది,ఇక్కడ ఓ ఇస్త్రి బండి ఉంది, ఈ మూల ఈ గుడి ఉంది..ఇలా అన్న మాట. అదిగో పక్క నుంచి ఏవో అభ్యంతర కేకలు వినబడుతున్నాయి. మొన్న యేర్పాల్ లో మా మావయ్య కొడుకు ఇంటికి ఇలాగే అన్నావు, అర గంట తిరిగాం అక్కడికి అక్కడే, సరే నేనేం చెయ్యను, అది ఒక కొత్తగా వస్తున్నా కాలనీ, అన్ని కొండ గుర్తులు మారి పోయాయి మరి.

అదే ఎవరో నడుపుతూంటే పక్కన కూర్చుని, గుర్తులు చెప్పమంటే, అంటే..నా పక్కన కూర్చునేది తరచుగా ఒక్కరే, పద, పద, ఇదే రోడ్ ,చక్కగా వచ్చాం ఇక్కడి వరకు,ఇంక ఒక సందు లోకి తిరగాలి, ఇటు తిరుగు, ఇటు, ఇటు, అంటూ ఉండగానే,అటు తిప్పేసాడు...అయ్యో అయ్యయ్యో, ఇటు కాదు అటు, అన్నానా?అని కెవ్వు కెవ్వు అని కేకలు.
నేను రోడ్ చూస్తూ నడుపుతున్ననా కార్, నువ్వు ఇటు అంటే నాకేం తెలుస్తుంది,లెఫ్ట్, రైట్ ,చెప్పవచ్చు కదా..అదిగో మరి అక్కడే వస్తుంది తంటా..నాకు లెఫ్ట్ అంటే వాచ్ పెట్టుకునే చెయ్యి,ఇంకోటి కుడి.అది కూడా పూర్తిగా నా కళ్ళ ముందు పెట్టుకుని చెయ్యి,వాచ్ చూసుకుని, లెఫ్ట్ అని ధ్రువీకరించుకుని ..హు ..అప్పుడే చెప్పగలను లెఫ్ట్ ..లెఫ్ట్ అని,ఇదంతా కనీసం క్షణం లో వెయ్యో వంతులో జరగ దానికి నేనేమి ,యండమూరి నవల లో హీరో ని కాదు కదా..అందుకే నేను, ఒక సంకేత భాష కని పెట్టేసా...నాకు దగ్గరగా ,నా వేపు ఉండే మలుపు, "ఇటు" ,మరో వేపు ఉన్న మలుపే, "అటు."..

ఇంత చిన్న విషయం అర్ధం చేసుకోరూ, ఈ మగవాళ్ళు. అన్నిటికి ఒకటే నస..

కాని, నేను ఎప్పుడు మర్చి పోను.,ఒకసారి చూసిన ఇల్లు...మరి..సరిగ్గా ఫాలో అవాలి ,నా సంకేతాల భాష,
ఇంక హైదరాబాద్ లో, మనకి కావాల్సిన వారు ,ఒకరు, విజయవాడ కి కూసింత దూరం లో ఉంటే, ఇంకొకరు, బెంగుళూరు కో,ముంబై కో వెల్ల వలసిన దారి లో ఎక్కడో ఉంటారు. సరే ,మరి ఉన్న నాలుగు రోజుల్లో అందరిని చూసి, పలకరించి రావాలి కదా, ఈ కాల్ టాక్సీ లు వచ్చాక ,భలే సులువు అయింది.
సరే,  అంబర్ పేట్ నుంచి అత్తా పూర్ వెళ్ళాలి. టాక్సీ కి ఫోన్ చేస్తాను.
అంబర్పేట్ నుంచి ..భయ్యా..ఇదొకటి నేర్చుకున్నాను...సరే, ఎక్కడ, అదే, పెట్రోల్ బంక్ పక్కనే, అపార్ట్ మెంట్స్..సరే, లేఫ్ట?  రైట్ ఆ ..ఏమిటి లెఫ్ట్? అదే రోడ్ కి,

ఊ, శ్రీ రమణ దగ్గర తిరిగేయాలి..నేను..అదే లెఫ్ట్ ఆ? రైట్ కా?

హు..హు..పెట్రోల్ బంక్ అని చెప్పాను కదా..

నువ్వు ఎటు నించి వస్తావు భయ్యా??

ఎలాగో ఒకలాగా టాపిక్ మార్చేయాలి, పోలిస్ లైన్స్ ఉన్నాయా? అక్కడే

అదే. లెఫ్ట్ ఆ.. రైట్ కా??

అబ్బ..బ్రహ్మానందం కామెడి లాగుందే..అన్నిటికి ఒక్కటే ప్రశ్నే అడుగుతాడేమిటి??ఈ భయ్యా..ఇలా లాభం లేదని, తమిళనాడు లో మనం ఎలా చదువు రాని వాళ్ళ లాగ, పక్కనే ఉన్న తంబి ని ఈ బస్సు ఎక్కడికి వెళుతుంది?అని అడుగుతామో ----అన్ని తమిళం లో రాసి ఉంటాయి మరి----పక్కనే ఉన్న వారికి ఫోన్ ఇచ్చేసి,నువ్వే చెప్పు అని, భయ్యా కి ఇంకా నా అటు-ఇటు సంకేతాల భాష రాదు కదా.

ఇంక అత్తాపూర్ వెళ్ళాలి, ఎలా రావాలే అంటే, 143 పిల్లర్ దగ్గర తిరిగి,అక్కడినుంచి, లోపలి వచ్చి,రైట్ కి తిరగాలి,అలా కాదే,అక్కడ ఉన్న షాప్స్ చెప్పు, కొండ గుర్తులు చెప్పు, ఊ ,అయితే, నారాయణ కాలేజ్ దగ్గర ప్లేసేంట్ పార్క్ బోర్డ్ ఉంటుంది, లోపలి వస్తే, ఒక పార్క్ ఉంటుంది, ఇలా చెపితే ఏముంది, నేల మీద కొట్టిన బంతి తిరిగి వచ్చినట్టు ,మీ ఇంటికి ఓ గంటలో వచ్చేస్తాను.

సరే, నిశ్చింతగా కూర్చున్నాను టాక్సీ లో, అదిగో లోపలి వచ్చేసాం, భయ్యా..ఎటు వెళ్ళాలి మాడం?  అటు కాదు ఇటు,అని నాలుక కరచుకుని, లెఫ్ట్ ,రైట్ చెప్పాల్సిందే అనుకుంటూ, చెయ్యి చూసుకున్నాను...రెండు చేతులకి గాజులు. ఎంతో ఇష్ట పడి కొనుక్కున్నాను కదా అని రెండు చేతులకి తలో అర డజాను మాచింగ్ గాజులు ఎక్కించాను..ఇంక చెప్పాల్సింది, ఏముంది, అన్నం తినే  ఏక్షన్ రిప్లే చేసుకుని, చేతికి .అది రైట్ ,మరోటి .లెఫ్ట్..అని ధ్రువీకరించి, లెఫ్ట్ తిరుగు అని చెప్ప దానికి, సెకన్లలో, వెయ్యో వంతు కాదు, వెయ్యి సెకన్లు అయినట్టుంది.సరిగ్గా గంటన్నర కి చేరాం.. మరి.

ఇంకొకటి గమనించాను,నేను, ఈ ఆటో భయ్యాలు, ఎటు పక్క ,తిరుగుతారో, ఆ  దేముడు కే తెలియాలి,సడన్ గా "అటు" తిప్పేస్తారు..సీదా గా వెలుతున్నవాళ్ళు. ఏమిటి? సిగ్నల్ చూపించవా? అని వెనక నుంచి ఎవరో అరుస్తాడు.ఆటో భయ్యా ఒక చిన్న చిటికెన వేలు, బయట పెట్టాడు. అంటే ....అటు తిరుగు తున్నానే కదా అర్ధం. వీళ్ళ సంకేతాల భాష ఇది అన్న మాట.

ఇంతకీ..ఇదంతా ,నా ఒక్కర్దానికేనేమో అనుకునే దాన్ని.

ఈ మధ్య హిందూ పేపర్ లో చదివాను. ఈ  అవస్థ కు directionally challenged అని ఒక పేరు కూడా ఉందిట.

అంటే నాలాంటి వాళ్ళు ఇంకా చాల మంది ఉన్నారన్నమాట.

పోనీలే చిన్న గా తీరిపోయింది, అసలు పెద్ద మెదడు షేమమే లెండి.

నా లాంటి వారు ,ఇంకా ఎవరైనా ఉంటే, వారందిరికి అంకితం..అటు-ఇటు అనే భాష తెల్సిన వాళ్ళందరం ఏకం అవుదాం..ఇటు రండి..ఇటు..ఇటు..అటు కాదు.




14 సెప్టెం, 2011

రిమోట్ మీ చేతిలోకి తీసుకోండి...

అన్నాచెల్లెళ్ళు,పెళ్లి పందిరి, కన్య దానం, చంద్ర ముఖి, ఈ పేరులు వింటే మనకి ఏవో పాత సినిమా పేర్లు గుర్తు వస్తాయి. ఈ పేరుల మీద ఇప్పుడు వస్తున్న టీ వి సీరియల్ సు చూస్తే..మనం ఎక్కడికి వెళుతున్నాం? ముందుకా? ఇంకో యుగం వెనక్కా అని అనుమానం వస్తుంది.
చిన్న పిల్లలికి పెళ్లి చేయడం, ఆ సమస్యలు, ఇప్పుడు    అవి అవసరమా? మనకి. ఎప్పుడో వందేళ్ళ క్రితమే, వీరేశలింగం గారి  దయ వల్ల, ఆడపిల్లలు కి ఇప్పుడు, కనీసం ఇరవై ఏళ్ళ వరకు చదువులు చెప్పిస్తున్నారు. ఇప్పుడు కొత్తగా ,వెనక్కి వెళ్లి  చిన్నారి పెళ్లి కూతురు అని, కడవల కొద్ది, ఏడుపులు కన్నీళ్లు, ఇవి సమాజం మీద ఎలాంటి ప్రభావం చూపిస్తాయి అని ఆలోచించరా? ఎప్పుడో, నాలుగు వందల ఎపిసోడెస్ తరువాత ,ఎవరో మారుతారు, ఈ లోపల ,జరగవలసిన హాని జరగదా??

ఈ సీరియల్స్ లో విలన్లు అన్నిట్లో ఆడవారే..ఇంతింత బొట్టులు పెట్టుకుని, చూడ డానికే,భయంకరం గా ఉంటారు. స్త్రీలని కించ పరిచేలా ఉన్నాయి. ఈ పాత్రలు. వారికి ఇంకేమి పని లేనట్లు, ఎప్పుడూ ఏవో కుట్రలు ,కుతంత్రాలు రచిస్తూ ఉంటారు. నిజ జీవితం లో,ఎవరైనా మనకి ఇలా కనిపించారా? ఎక్కడైనా?
ప్రతి మనిషి లోనూ, మంచి- చెడు, పడుగు పేకల్లగా కలిపి ఉంటాయి. అందరి లో నూ ఏవో బలహీనతలు ఉంటాయి.ఈ రోజుల్లో స్త్రీలు, ఇంట, బయట,భర్త కి చేదోడు వాదోడుగా ,సహకరిస్తూ, పిల్లల చదువులు, వారి పెంపకం, అప్పుడప్పుడు వచ్చే చుట్టాలు, స్నేహితులు, చేతికి వచ్చే జీతాలకి, నెలకి అయ్యే ఖర్చులు కి సమన్వయము చేస్తూ, అనారోగ్య సమస్యలు వస్తే, వాటికి సమయం వెచ్చిస్తూ, కుటుంబం లో ఎవరికీ బాగో లేక పోయినా, తల్ల డిల్లి పోయి, డాక్టర్ ల చుట్టూ తిరుగుతూ, సవ్య సాచి లాగ, కుటుంబానికి ఒక ముఖ్య కేంద్రం గా, అంతా తానై, నడిపిస్తున్నారు.

అలాంటి స్త్రీలని కించ పరిచేలా ,ఉంటునాయి ..ఈ పాత్రలు. ఎంత సేపు, ఇంటికి వచ్చిన కొత్త కోడళ్ళను ,కుట్రలు  కుతంత్రాలు తో ,రాచి రంపాన పెట్టడం, ఇంట్లో నే ఇన్నేసి నగలు దింపేసుకుని, ఫుల్ మేకప్ తో, పట్టు చీరలు తో, రాత్రి కూడా అదే వేషం, ఒక అర్ధం, ఒక పరమార్ధం లేని ఈ సీరియల్స్ ని ఎలా ,ఎందుకు చూస్తున్నారో, నాకైతే అర్ధం కావటం లేదు.

చిన్నప్పుడు, అదే, కాలేజే లో అందరికి స్నేహాలు ఉంటాయి. ప్రేమలు, పెళ్లి వరకు అనుకోవడాలు ఉంటాయి.కాని, అనుకున్నవన్నీ జరగవు కదా, ఏ పదేళ్ళ తరువాతో కలుసుకుంటారు, ఇదిగో మా ఆయన, నా పిల్లలు, మీ ఆవిడా ఏది? అని పరిచయాలు చేసుకుంటారు. సరదా గా కాసేపు మాట్లాడుకుంటారు. ఇవన్ని ఎ ఎక్ష్హిబిశున్ లోనో జరుగుతాయి..మర్నాడే పిల్లాడి పరీక్ష సంగతి గుర్తు వస్తుంది..తరువాత కలుసుకుందాం, అని ఫోన్ నమ్బెర్లు పుచ్చుకుని, ఎవరి దారిన వారు చక్కా పోతారు.

ఇదే టీ వి సీరియల్ లో అయితే లాగి, లాగి, చాంతాడంత, ఏళ్ళు, ఏళ్ళు, నడిపిస్తారు, ఇంకా వివాహేతర సంబంధాలు, కుట్రలు, హత్యలు వరకు వెళ్ళిపోతుంది...నిజ జీవితం లో ఎప్పటికి ఇలా జరగవు అని నా నమ్మకం.

సమాజం లో చాల మంచే ఉంది. కొద్దిగా చెడు కూడా ఉంటుంది, కాని, దానినే పట్టుకుని, పెద్దది, చేసి, చూపిస్తోంటే, ఇదే నిజామా? మన లాగ మంచి వారికి చోటే లేదా ? అని అనుమానం తో అసహనం పెరిగి  పోతుంది.

ఉడాన్,హమ్ లాగ్, బునియాద్, అమ్ముమ్మ  . కం లాంటి మంచి సీరియల్స్ చూసి ఎంత హాయిగా ఆనందించాం,ఒకప్పుడు. ఎన్ని కథలు లేవు, రాచకొండ విశ్వనాథ శాస్త్రి గారి కథలు ఒక స్క్రీన్ ప్లే అవసరం లేని దృశ్య కావ్యాలు.అమరావతి కథలు, టీ వి లో వచ్చాయి.,మళ్లీ ,మళ్లీ చూడాలని పిస్తుంది.

చలం , కొడవటిగంటి, బినా దేవి, మాలతీ చందూర్ లాంటి, మహా మహులు ఎందఱో రాసిన కథలు, నవలలు ఉన్నాయి. జనం చూస్తున్నారు, అంటే, ఎప్పుడు, చెడే ఆకర్షనీయం గా ఉంటుంది.
మన ప్రభుత్వమే, సారా తాగండి అంటూ సబ్సిడీలు ఇచ్చి  మరి తాగిస్తున్నారు.మరి ఇంక మీడియా ,ఒక వ్యాపార సంస్థ అయిపొయింది.ప్రజల, మంచి, క్షేమం, వాటికి అక్కర లేదు.

పోటీ తత్త్వం పెరిగి, ఒకరిని మించి మరి ఒకరు, కనీ విని ఎరుగని కథలని కల్పించి, వీక్షకుల తెలివి ని అపహాస్యం చేస్తున్నారు.ఇంక ..
ఈ రియాలిటీ షో ల గురించి ఎంత తక్కువ చెపితే అంతా మేలు.

సభ్య సమాజం ని ,తల కిందలు చేసి, పిల్లలని, టీ వి తెర పైకి లాగి, ఒక హద్దు- పద్దు లేని దృశ్య సమాహారాన్ని, మన కళ్ళ ముందే ఆవిష్కరిస్తూ ఉంటె,మనం శాబాష్ అని చప్పట్లు కొడుతున్నాం.ఇంత కంటే ఎం రాసినా , నేను నా పరిమితులు దాటినట్టు అవుతుంది.

ఇంక అర్ధ రాత్రి వచ్చే మాంత్రికుల, నాగ దేవత మహిమలు అంటూ వచ్చే ఈ సీరియల్స్ ప్రజల లో ఎన్ని మూఢ నమ్మకాలు ,పెంచి పోషిస్తున్నాయో, ఎవరైనా ఆలోచిస్తున్నారా? ఇప్పటికి, పల్లెటూర్ల లో, సరి అయిన ఆరోగ్య వసతులు లేక ,అనారోగ్యం చేస్తే, పూజలు, పూనకాలు, మందు పెట్టడాలు అంటూ, చిల్లర మోస గాళ్ళకి బలి అవుతున్నారు. ఈ మధ్యే ,అనుమానం తో కొట్టి చంపేసిన వార్తలు వింటున్నాం.
ఇవే వార్తలని మళ్లీ, అర్ధ రాత్రి, నేరాలు, ఘోరాలు అని చూపిస్తారు. మూఢ నమ్మకాలు,ఒక చెడు గాలి లాగా వ్యాపిస్తున్నాయి. టీ వి. ఒక పవర్ ఫుల్ మీడియా.

చూస్తున్నారు కాబట్టి, చూపిస్తున్నాం, అంటూ, నెపాలు వెతుక్కోవడం కాదు.
స్త్రీలు..మీరు .ఈ సీరియల్ కి బానిసలు కాకండి.మాకు ఇలాంటి విష సంస్కృతీ వద్దు అని చెప్పండి.

అందం,హుందాతనం,దయ,నేర్పరితనం,చదువు-సంస్కారం,స్నేహం, ప్రేమ , అన్నిటి చక్కని మిశ్రమం ..స్త్రీ.
కుళ్ళు,కుట్ర,కుతంత్రం,ఈర్ష్య, ద్వేషం, కఠినం, కుసంస్కారం...ఇవి మేం కాదు..అని
నిరూపించేలా మంచి కథ ,మంచి విలువలు ఉన్న సీరియల్స్ నే తీయమని చెప్పండి.
ఇంక ఏ వి చూపించినా, రిమోట్ మీ చేతిలోకి తీసుకోండి...

సమస్త ప్రపంచం కి చిన్న బిందువు అయిన మీ కుటుంబం కి కేంద్రం మీరే. మీ చేతిలోనే రిమోట్ ఉందని ఇంక నిరూపించండి మరి.

కొస మెరుపు.
యాద్రుచికం గా ఇప్పుడే,కూడలి లో ఒక పోస్ట్ చదివాను.చిన్నారి పెళ్లి కూతురు సీరియల్ లో పాత్రలు  ,పరిచయం చేస్తూ, ఆమె రాసిన దానిని బట్టి, పేరు లో ఉన్న ట్టు మరి అంత మూర్ఖం గా లేదని ,బాగుందని ,రాసారు.

అది ఒక్కటి ,మినహాయింపు. చాల సీరియల్స్ చాల దారుణం గా ఉంటున్నయనే నా నమ్మకం.

13 సెప్టెం, 2011

పొగ

తూరుపు ఇంకా తెల్లవారలేదు, తొలి సూర్య కిరణం ఇంకా ప్రయాణం చేస్తూ ఉన్నది,   ఈ ఊరు ,ఈ భూమి  తాక డానికి, ఊరు అంత గాఢ నిదుర లో ఉన్న వేళ, నరసయ్య , అతని భార్య రమణమ్మ లేచి, ఉదయం టిఫిన్ కి తయారీ మొదలు పెట్టేరు. రమణమ్మ రోటి లో పిండి రుబ్బుతూ , వాణీ,వాణీ, లే అమ్మా తెల్లవారు తోంది, ఆరింటి నుండి, వచ్చి పడి పోతారు. జనం,ఊపిరి సలపదు.లేచి,కాస్తంత మొహం కడుక్కుని,చే సాయం కి రా అమ్మా ..అంటూ సన్నగా ,సన సన్నగా నొక్కుతోంది, చిన్న పిల్ల, బడి కి పోవల్సిన పిల్ల ,ఇంకా పరికిణీల్లో తిరుగుతూ, కిల కిల మని ఆడుతూ, పాడుతూ తిరగ వలసిన పిల్ల..అంతా ఖర్మ కాక పోతే ఇలా అయ్యేదే ?

తమకంటూ ఒక చిన్న ఇల్లు, ఓ ఎకరం మడి చెక్క పెద్దలు ఇచ్చింది ఉండేది, అప్పు చేసి బావి తవ్వుకున్నాం, పంట చేతికి వచ్చేది, కూరగాయలు పండించి, కోళ్ళు పెంచి, ఇంట్లో అందరు తల ఒక పని చేస్తూ, అప్పులు నెత్తిన ఉన్న,మా ఇంట్లో మేమే మా కూడు తింటూ, హాయిగానే ఉండే వాళ్ళం.

ఇదిగో, అయిదేళ్లయింది.. మా ఊరికి ఈ అలుమినియం ఫ్యాక్టరీ పెట్టి, అబ్బాయి కి ఉద్యోగం, చదువు కి బడి, ఆసుపత్రి అని, ఏవేవో ఆశలు పెట్టి ,మా భూమి, అయిదు లక్షలు ఖరీదు ఇచ్చి పుచ్చుకున్నారు.

ఇదిగో వచ్చే, అదిగో పాయె,అన్నట్టు చేతి లోనుంచి నీళ్ళు లాగ పోయింది, అబ్బాయి చదువు చాలదు అన్నారు, బడి కి ఫీజు కట్టాలి అన్నారు, ఆసుపత్రి, అందులో పని చేసే వారికే అన్నారు. మాయ లా ,అంత మాయ లాగ అయిపొయింది.

ఏడకి పోతాం? ఉన్న ఊరు, కన్న తల్లి అన్నారు కదా, పంచాయితి పెద్దలు తో మొర పెట్టుకుంటే, ఈ టిఫిన్ హోటల్ పెట్టుకోమన్నారు. అకడ, ఇక్కడ అప్పు చేసి, ఇది మొదలు పెట్టేం. అబ్బాయి మటుకు పట్నం లో చదువు కుంటున్నాడు, ఇంక ఆడ పిల్ల చేతి కింద పనికి అని చదువు మన్పించెం..ఏడిచింది..నేను ఏడ్చాను.. 
ఏం చేస్తాం? ఏదో ఒక లాగ అబ్బాయి చదువు అయి అందు కుంటే, ...

పని లోకి వెళ్ళే వాళ్ళంతా టిఫిన్లు, టీ లు ఇక్కడే ..అన్నం ,కాస్తంత అధరువులు తో భోజనాలు ఇక్కడే,శుచి ,శుబ్రం గా చేస్తున్నాం కదా, ఇక్కడికే వస్తున్నారు.

నరసయ్య పొయ్యి వెలిగించి, పాలు ఎక్కించాడు, ఒక పక్క టీ డికాషను, మరో పొయ్యి మీద ఇడ్లి పాత్ర ఎక్కించి, చట్నే రుబ్బుతోంది. వాణీ లేచి, పల్లెలు, గ్లాస్సులు ,కడిగే పనిలో ఉంది.
ఫ్యాక్టరీ గోడ కి అనుకునే నాలుగు రాటలు పాతి, ఓ రేకు, దాని మీద ఓ ప్లాస్టిక్ షీటూ వేసి, నాలుగు బల్లలు, అటు, ఇటు వేసి, నరసయ్య హోటల్ అని పేరు లేక పోయినా అందరూ చెప్పుకుంటారు.

ఎప్పటి కప్పుడు ,కాష్ ఇచ్చేవాలు ఎంత మంది, మావా, అత్తా అంటూ, రేపు , మాపు అంటారు.
హుష్..ఎప్పటికి మా కష్టాలు తీరత యో?

మావా..స్త్రొంగ్ టీయా..ఒక్క ప్లేట్ ఇడ్డేన, మజ్యననికి ఏం వండు తావు అత్తో? అంటూ ఒక పక్క పలకరింపులు, చేతిలో రూపాయి పెట్టరు, ఎలా నడుపుతాం..ఏమిటో..ఇలాగ..

వాణీ ,పెద్ద పిల్ల అయితే, ఎలా? పెళ్లి ఎలా చేస్తాం?

ఫ్యాక్టరీ గోడ ,గేటు కి కొంచెం దూరం లోనే మా హోటల్. ఆ పక్కనే సైకిల్ స్టాండ్..దారి లో కాబట్టే, అందరూ తొంగి చూసి, ఓ టీ అయినా తాగి వెళతారు.

పదకొండు ..మధ్యాన్నం..ఎండ మండు తోంది.  ఓ గంట వెసులుబాటు.

పొయ్యి మంట తగ్గించి, బల్లలు సర్డుతున్నాం.

ప్యాంటు, చొక్కా లో ఆఫిసుర్ బాబులు నలుగురు వచ్చారు.

టీ అడుగు తారా? అయ్యో పొయ్యి ఇప్పుడే తగ్గించాం..పాలు కూడా లేవు.

నరసయ్య .బల్ల తుడిచి, కూర్చోండి ..బాబూ అన్నాడు.

ఊ ..ఊ కూర్చో డానికి రాలేదు , నీ పేరేమిటి?

నరసయ్య ..బాబయ్య.. ఈ ఫ్యాక్టరీ కి మా భూములు ఇచ్చాం అయ్యా,,పంచాయతి సారూ గారు కూడా ఒప్పేరు అయ్యా, ఈ హోటల్. అప్పు చేసి పెట్టేం, బ్యాంకు కాదు అయ్యా..అంటూ చెప్పుకు పోతున్నాడు.

ఊ సరే, సరే, ఏమిటి, ఈ పొగ,ఈ పొయ్యి, ఏమిటి ఈ కాలుష్యం? మా పని వాళ్ళ ఆరోగ్యం కి హాని కదా ఈ పొగలు, ఈ శుభ్రం లేని పళ్ళేలు, గ్లాస్సులు? ఎన్ని రోజులకి కడుగు తారో?

ఊ.తియ్యండి..ఈ హోటల్ ఇక్కడ తీయండి. వాతావరణ కాలుష్యం ఆపే సంస్థ నుండి వచ్చాం,

ఎవరిని అడిగి పెడతారో? ఛి, బుద్ధి లేదు, ఈ పల్లెటూరు జనానికి.

ఇదిగో ,నోటిసు.. వారం రోజుల్లో నువ్వు ఈ కొట్టు ఎత్తేయాలి.

లేక పోతే నీ మీద చర్యలు తప్పవు..అంటూ వెళ్ళిపోయారు.

నరసయ్య, రమణమ్మ ,నిర్ఘాంత పోయి,

ఫ్యాక్టరీ నుంచి వస్తున్న పొగ , రింగులు రింగులు గా తిరిగి.. తమ మీదకి భూతం లా చుట్టూ కున్నట్టు తోచింది.

ఆరిపోయిన పొయ్యి నుంచి లేచిన చిన్న పొగ వల్లేనేమో, కళ్ళల్లో నీళ్ళు కూడా తిరిగాయి.


గమ్యం


                                                                 
నేను ఒక దారిలో నడుస్తున్నాను,
అలసట లేని, గమ్యం లేని దారి అది.
ఎటు చూసినా ఒక బూడిద రంగు ఆకాశం
వెన్నంటి వస్తుంది, రంగులే లేని తెఱ అది.
పూవులు పొడిగా , ఎప్పుడో వికసించి,ఇప్పుడు
రేకలు రాలుస్తున్నాయి.
ఎందుకో వెను తిరిగి చూస్తే, ఒక నీడ , ఒక ఆకారం
నన్ను కవ్విస్తూ ఉంటుంది.
ముందుకు రాదు, వెలుగు లోకి,
ఏదో గొణుగుతూ ,నలుగుతూ , ఏమిటో
దాని బాధ.

అడుగులు పరుగులు తీస్తున్న,
ముందుకు పోను, అక్కడే ఉంటాను,
ట్రెడ్ మిల్ మీద నడక లా
ఒక్క గజం నెల కూడా ముందుకి కదలదు,
ఒక్క వీసం బరువు కూడా తగ్గను
అయిన ఎందుకో పరుగులు తీస్తూ ఉంటాను.
ఆకాశం అందుకోవాలని, ఇంద్ర ధనుస్సు మీద
నడవాలని , ఏమి కోరికలు లేవు.

అచ్చంగా నన్ను నేను చూసుకోవాలని
ఎప్పుడో నేల మీద వదలిన గుర్తులు
కోసం వెదుకుతున్నాను.
ఇల్లు అలుకుతూ పేరు మరచిన ఈగ లాగా,
నా కోసం వెదుకుతున్నాను.
పిచ్చిదానా, పోయిన చోటే వెదకాలని
తెలియని అమాయకురాలివా నువ్వు.
నా గమ్యం నన్ను వెక్కిరిస్తోంది
నన్ను కవ్విస్తోంది.

నిన్ను నువ్వు ఒక గిఫ్ట్ లాగా,
ఎంటర్ అవాలి ఇంకో జీవితం లోకి  అని చదివాను.
నేను ఒక బహుమతినా? ఎవరికీ?
భూమి మీద భారం నా?
పచ్చ గా ,ఇన్ని ఆకులు పూయించ క పోయిన
ఫరవా లేదు, చంపేయకు..
అని నన్ను నేను దండించు కున్నాను,

దాని బదులు, ఇన్ని నీళ్ళు పోయా వచ్చుగా
అని ఎవరో అన్నారు, నీడే గొణిగింది
ఇలా అడుగులు వెయ్యి నీలో నీలోకి.
కదలని పరుగులు కాదు, కదిలించే పరుగులు
తీయి, యోగ, మెడిటేషన్ , నేర్పాయా ?
నిన్ను నీలో చూసుకోవడం? ఇలా ఎంత అయిన
రాయగలను, మీరు, పారిపోయే అంత వరకు....
 
నాలో నేను,నాతొ నేను..
 
 
 
 

వలస పక్షులు


రమేష్ తన సీట్ నంబరు చూసుకుని కూర్చోబోతున్నాడు. 
"బాబయా ! చూడండి,ఇదీ నేను ఎక్కడ కూర్చోవాలో ?," అంటూ ఓ కంఠం వినిపించింది. వెనక్కి తిరిగాడు. ఒక నడివయసు స్త్రీ ,ఒక మూట లాంటి సంచి పట్టుకుని తన వెనకే నిలుచుని ఉంది.


అమ్మో, తన ప్రక్కనే ఈవిడ, లోపల కిటికీ సీటు కూడా, తను ఆ ప్రక్కనే కూర్చోవాలి, మధ్య సీటులో ఇరుకుగా , కొద్దిగా అసహనంగా అనిపించింది. తప్పదు కదా ..
"ఇక్కడే." అని తెలుగులో చెప్పగానే ఆవిడ మొహం వికసించింది.


హమ్మయ్య అన్నట్టు నిట్టూర్చి ," ఈ సంచి కాస్త పై అరలో పెట్టండి బాబయా ! "
తప్పుతుందా అన్నట్టు చేతిలోకి తీసుకుని తన విలువయిన లాప్ టాప్ సంచి.. ఛ..ఛ అదే బాగ్ ప్రక్కనే పెట్టాడు. ఈ సంచి కూడా.
హైదరాబాద్ నుంచి కువైట్ వెళ్ళే విమానం అది.గల్ఫ్ కి వెళ్ళే డైరెక్ట్ విమానం అది.రమేష్ ఆవిడకి లోపల సీటు చూపించి ,తనూ ప్రక్కనే కూర్చున్నాడు. తెలుగు వాళ్ళే అని తెలియడంతో ఆవిడ ఇంకాస్త చనువుగా మాట్లాడుతుంది కాబోలు.అసలే ,తను తన చికాకులో తను ఉన్నాడు.


"మొదటి సారి బాబయా! ఈ విమానం ఎక్కడం, ఇలా మా ఊరు వదిలి వెళ్ళడం కూడా.." అదిగో అప్పుడే మొదలుపెట్టింది ఈవిడ..అనుకుంటూ రమేష్ లోలోపల విసుక్కున్నాడు
పావుగంటలో అందరూ ఎక్కి,సర్దుకోవడం అయింది. ఎయిర్ హోస్టెస్ టపటప మని పైన అరల తలుపులు మూసాక , ఎదురుగా  ఉన్న చిన్న టీవి తెఱ మీద ఇంకొక ఆవిడ వచ్చి బెల్ట్ పెట్టుకోవడం లాంటి జాగ్రత్తలు    చెప్పడం  మొదలు పెట్టింది. "ఏంటయా? ఏం చెపుతోంది పిల్ల ? ఆ టీ వి లో ?" అని ప్రక్కనుంచి ప్రశ్న ,అమాయకం గా.


బాబోయ్ ఇదేదో నా సహనానికి పరీక్షే అనుకుని మనసులో ,పైకి మటుకు ఓపిక గా కనిపిస్తూ, ఆవిడకి మళ్లీ తెలుగు లో చెప్పాడు.తలుపులు మూసి,నెమ్మదిగా విమానం కదలడం మొదలు అయింది.


అమ్మోయ్ కదులుతోంది !! అని చిన్న కేక పెట్టి, కిటికీ లోంచి చూస్తూ ,"అమ్మాయ్! జాగ్రత్త అమ్మా! చంటాడు జాగ్రత్త ,"అంటూ పైట తో కళ్ళు తుడుచుకుంటూ చేతులూపుతోంది.


రమేష్ ఈసారి ఎటో చూస్తూ ,ఈవిడ నా ప్రక్కనే కూర్చోవాలా?అని నిట్టూరుస్తూ ,ఒక్కసారి శోభ ,పిల్లలని తలుచోకోగానే ,అనుకోకుండా ,అతని కళ్ళూ చెమర్చాయి.


ఈ ఫ్లైట్ బయలు దేరే సమయం ,మరీ అటూ ఇటూ కాని అపరాత్రి సమయం ,మళ్లీ ఒక్కరే వెనక్కి వెళ్ళాలి ,చంటి వాడు బబ్లూ లేచి ఏడుపు మొదలు పెడితే ,ఈ శంషాబాద్ అంతా మారు మోగుతుంది. వాడు మరీ నాన్న కూచి. నన్ను వదలడు ఒక్క నిముషం కూడా,ఇంట్లో ఉన్న కాస్సేపు.


తనే రావద్దు అన్నాడు. వాళ్ళని ఎయిర్ పోర్ట్ కి. శోభ వస్తాననే అంది, పిల్లలని ఇంట్లో వదిలి పెట్టి, కానీ తను ఒప్పుకోలేదు.


ఈ రోజు నుంచి శోభ ఒక్కర్తి అన్నీ తానై చూసుకోవాలి. అమ్మాయి స్వాతి నాలుగో తరగతి చదువుతోంది, బబ్లూ అంటే సౌరభ్ మరీ చిన్న వాడు,మూడో ఏడు నడుస్తోంది. వీళ్ళని వదిలి, తను కూడా మొదటిసారి గల్ఫ్ వెళుతున్నాడు.


శోభ కి అస్సలు ఇష్థం లేదు, కానీ తనే ఒప్పించాడు.నాకు వచ్చే లక్ష రూపాయల జీతం తో ఎప్పటికి మా ఇంటి మీదున్న అప్పు తీరేనూ,అమ్మో ఇంకా ఎంత ఖర్చుందో ముందు ముందు.


పిల్లల స్కూలు ఫీసు వేలల్లో,ఇంటి మీద అప్పు, అదే మూడు బెడ్ రూం ల ఫ్లాట్ తెసుకున్నాం, అది తడిసి మోపడై నలభై లక్షలయింది. నెల నెలా ముప్ఫై వేలు, కట్టాలి,బ్యాంకు కి.మనం తిన్నా తినక పోయినా,ఇది కాక కారు మీద అప్పు,ఇంకా ఆరు నెలలు కట్టాలి.


ఏంటో ఉద్యోగం వచ్చినపుడు లక్ష రూపాయల జీతం అంటే ఏమిటో అనుకున్నాను, చాల పెద్ద జీతం అని. పెళ్లి అయింది.పిల్లలు పుట్టారు, ఇద్దరు ..జీతం పెరిగింది, ఈ పది ఏళ్ళల్లో, ఖర్చు కూడా అలాగే పెరిగింది. కట్టింగ్ లు పోను, చేతికి వచ్చే జీతం తో గడవడం ఎంత కష్టం గా ఉందో?


కంపెనీ లో అందరూ గల్ఫ్ కి వెళ్ళిపోతున్నారు ,ఆఖరికి తను కూడా అందరి మార్గం పట్టాడు. జీతం రెండున్నర లక్షలు,కానీ పన్నుల బాధ లేదు, తను వీలైనంత త్వరగా ఇంటి మీద అప్పు తీర్చేసి, వెనక్కి వెళ్ళిపోతాడు. కానీ,ఈ లోపల శోభ ,పిల్లలు ఒక్కరూ ఉండాలి.

చూడాలి,అంతా బాగుంటే వాళ్ళనే అక్కడికి రమ్మన వచ్చు, కానీ ఎంతో ముచ్చట పడి కట్టుకున్న ఫ్లాట్, అద్దె కి ఇచ్చేయడమా? అమ్మో ! మనం అనుభవించకుండా ఎవరో ,ఆ ఇంట్లో ఉండడమా?


ఏదో అద్దె యింట్లో ఉన్నా సరి పోయేది, ఇప్పుడు ఈ ఇంటి కోసం, ఇంటినీ, ఇల్లాలు ని, పిల్లలని వదిలి ,ఇలా దేశం వదిలి వెళ్ళాల్సి వస్తోంది, వెంట పడి అప్పులిచ్చిన బ్యాంకు లని తిట్టుకున్నాడు కాసేపు.
ఏమిటో అంతా చికాకు గా ఉంది.
"బాబయా"!ప్రక్కన ఆవిడ పలకరింపు. ఈసారి విసుగు మొహం మీద కనిపించేలా చూసాడు, అటు.
అటు చూసే సరికి, ఆవిడ కళ్ళ లోంచి నీళ్ళు కారిపోతున్నాయి.
"బాబయా, నేను వెళ్ళ లేను, నా వల్ల కాదు, నా మనవడు నన్ను వదిలి పెట్టి ఉండలేదు," అంటూ ఏడుస్తోంది
నాకు కొంచం జాలి వేసింది, " ఏడవకండి" అన్నాడు. ఇంకేం మాట్లాడాలో అర్ధం కాలేదు.
ఆడవాళ్ళు ఇంత ఫ్రీ గా ఎలా ఏడుస్తారో? అని లోపల కొంచం అసూయగా ..అనుకున్నాడు.నేను అలా ఏడవలేను కదా బయటకి..

కళ్ళు తుడుచుకుంటూ ఆవిడ," బాబయా! మాది తణుకు దగ్గర చిన్న పల్లెటూరు, హై వే రోడ్డు మీద టిఫినీ దుకాణం అదే ఓటలు నడిపే వాళ్ళం, రోజుకీ అయిదారు వందలు మిగివేవి, ఖరుసు పోను..మా ఆయనకి తాగుడు మాప్పేరు, ఊరులో ఆసామీలు , కుల్లుబోతోల్లు ,కొత్త ఓటలు వచ్చి ,బిగినేస్స్ పడిపోయింది, అలవాట్లు మటుకు మిగిలేయి. నష్టాల్లో ఓటలు మూత పడింది.
పదారేల్లకే కూతురి పెళ్లి సేసాం, అల్లుడు కి కూలి పని,పట్నం లో,ఆడికీ ఒళ్ళు బలిసి ,మందు కి అలవాటు పడ్డాడు. మావా అల్లుళ్ళు కల్సి ఇద్దరూ తాగడ, తన్దనాలాడ్డం ,ఒళ్ళు గుల్ల చేసుకుంటే ,బాగు చేయించాను. ఆసుపత్రి కి తీసుకెళ్ళి, మనవడు కూడా పుట్టేసాడు.


మా తోటికోడలు గల్ఫ్ కి పనికత్తె గా వెళ్ళి ,డబ్బు పంపిస్తోంది.ఇక్కడి మొగోల్లకి ఇంక మా ఆయన ,అల్లుడు, నన్ను కూడా వెళ్ళమని పోరు మొదలు పెట్టారు. మా ఆయన సుస్తీకి ,ఆసుపత్రి ఖరుసుకి, అప్పు చేసాం..భూవి, పుట్రా, ఏమి మిగల్లేదు, ఈ మగోల్లు సరిగ్గా ఉంటే, సక్కగా మేం తల్లీ కూతుళ్ళు ,ఎలాగో ఆలాగు బతికేస్తాం, ఈ అప్పు తీర్చాల, నా టికెట్ తీయడానికి , ఖరుసు ఇంకో లచ్చ అయింది..


ఈ అప్పులన్నీ నేను తీర్చాల ఉప్పుడు. పిల్ల ఇంకా సిన్నది, మనవడు ఇంకా తల్లీ కొంగు వదలడు. అందర్నీ వదిలి, నేను ఇలా ఎలుతున్నాను, ఏమిటో ఈ బతుకులు? బాబయా??"

అంటూ కన్నీళ్ళతో తన కథ అంతా నాలుగు ముక్కల్లో చెప్పింది ఆమె.

నా గొంతు లో ఏదో అడ్డం పడింది. రెండు లక్షల అప్పు తెర్చడానికి ఆవిడ, రెండు లక్షల జీతం ఇస్తున్న ఉద్యోగం వదిలి నేను, ఈ దూర దేశాలకి బయలు దేరాం..బహుదూరపు బాటసారులం.


సహచరులే లేని ఒంటరి ప్రయాణం.


వలస పక్షులు కూడా ఏవో దూర తీరాల్ నుండి, అనుకూల వాతావరణం వెతుకుతూ వలస వస్తాయి, కానీ తిరిగి వెళ్ళిపోతాయి అవి, కాలం అనుకూలించ గానే..


కానీ మేమో??ఎప్పటికైనా వెళ్లగలమా?
స్టాప్..స్టాప్..వెనక్కి తిప్పండి.. ఈ ఫ్లైట్ ..నా శోభ,నా పిల్లల దగ్గరకి వెళ్ళాలి నేను .. అని అరవాలని ఉంది.
విమానం రెక్కలు విప్పుకుని, ఆకాశంలో ఎత్తుకి ఎగురుతూ, మబ్బుల్లోకి మాయమయింది.











.












4 సెప్టెం, 2011

మా ఇంట్లో వినాయక చవతి ..పండుగ

టి .వి లలో ఇదిగో వచ్చింది వినాయక చవతి ,అదిగో వచ్చేస్తోంది అని కౌంట్ డౌన్ చేస్తూ, పర్యావరణ కి హాని కలిగించని విగ్రహాలు ఎలా తయారు చేయాలో అని వివరిస్తూ, పిల్లలు కూడా సులువు గా తయారు చేయుచ్చు గా ..ఈ దేవుడు బొమ్మలని.ఒక పెద్ద పొట్ట, రెండు పెద్ద చెవులు,ఒక్కటే ఒక్క దంతం, నవ్వు పుట్టించేలా ఒక ముఖం ,ఒక మట్టి ముద్ద తో నైన చేయ వచ్చు. నాకు చిన్నప్పటి పాల వెల్లి,వేలాడ దీసిన మొక్క జొన్న కండెలు, వెలగ పండులు, బత్తాయి పండులు, అన్నీ గుర్తు వచ్చాయి. ఇక్కడ ఈ దేశం లో అవేమీ దొరకవు కదా...
ఈ రోజే ..వినాయక చవతి వచ్చేసింది. రాత్రి అనుకుంటూనే పడు కున్నాను..కాని,లేచే సరికి ఉదయం..ఏడు.
అవును..ఏడు గంటలయింది....

పండుగ రోజు కూడా ఇలాగేనా?? అనే అంతరాత్మ వాయిస్ ఓవర్ ను,ఒక్క మాట లైట్ తీసుకో అనే హైదరాబాదీ స్టైల్ లో పక్కకి పెట్టి, అన్నీ పనులు ఫాస్ట్ ఫార్వర్డ్ లో ..నాలుగు స్టవ్ ల మీద నాలుగు గిన్నెలు, మూకుడ్లు పడేసి, కూకెర్ విసెల్, గ్రయ్దర్ బర్ర్ మనే శబ్దాల మధ్య నేను గిర గిర తిరుగుతూ, ఒక పాయసం, (తెల్లనిది),ఒక పులిహోర,(పసుపు రంగు), ఒక ఉండ్రాళ్ళ నైవేద్యం, రెండు రకాలు అందులో, కొబ్బరి ,బెల్లం పాకం తో కూరింది ఒకటి, అవి లేని, మామూలు ఉండ్రాళ్ళు, ఒక టమాటో పచ్చడి, అన్నం..ఇవి చేసి, మరో పక్క దేవుడి గది లో ...
తమల పాకులు దొరకవు, పాల వెల్లి లేదు, పర్యావరణం కి హాని చేసే, చేయని విగ్రహాలు కూడా లేవు, ఇష్తం గా కొనుక్కున్న కొన్ని లేపాక్షి వినాయకుడి బొమ్మలు ఉన్నాయి.

విఘ్నం కలగకుండా చేసే పూజ కి ఇవి విఘ్నాలు కాదు కదా..లైట్ తీసుకో..బాక్ గ్రౌండ్ లో..అను కుంటూ,ఒక ఆకు పచ్చ పళ్ళెం లో, చిన్న పసుపు వినాయకుడి ని చేసి, పొద్దున్నే తెప్పించిన పువ్వులు,పత్రీ,ఇవి మటుకు దొరికాయి, మదీనా జిందాబాద్..ప్రమిదలు లో నూనె పోసి, వత్తులు వేసి, అరటి పళ్ళు దగ్గర పెట్టుకుని, వినాయకుడి బొమ్మలు చుట్టూ పువ్వులు అలంకరించి, ఇంకా ఏమిటి ఆలస్యం,ఉండ్రాళ్ళు ఎప్పుడు నైవేద్యం పెడతారు అనే వినాయకుడు ని మరి విసిగించ కుండా, మొదలు పెట్టాం పూజ.

ఎన్ని రకాలు గా వర్ణించారో,ఈ గణాధిపతి ని అను కుంటూ,చందన వాళ్ళు ఇచ్చిన పూజ పుస్తకం చదువుతూ ఉంటె,ఈ పేర్లు కనిపించాయి..మాచి పత్రం,బృహతి పత్రం,బిల్వ పత్రం,దూర్వ యుగ్మం,తులసి పత్రం,చూత పత్రం,కర వీర పత్రం,విష్ణు క్రాంత పత్రం, దాడిమి పత్రం,దేవదారు పత్రం, మరువక పత్రం,సింధు వార పత్రం,జాతి పత్రం,గండకి పత్రం,సామీ పత్రం,అశ్వత పత్రం,అర్జున పత్రం,అర్క పత్రం ...పూజ యామి..అంటూ..
అంటే,ఈ గజ కర్ణ యనుడు కి ఎంత పర్యావరణ స్పృహ ఉండేదో..అనుకున్నాం.

ఈ పత్రాలు,ఈ మొక్కలు,ఈ చెట్లు, వాటిని ఆశ్రయించి బతికే, మృగాలు, పక్షులు,పిపీలకాలు, ఈ వనం ని నమ్ముకున్న వానరులు,నరులు, ఆకులూ అలములకి జీవం అందించే మేఘాలు, శ్రవణం,భద్రపదాలు అంటే వర్షాలే కదా, అంతా సవ్యం గా, పర్యావరణం సమ తుల్యం గా ఉన్నట్టే కదా.

ఒక గజం ముఖం తో, ఒక మూషికం వాహనం గా , మనకి వనం కి,అదే అడవి కి ఉన్న సంబంధం ని ఎత్తి చెపుతున్నట్టు లేదూ.ఇంత మెసేజ్ ని అందించే ..చిన్ని గణేశ ను పూజించు కుంటే..
కొంచం జ్ఞానం సంపాదించినట్టు, ఒక వెలుగు మొహం లో.అది హారతి ఇచ్చన కర్పూరం వెలుగే..
కథ చదివే వరకూ, బుద్ధిగా ఉన్న మనసు, మూడు ప్రదక్షణ లు పూర్తీ చేసే సరికి, ప్రసాదం మీదికి వెళ్ళి పోయింది.

కొబ్బరి కాయ ఫ్రిజ్ లో ఉందని, ఇంకా పుస్తకం లో రాసిన పూజ సామగ్రి, అన్నిసమ కూర్చు కో లేదని ,దీపం లో నెయ్యి వేయాలని, ఇలాగ చాల గుర్తు వచ్చాయి...

ఈ సారికి, ఈ తప్పులు మన్నించమని, లెంపలు గట్టిగ వేసుకుని, మళ్లీ వచ్చే సంవత్సరం చక్కగా చేస్తాను పూజ,అనుకుంటూ,అయినా..పర్యావరణం సమ తుల్యం గా ఉండేలా చూసుకుంటే ..అంత కన్నా గొప్ప పూజ ఉంటుందా??

ఒక పని ప్రారంభించే ముందు , మనసులో ఒక ఉద్విగ్నత ,ఒక సందేహం, ఒక బెదురూ దట్టని మేఘాలు లాగ కమ్ము కుంటాయి, అవిఘ్నం కలిగించ కూడదని ఒక మూర్తి ని మనసులో ప్రతిష్టించు కుంటాం.
కోరుకుంటాం, అదే ఈ పూజ..

ఈ సారికి మా ఇంట్లో వినాయక చవతి పండుగ కబుర్లు..కథ ఇది..